..

Zondag 12 oktober 2003-10-13

De vlucht naar Brazilië

Zondag 13 oktober 2003

Eindelijk was de dag dat we naar Brazilië zouden vertrekken gekomen.

s’ morgens nog wat laatste dingetjes regelen, de koffers in de auto zetten. Een beetje overgewicht hadden we wel maar in de hoop dat dit geen problemen op zou leveren hebben we het toch maar geriskeerd. Het is ook niet niks eventjes naar de andere kant van de wereld. Tamara en Marco zouden ons wegbrengen en die waren punctueel om drie uur bij ons, omdat we om vijf uur moesten in chequen. Het ritje naar Schiphol – Amsterdam duurde 5 kwartier en toen we aankwamen was het even onze vertrektijd  chequen. We zouden vliegen met Varig de concurrent van KLM.

Tot onze verbazing zagen we dat onze vlucht geannuleerd was. Dat moest ons weer overkomen. Wat nu, ja dan maar even na vragen bij de eerste beste balie. Daar wisten ze ons weinig te vertellen dan alleen dat we naar de balie van Varig moesten gaan en dat daar rond vijf uur iemand zou komen van Varig die ons zou uitleggen over het hoe en waarom. Het was een heel eind lopen helemaal naar balie 38,maar goed daar aangekomen stonden er nog meer mensen te wachten die niet wisten wat er nu ging gebeuren. Vlug werd al ons gezegd dat het vliegtuig had te kampen met technische problemen en dat het daarom niet kon vliegen. We zouden worden overgeboekt naar Lufthansa en daarmee vliegen naar Frankfurt. Je hebt geluk zei de grondstewardess want je vliegt het hele stuk tot Frankfurt business class. Nu die leek ons wel wat want dat hadden we nog nooit meegemaakt in de jaren dat we vlogen. De koffers werden gewogen en achteraf hadden we helemaal geen overgewicht, het lag waarschijnlijk aan de weegschaal thuis.

Zo dat hadden we dus gehad, de koffers gingen we nu de handbagage nog, die was ook veel te zwaar, maar goed misschien werd die niet gewogen, en inderdaad ook daar konden we zo mee door. We hoefden ook niet zo lang te wachten want door de overboeking vlogen we anderhalf uur eerder dus niet om 8 uur maar om half zeven al. Een maal onze plaats gevonden gingen we naar een stief kwartiertje al de lucht in, maar de business class stelde echt niets voor, de stoelen waren nog erger dan in de economie en oeroud dus geen complimentje voor Lufthansa.

Goed dat zou ons eten dan wel goedmaken, maar dat bestond uit twee rauwe garnalen en een groene rauwe asperge die achteraf alleen voor de garnering bleek te zijn, een sneetje donkerbrood waarvan we niet wisten of het eerst geroosterd was, of dat het een week oud was een beetje boter en een plakje zoete kaas en twee chocolaatjes. Nee echt lekker was het niet, maar dat schijnt altijd zo te zijn met vliegtuig eten. Na ongeveer drie kwartier vliegen landen we op Frankfurt waar we met een bus naar de aankomsthal werden gebracht.

Daar aangekomen hadden we anderhalf uur om over te stappen op het andere vliegtuig van Varig waarvan we dus ook een nieuwe vluchtnummer hadden gekregen. Alles lief voorspoedig en de lange vlucht van ongeveer 12 uur naar Sao Paulo zou beginnen. Het verliep allemaal perfect en binnen de kortste keren zaten we boven de wolken op weg naar Maurice, Vera en de kinderen. Allemaal heel spannend, want het was twee en half jaar geleden dat we de kinderen hadden gezien en hoe zouden ze reageren en zouden ze ons wel begrijpen. Toch allemaal dingen die door je hoofd speelden. We kregen na een half uurtje een redelijk goed warme maaltijd geserveerd, door zeer nette alleen maar Stewards, geen stewardess te bekennen. We hadden genoeg leesmateriaal gekregen om ons een beetje te vermaken. En tegen een uur of twaalf gin het licht uit en konden we de bekende deken gebruiken om te gaan slapen de buitentemperatuur was 41 graden onder nul. Niet dat je dat echt merkte maar als je sliep dan kon je het toch wel eens een beetje fris krijgen. Er waren maar weinig mensen die niet gingen slapen en rond een uur of twaalf was alles in diepe rust.

Maandag 13 oktober 2003

Overstappen naar Rio en de aankomst

Rond een uur of zes lokale tijd werd het allemaal weer wakker en langzaam aan kwam het weer op gang. Mensen wandelden door gangpaden op zoek naar het toilet of een glaasje water. Af en toe een huilend kind waarvoor de vlucht een beetje te lang begon te duren dat door mamma of pappa werd gesust. Het ontbijt werd geserveerd en dat ging er bij de meeste goed in na een lange nacht die niet in het eigen bed was doorgebracht. Er werd gegeten gelezen en gepraat, en zonder dat we er erg in hadden waren we in Sao Paulo. Daar moesten we toch weer een heel eind lopen om op de overstapplaats te komen naar het vliegtuig naar Rio de Janeiro, de koffers hoefden we niet mee te nemen die waren al meteen naar Rio gegaan. We konden meteen door de controle heen en instappen want er was niet zoveel tijd tussenin, ongeveer twintig minuten die ik dan even gebruikte om even de taxfree shop te bezoeken om mezelf even op een lekker geurtje te trakteren.

Het was maar 35 minuten vliegen naar Rio dus dat was zo gepiept. Maurice zou ons opwachten, maar door een mankement aan de auto en door een grote file omdat het werkverkeer in de richting Rio inmiddels ook op gang was gekomen en dat is wat waar tien miljoen mensen wonen. Het was dus even wachten op het vliegveld maar daar waar ik bang voor was dat viel achteraf reuze mee. Het was vrij rustig we werden alleen een keer of drie lastig gevallen door taxichauffeurs die ons steeds maar vroegen of ze ons konden wegbrengen. Ik probeerde ze in het engels uit te leggen dat mijn zoon zou komen maar daar snapte ze niet zoveel van geloof ik want ze kwamen steeds terug om te vragen. Toen maar even uitgeprobeerd of onze telefoon in Brazilië werkte en dat deed hij en kregen we Vera aan de telefoon, die ons vertelde dat Maurice een half uur geleden was vertrokken. Maar het duurde en duurde en uiteindelijk een uur later kwam hij dan opdagen. Ja zei hij je komt hier in een derde wereldland en daar zul je nog dingen meemaken en zien. De taxichauffeur had problemen gehad met de accu en ze hadden in een file gestaan omdat het weer maandag was en iedereen weer richting Rio ging om te gaan werken. Toen de koffers er in stonden sloeg tot overmaat van ramp de auto weer af en moest er even worden aangeduwd.

Kleine pechjes maar het was dan ook de dertiende vandaag. De taxichauffeur verontschuldigde zich en zei dat zijn eigen auto beter was maar die was te klein voor onze koffers dus had hij de auto van zijn moeder genomen. Maar verder verliep de reis naar Teresopolis perfect.

Het was langer dan ik eigenlijk verwachtte ruim anderhalf uur. Er waren nog steeds veel files en vreselijk druk op de weg, er werd onvoorstelbaar gereden daar en je moest wel een hele goed chauffeur zijn om daar te rijden. Kees zei voor geen goud zou ik hier een auto huren. We passeerden o.a. de Vavela’s  van Rio echte krottenwijken waarvan je je niet kunt voorstellen dat er mensen woonden  Zoveel armoe huisjes waar mensen in woonden en die wij nog niet als schuur  zouden gebruiken onvoorstelbaar gewoon.. Maurice legde uit dat Brazilië in drie moten bestond de echte armoe, de middenklasse en de rijkere mensen maar dat was maar 10%. Je merkte de smoke in Rio die langzamerhand uitmondde in de frissere lucht naar Terrosopolis richting bergen die soms best wel hoog waren.. Langzaam naderen we het Nationaal Park van Teresopolis en het centrum. Veel oudere winkeltjes, maar tussendoor ook wat modernere. Veel kiosken langs de weg die ons een beetje aan Griekenland deden denken. Toen kwamen in de omgeving waar Maurice woonde, het lag behoorlijk hoog en je zag de betere huizen verschijnen een mooie omgeving waar de rijkere en de middenklasse van Teresopolis woonde.

Maurice zijn huis was groter dan we hadden verwacht en lag tegen een berg opgebouwd wel mooi en hoog en een mooi uitzicht naar beneden.

We werden verwelkomd door drie blaffende honden een Husky en twee boomertjes die vrolijk blaffend op ons toekwamen. Vera stond ons stond te wachten en de verse Braziliaanse koffie stond te pruttelen. De kinderen waren vreselijk gespannen tenslotte was Pappa net een week geleden thuis gekomen van vier maanden varen en zijn werk in Canada en Zuid Korea. En nu opeens een opa en en oma die ze ruim twee jaar niet meer hadden gezien. Jeanine verstopte zich achter het gordijn en Shelly huilde en beetje en wilde niet komen. Ik zei laat ze maar, het is ook vreemd je moet ze niet dwingen en Maurice wees ons ons eigen huisje waar we de aankomende maand  konden wonen. Het was wel een ongeveer vijfhonderd meter lopen en de hoogte in dus als je boven was dan was je bekaf, en je haalde het dus niet in je hoofd om de sleutel te vergeten. Veel groter dan we hadden verwacht een keuken compleet ingericht de huiskamer uitgerust met een echt barretje voorzien van drankjes. De slaapkamer met genoeg kasten om onze spullen en de kleding in kwijt te kunnen en in de keuken de eerste benodigdheden Kees ging met Maurice weer naar beneden voor nog een bakkie Braziliaanse koffie.

Intussen ben ik maar aan het uitpakken gegaan en heb me even opgefrist.

Vera had de kinderen wel verteld over de cadeautjes die opa en oma meegenomen hadden uit Holland en dat begrijpt ieder kind. Langzaam aan kwamen ze uit hun schulp gekropen en opeens stonden ze toen boven voor mijn neus en helemaal alleen en zeiden “oma presentje” en ik kreeg mijn eerste knuffel. 

Ik had het er best wel even moeilijk mee.

Shelly bleef nog een beetje op de achtergrond, maar ze waren heel blij met hun Barbie. Ik had nog veel meer meegenomen, Jeanine begon meteen te knuffelen en was niet meer bij me weg te slaan en dat was zeker niet om het cadeautje, maar ik denk dat ze zich bepaalde dingen begon te herinneren en doordat de spanning er nu af was. Ze kletste hele verhalen wel in het Portugees waar ik dus niets van verstond maar het was al, genoeg als ik deed alsof ik het begreep. Ik had met Kees afgesproken om ze iedere dag iets te geven en niet alles in een keer, dat maakte ze maar verward. Nadat alles een beetje was opgeruimd en ingericht ging ik ook maar eens  we weer naar beneden weer vergezeld van de drie honden Max Beethoven en Sam. Beneden aangekomen was Vera verse koffie en een lekker Braziliaans ontbijt met oa. uien en een soort van  Franse broodjes alleen zoetig. We besloten om 's middags het centrum te gaan verkennen en Jeanine mocht thuisblijven van school omdat opa en oma gekomen waren. We  zijn eerst gezellig wat winkels gaan bekijken en de kinderen mochten nog een kleinigheidje kopen van opa en oma want Mamma vertelde dat het vandaag kinderdag was in Brazilië zoiets als in Nederland Sinterklaas is en dan konden opa en oma niet achterblijven. Van Pappa en Mamma kregen ze een tent met ballen en van ons als extraatje een zak vol met armbandjes die ze zelf hadden uitgekozen. Uiteindelijk raakte we verzeild bij een gezellig restaurantje Maria’s Torte waar Maurice ons trakteerde op Braziliaans appelgebak en koffie. We zijn daarna nog wat andere winkels gaan bekijken en hebben de bank opgezocht omdat we ook Braziliaans geld nodig hadden. Het werkte allemaal wel even anders dat pinnen als bij ons, maar uiteindelijk naar verschillende handelingen kregen we toch ons geld.

We wilden ze mee uit eten nemen maar naar welk restaurant. Maurice vertelde dat hij een gezellig restaurant wist dat net een nieuwe eigenaar had gekregen maar waar hij zelf nog niet was geweest maar wel veel goeds van had gehoord en waar ze constant met eten en vooral met vlees kwamen aandragen. Het restaurant met de naam  Nino’s was groot maar echt te gek. Je betaalde ongeveer 8 euro per persoon je kreeg een tafel vol met eten geserveerd lekkere Braziliaans dingetjes en je kon nog gebruik maken van een saladebuffet, maar dan. Ja dan begon het echt feest ik had nog nooit zoiets meegemaakt. Er kwam constant iemand voorbij die je bord kwam vullen met de meest uiteenlopende vleessoorten van biefstuk, rosbief, haas en zelfs vlees met de naam maminia vlees van de Braziliaanse koe die hebben achter op hun schouder een bult hangen en daarvan komt dat vlees dat smaakt naar stoofvlees. Voorzien van de nodige drankjes ongeveer 12.van bier, tot  vers sinaasappelsap en zaten we zo vol dat niemand nog een hap naar binnen kreeg, en moesten we afrekenen voor 6 personen 91 reaal omgerekend 30 euro dus peanuts. Echt het eten is daar heel goedkoop je kunt er eigenlijk amper voor koken, maar er zijn ook dure dingen. B.v. het speelgoed voor kinderen is of hetzelfde of soms duurder en volgens Vera de kleding ook, maar dat  hangt er ook vanaf waar je het koopt. Alleen je ziet van buiten weinig of geen verschil of het een dure winkel of een goedkopere is. Net als in Holland verkopen ze er ook de duurdere en de merkkleding, maar zie je geen luxe aan de buitenkant net als bij ons b.v. Van Hout Brox.  Als je een nieuwere zaak ziet in het centrum die er iets luxer uit ziet dan verwacht je heel veel, maar is er niets meer te koop dan spulletjes van het soort als Blokker het heeft. Na de fikse wandeling door het centrum en het vele eten hadden ook geen zin meer om met onze volle magen de hele klim naar boven te gaan maken en hebben toen maar een taxi genomen die amper drie euro koste.

Thuisgekomen hebben we gezellig wat gedronken beneden in de grote huiskamer. Jeanine heeft de hele avond tegen me aan gelegen zo schattig en dat deed goed. Shelly een echt en een beetje verlegen pappa’s kindje  heeft de hele avond bij Maurice gezeten. Rond een uur of tien begonnen we het nadat we bijna 32 uur op geweest te zijn en daarvan alleen maar een paar uurtjes in het vliegtuig met tussenpozen hebben zitten dommelen kregen we het toch moeilijk met de oogjes en besloten maar naar boven naar ons eigen stekje te gaan waar we ook na een douche zonder problemen in slaap vielen.

Dinsdag  14 oktober 2003

De Supermarkt

Vanmorgen om zes uur wakker geworden van de honden van de buren die hun best deden ons een welkomstconcert te geven. We dachten door hun gekef nooit meer in slaap te komen, maar achteraf lukte het toch wel omdat we nog moe waren van de reis en de eerste indrukken hier. Nadat we  een frisse douche  hadden genomen en genoten hadden van ons eerste zelfgemaakte Braziliaans ontbijtje van brood kaas en eieren stonden om tien uur  de kinderen aan de deur voor het hun beloofde cadeautje, de nieuwe Barbie waar ze heel blij mee waren. Na met zijn allen beneden koffie te hebben gedronken besloten we nog eens op ons gemak het centrum te gaan verkennen om een paar nieuwe T-shirts voor Kees te gaan kopen. Het was weer een leuke wandeling naar beneden en Maurice wilde een of andere kaart kopen voor de computer om zijn videofilms op CD te zetten, maar dat zijn toch dingen die je hier niet krijgt en die besteld moeten worden en waar je dan zeker vijf dagen of langer op moet wachten. De mensen hebben het geld niet voor deze luxe en daarom wordt het niet verkocht, dan pas besef je hoe verwend wij zijn.

We zijn rond vijf uur Jeanine af gaan halen op haar school. Een hele mooie school overigens die een beetje op een grote villa leek. We mochten het klasje bekijken en foto’s maken van de overigens hele vriendelijke leiding. Het bleek dat er morgen in Teresopolis het feest was van Sint Theresia de patroonheilige van de stad Teresopolis en daarom was alles gesloten en was er kermis voor de kinderen. Natuurlijk wilden Jeanine en Shelly daar ook heen en besloten we toen maar eens even een kijkje te gaan nemen. Ze vermaakten zich prima op de trampoline, de paardenmolen en een motormolen. De tijd verstreek en het begon al weer donker te worden en Kees kreeg honger want die had vanaf 's morgens niets meer gehad. Hij zou wel spaghetti lusten zei hij en wilde zelf in ons knusse huisje gaan koken.

O.k. zei Vera dan gaan we naar de supermarkt en haal je wat je nodig hebt. Boven kun je gewoon koken weliswaar op butagas maar dat gaat prima. We gingen naar de supermarkt die niet zo heel ver van huis was. Vreselijk groot en waar je alles kon krijgen van een zakje chips tot aan kilo’s verse steak afgesneden waar je bij stond, maar toch ook een hoop dingen niet die wij kennen en gewend zijn. Zo kennen ze geen ketjap en de thee is zonder meer smerig en chocolade onbetaalbaar en dat is nu juist dat waar de kinderen gek op zijn. Een suprise-ei kost 1 euro 50, een pakje Europese koekjes 4 euro en een stukje Hollandse kaas 12 euro. Sommige dingen zijn dus goedkoop, maar ook heel veel dure dingen zoals je ziet. Een kilo biefstuk van de haas koste b.v. 5 euro en een liter Bacardi 6 euro maar een klein zakje chips 50 eurocent en een paar potjes pudding 2,50 euro  dus in verhouding weer duur. Hele vreemde verhoudingen soms. Maar goed we kochten dat wat we nodig hadden voor de spaghetti maar Kees kon de verleiding niet weerstaan om toch maar een drankje mee te nemen voor 's avonds. Uiteindelijk hadden we nog drie volle tassen en ook Maurice en Vera hadden hun karretje vol in ieder geval te veel om naar boven te sjouwen dus maar een taxi genomen. We hebben onze spaghetti en ook wat tagatelli gekookt.

We hadden gezegd als de kinderen als de kinderen wilden dan mochten ze bij ons komen eten. Nu daar  hadden ze dus wel oren na.  We waren nog maar net klaar en toen kwam Maurice ze brengen, hartstikke leuk, ik heb er zo van genoten, ook al moest het allemaal met handen en voeten. Ze hebben allebei een vol bord gegeten en Shelly zelfs van alle twee de soorten. Onvoorstelbaar dat we nog eens met onze twee kleindochters aan een tafel zouden zitten om te eten. Shelly wilde de tafel poetsen en na de afwas zijn we ze terug gaan brengen. Maurice heeft nog even een gitaarprogramma aan Kees gedemonstreerd. Van het vele lopen die middag ik denk toch wel een kilometer of 5 slenteren was het eigenlijk, was ik toch best moet geworden en we zijn rond een uur of halfelf weer naar boven gegaan hebben een glaasje wijn en een pilsje gedronken en zijn toe in bed gedoken en sliepen binnen de kortste keren.

Woensdag 15 oktober 2003

Naar Rosanne

Vanmorgen om negen uur opgestaan en na gedoucht en ontbeten te hebben zijn we naar beneden gegaan. Het weer was nog steeds niet echt goed, hoewel het leek dat de lucht iets meer open ging en de bewolking begon weg te trekken. Vandaag hadden we de kleertjes meegenomen van C&A die we voor ze hadden gekocht. Shelly was helemaal dolgelukkig met haar nieuw kleren die is n.l.stapel op kleertjes en het moest meteen aan. Jeanine niet zo begeisterd ondanks dat ze ook een  leuk pakje had, maar ze had  liever speelgoed gehad. Kinderen zijn nu eenmaal verschillend en hebben verschillende smaken. We dronken nog gezellig een bakkie koffie met chocoladecake en speelden wat met de kinderen in de tuin en Vera belde haar zusje voor een afspraak en die vroeg of we s’’middags rond een uur of drie wilden komen. Dat leek ons wel gezellig, maar Kees wilde toch nog  even boven zijn spaghetti gaan eten. In Brazilië eten de mensen niet zoals wij drie keer per dag, ze nemen 's morgens een goed ontbijt en dan eten ze 's avonds om zes uur pas weer. Maar Kees had om half twee honger en dus zijn we toch maar gaan eten. Na het eten werden de kinderen omgekleed. Kleine eigenwijze Shelly wilde perse haar eigen kleren uitkiezen en Jeanine wilde toch wel de nieuwe kleren van opa en oma aan en het stond haar ook schattig. Het was een hele klim naar het huis van Rosanne. Vera had verteld dat ze heel klein woonde, maar ik vond het veel meevallen. Een schattig appartementje met een groot balkon waar je zo de bergen inkeek. Rosanne zei s’avonds is het nog mooier als de lichtjes branden. De koffie werd gezet de cake kwam op tafel maar ook de broodjes kaas en ham een tafel vol met lekkernijen. Rosanne een lieve spontane meid deed vreselijk haar best om het ons naar de zin te maken, en ze liet ons haar hele huisje zien. Natuurlijk werden er foto’s en video gemaakt en hebben we gezellig met handen en voeten en een beetje vertaling zitten kletsen. Het gesprek kwam op dat ik graag een vakantie verslag wilde maken over de vakantie en over Brazilië. Rosanne ze leuk ja dan moet je ook een beetje vertellen over hoe Brazilië is en de mensen hier. Dat er nog steeds heel veel te merken is van de Portugese invloed.

Er wonen b.v heel veel verschillende soorten mensen allemaal Braziliaans, maar mensen met een lichte maar ook een donkere huidskleur, mensen met blauwe ogen en met bruine haren, met blonde haren en toch zijn ze allemaal Braziliaans. Het heeft allemaal te maken uit de tijd dat de Portugezen de slavernij naar Brazilië hebben gebracht. Vera zei we moeten eens een dagje naar Petropolis gaan, daar is heel veel te zien over deze tijd en daar kun je mooie foto’s maken ook, en dat besloten we te doen. Rond een uur of half zes zijn we de afdaling naar huis weer begonnen. Het regende het was echt koud en het begon al te schemeren. Morgen zouden we beter weer krijgen, dus maar afwachten. Het typische hier is dat je zoveel verschillende huizen ziet, en dat de armere gewoon tussen de rijken wonen. Je ziet b.v. een prachtig mooi huis staan en een paar meter verder op een heel klein hutje zonder betekenis. Vera wees ook op een klein cafeetje ze zegt dat daar is alleen voor mannen, die gaan daar een borrel pakken en laten hun vrouwen thuis Maar dat is wel een bepaald soort volk en ook dat vind je tussen deze huizen. De straten glibberig van de regen en langs de kant planten zoals vlijtig liesjes die wij moeten kopen voor onze tuin groeien daar gewoon in het wild net zoals bananen en avocado’s. Rond zes uur waren we weer thuis, en hebben wat met de kinderen zitten spelen, en ik ben maar weer begonnen om de rest van mijn verslag te schijven dag twee en drie en dat is nu klaar. Morgen de rest.

Donderdag 16 oktober 2003

Samen winkelen en grillen

Vanmorgen op tijd opgestaan en na het ontbijt wilde Kees zijn T-shirts eens kopen waar nog steeds niet van gekomen  was en het geld was weer op dus er moest nieuw gehaald worden./ Dit werkt hier heel omslachtelijk  en niet zo eenvoudig als bij ons, dus moest Maurice ons helpen. De kinderen gaan hier s middags naar school van een tot vijf uur en ze slapen tot een uur of elf en worden dan klaar gemaakt voor de middag op school. We zijn dus alleen naar het centrum gegaan en spraken af om elkaar bij Nino te zien om halftwee. We zochten wat winkels voor eventuele souvenirs, maar die zijn er maar weinig omdat het hier geen touristengebied is. We wilden de stof kopen voor Annique maar ook dit was best moeilijk.

We vonden maar een goed stoffenzaak en niemand spreekt hier engels maar goed met handen en voeten begrepen ze uiteindelijk wat we bedoelden. We hebben op goed geluk toen maar gekocht waarvan we dachten dat ze het leuk zou vinden. Langzaam begonnen onze magen te knorren want het was alweer half een, dus zochten we een eettentje op, dit keer eentje waar je per kilo kon eten. Je neemt een bord schept op wat je lekker vindt en gaat het wegen het gewicht van het bord wordt er af getrokken en  je betaalt je eten aan de kassa. Maar niemand eet een kilo dat is te veel dat kun je niet op. Het zag er goed uit een net restaurant en het eten smaakte perfect. Heel goed te eten, maar heel anders dan bij Nino maar ook lekker voor een lunch en met zijn tweeën betaalden we hiervoor inclusief de drankjes 17 reaal omgerekend ongeveer 6 euro.

De tijd vloog voorbij en al vlug was het al halftwee en zijn we richting Nino gelopen waar Maurice en Vera kwamen aanlopen met Shelly.Vera nam ons mee naar een  winkel voor kleding ze verkochten daar alles, van baby tot mannenkleding en ergens achterin vonden we de afdeling vonden we dan een rek met t-shirts voor mannen een soort mini C&A, ma we hadden er een stuk of vijf inclusief een korte broek dus Kees kon vooruit. Daarna een terrasje opgezocht en omdat het toch langzaam iets warmer begon te worden smaakte een pilsje en een donker biertje op de vroege middag best. We hadden afgesproken om 's avonds te gaan grillen, maar daarvoor moesten we toch nog even langs de slager. We kochten maar meteen iets meer omdat Kees het af en toe ook leuk vindt om zijn eigen steakje met de vertrouwde gebakken aardappeltjes boven eens te bakken of eens nasi te eten. Inmiddels begon het toch weer af te koelen en zakte de temperatuur terug naar 12 graden dus te koud voor buiten te grillen. Maar geen probleem Vera had eens een grote binnengril besteld via de televisie en die werkte perfect en met het flesje wijn erbij en twee borden vlees werd ook dit weer een gezellige avond.

We besloten de volgende dag naar Petropolis te gaan, een toeristenstad waar heel veel te zien zou zijn en waar je verteld werd over de invloed van de Portugezen in Brazilië en waar nog de Paleizen en de oude te zien zijn van de koning en zijn familie. Er zou een koets rond rijden die je naar de belangrijkste plaatsen bracht. Die leek ons wel leuk om eens een dagje heel te gaan om eens eerste indruk te krijgen en om eventueel nog eens terug te gaan als we niet alles in een keer konden bekijken. De boel werd opgeruimd en rond een uur of halfelf zijn we onder luid geblaf van Max en Beethoven,  weer naar ons eigen stekkie vertrokken. Nog even wat spulletjes klaar gelegd voor de volgende morgen want we zouden de bus van tien uur nemen, en zo was er weer een einde aan een gezellige maar zoals altijd vermoeiende dag want je loopt hier wat af.

Pagina 1     Pagina 2     Pagina 3     Pagina 4     Pagina 5     Pagina 6