..

Vrijdag 7 november

De afscheidscadeautjes

Vanmorgen om 8 uur opgestaan het had de hele nacht weer gegoten het enige voordeel ervan is dan dat de honden waarschijnlijk overal binnen zitten en je amper geblaf hoort en dat is toch ook wel prettig een beetje rust. Onder het genot van een bakkie echte Braziliaanse koffie heb ik mijn vakantieboek met het autoavontuur maar weer eens bijgewerkt. Daarna de gekochte verjaardagskaarten voor de kinderen en de kerstkaarten voor de familie geschreven die Maurice zou bewaren en uitdelen. Kees heeft uit verveel maar een vrouwenblad zitten lezen ha ha. We hadden beloofd om morgen voor de familie te koken maar dat was de laatste keer. We besloten de laatste vijf dagen maar buiten te gaan eten.

Beneden gekomen even binnengewipt en Maurice was Beethoven en Max aan het trimmen moest gebeuren voor de zomer echt begon en hij vertelde Maurice dat ze gisteren voor Jeanine en Shelly een nieuwe meisjeskamer hadden gekocht in het rosé. Als we dan toch nog iets wilden geven voor de kinderen of we dan voor iets bijpassends voor de kamer wilden kiezen in plaats van een Barbie auto of een koets. Iets om neer te zetten of op te hangen. Vera zei b.v. een kaptafeltje voor kinderen. Ik zeg we zullen wel eens zien. Jeanine en Shelly wilden mee om iets uit te zoeken en dat was o.k maar ze moesten eerst iets eten maar de opwinding was zo groot ze wilden niet, dus ik zei dan gaan we eerst naar het restaurantje en dan eten jullie daar iets anders geen cadeautje. Goed ze beloofden het dus wij eerst naar ons restaurantje toe waar toen ze ons zagen aankomen meteen vier kaartjes met gereserveerd op de tafel werd gezet zodat we met de kinderen niet op een plaatsje hoefde te wachten. Ik liet de eigenaar die engels sprak nog even uitleggen aan Jeanine en Shelly dat ze echt iets moesten eten en dat beloofden ze. Dus wij namen ze mee langs het buffet en ze kozen voor vis met rijst ham en spaghetti en kwarteleitjes, geen combinatie maar ach ze kregen tenminste iets naar binnen.

Het zag er uit of het weer zou gaan regenen, dus wij onze jassen meegenomen en de kinderen voor de zekerheid hun papapluutje, maar tot onze verbazing werd het opeens weer warm en liepen we met jassen en vest te sjouwen, ja dat gebeurd hier denk je het gaat regenen en dan is het opeens in een half uur weer het mooiste weer van de wereld Maar goed we gingen op stap voor het cadeau, dus speelgoedwinkel in en uit, maar niet te betalen die dingen en allemaal oude voorraad van jaren oud. Nu er was er nog eentje waar we nog niet waren geweest en omdat de kersttijd aanbrak en ze misschien nieuwe voorraad hadden gekregen en ja hoor, een hele mooie van Disney, maar helaas nog maar eentje en dat kon ook niet en zeker niet met deze twee meiden. Die willen allebei hetzelfde en dat probeerde ik ze uit te leggen toen ze met een keukentje aan kwam zetten. Toen kwam er een andere juffrouw en die zei er staat er nog eentje op de boven-verdieping dus die werd voor de dag getoverd en ja hoor twee dezelfde voor een redelijke prijs. Dus betaald en apart laten zetten want we moesten nog even naar de supermarkt want de familie van Vera zou komen eten en we hadden beloofd om Hollands te koken, nu ja Hollands nasi en Macaroni dat vonden ze lekker zei Maurice. Bij de supermarkt was een soort oppascentrale waar kinderen konden spelen als de ouders hun inkopen gingen doen en natuurlijk wilden ze daar binnen. Nu zei Kees ga jij de supermarkt binnen dan haal ik intussen de dozen bij de speelgoedwinkel op. Toen met de grote pakketten naar huis en de taxichauffeur moest weten dat, dat presentjes van opa en oma waren.

Thuisgekomen kregen we een dikke knuffel moest het natuurlijk meteen uitgepakt en beplakt worden en alle dingetjes worden uitgeprobeerd. Pappa had deze keer uit Canada een echt kindermake-up doos meegebracht en die paste er precies bij, dus die werd ook geïnstalleerd en er moesten een paar foto’s van gemaakt worden. Shelly zou mijn lippen wel eens stiften en ze gingen helemaal op in hun nieuwe speelgoed. We zijn naar boven gegaan en ik besloot alvast te gaan koken voor morgen en het beneden in de ijskast te zetten als het klaar was. Nasi en Macaroni zijn toch de volgende dag lekkerder dan als je het meteen eet. Het eindresultaat was om negen uur klaar. Tomatensoep Nasi, Macaroni met ham en kaas, macaroni bolognese, rijst met rundvleesragout en kokos-choco-vanilliepudding. Alles werd netjes in tupperware schaaltjes naar beneden gebracht en er werd plaats gemaakt in de ijskast. Er we zouden met ongeveer tien personen zijn dus er was genoeg voor iedereen Ik had het ook beneden kunnen doen, maar daar weet ik niet te staan en dat werkt niet prettig als ik steeds van alles moet vragen en zo ging het ook goed. We zijn nog even blijven plakken en om elf uur naar boven gegaan waar ik nog even de pannen af wilde wassen en de keuken op wilde ruimen en toen was het douchen en ons bed in. Nog een dag of drie en dan is het weer zo ver en gaan we terug. De kinderen willen er niet over praten als Maurice er over begint dan is het nee, nee he oma. Ja dan is het toch even moeilijk om ze te vertellen dat het echt bijna voorbij is.

In Holland staan er ook weer twee hummeltjes op ons te wachten die met de computer geluidjes overgestuurd hebben van “Oma ik mis je” en Lucas die aan de telefoon zei “ je bent nu niet meer op vakantie he oma” en ik heb ze ook gemist en ben toch blij als ik dinsdag weer terug kan naar mijn eigen plekje en die andere twee weer in mijn armen kan sluiten. Het is niet te omschrijven hoe het voelt als je dit moet delen tussen vier kleinkinderen waarvan er twee op een afstand van 12.000 kilometer wonen. Ik weet niet wanneer ik ze nu weer terug zie. Ik geloof namelijk niet dat ze ooit naar Holland zullen komen, misschien ooit als ze het zelf voor het zeggen hebben, maar helaas het is niet anders. Ik hoop alleen dat deze vakantie ze toch bij zal blijven en misschien het contact er iets beter op wordt met de computer.

Zaterdag  8 november

Het familiediner

Vannacht slecht geslapen, het heeft weer onophoudelijk gegoten er was weer een of ander La Bamba concert tot drie uur 's nachts dat door de bergen galmde en hard, je deed echt geen oog dicht en dat gaat gewoon door ondanks de regen. Als ze hier denken dat ze iets moeten vieren dan zijn ze er als de kippen bij. Zelfs nu ik zit te schrijven is er vanaf vanmorgen al een hoop gepreek en gezang door de bergen komt vanuit het centrum en ik weet niet waarvoor maar het duurt al drie uur lang en houd niet op. Het lijkt iets kerkelijks te zijn maar wat weet ik niet. Ik heb vanmorgen maar vast de eerste koffer gepakt eens kijken of ik alles wel meekrijg en wat ik hier moet laten en wat er in de handbagage mee moet. Je bent altijd met iedere vakantie weer dat je te veel hebt, maar tot nu toe valt het mee geloof ik. Ik heb een koffer vol en de rest ja dat moet dinsdagmorgen dan maar en maar zien hoe vol ik die nog kan proppen ha ha maar ik heb goede hoop dat het allemaal gaat lukken.

Het is nog steeds bewolkt maar af en toe zie ik een blauw stukje tussen de wolken verschijnen dus misschien prikt het zonnetje er toch wel weer door vandaag we zullen zien. We hebben toch niets bijzonders voor vandaag alleen even een soort pindakaas halen voor de satésaus van vanavond. Kees is naar beneden gegaan om uit te vissen wat al dat gedoe en gepreek toch allemaal is al bijna vier uur nu. Nu het bleek achteraf om een of ander zwemfestival te gaan waar Teresopolis bij betrokken was en dat kwam niet zo vak voor dus dat moest met veel bombarie gerapporteerd worden. Om half 12 zijn we naar beneden gegaan we hadden vandaag niet bijzonders voor. Het weer zag er veelbelovend uit en weer zou volgens Vera de zomer nu wel echt beginnen en Maurice meende dat we vanmiddag wel een mooie gezamenlijke foto met de kinderen konden maken, dus we wachten af. We hebben gezellig gezamenlijk koffie gedronken en Braziliaans ijs gegeten het weer was er tenslotte voor. De kinderen waren uitgelaten vandaag wilden steeds stoeien. Om half vier wilden Vera en Maurice even naar de supermarkt toe en vroegen of we een half uurtje bij de kinderen wilden blijven. Geen probleem natuurlijk. En dan zouden ze onze satésaus ook meebrengen en hoefden wij niet extra het hele eind weer te klimmen. Maar opeens weer zomaar uit het niets geen donkere wolken of betrokken lucht begon het toch te gieten en dat duurde ruim twee uur onophoudelijk, dus geen supermarkt en zeker geen foto maken. Het was allemaal een beetje uitgelopen want ze zijn nog even langs de familie geweest en kwamen om half acht terug.

Langzaam begon ook de familie binnen te komen en zijn we met het dekken van de tafel begonnen en het eten  klaar te maken. Alleen Rosanne kon niet komen en dat was wel jammer. Natuurlijk versta je niets van al het gekwebbel, maar soms werd er wel eens iets vertaald door Vera of Maurice. In ieder geval de complimentjes over het eten vlogen om mijn oren.  Soep kenden ze niet als voorgerecht dus die werd meermalen opschept, bijna al het eten was op, op wat macaroni maar dat was ook best veel, maar dat fietste er morgen ook wel in. Na het eten ging iedereen steeds buiten kijken en ik snapte eerst niet waarom totdat Kees de camerawilde hebben en zei zo meteen komt er maansverduistering en ik wil dat proberen te filmen. Nu het was echt heel mooi om te zien, de aarde komt dan tussen de zon en de maan te waardoor de schaduw van aarde over de maan valt.  Je zag stukje voor stukje een zwart stukje op de maan verschijnen totdat hij helemaal weg was. Alleen het filmpje was niet veel geworden. ,een beetje bibberig allemaal. Voor dit soort dingen moet je toch professionele camera’s hebben anders lukt het niet echt. We hebben de boel opgeruimd, er werd nog wat nagekaart en we maakten nog even een afspraak met Rone en Adriana om maandagavond voor het vertrek nog even bij hen op visite te gaan en zijn toen naar ons stekkie vertrokken.

 Zondag 9 november

Vanmorgen gezamenlijk koffie gedronken en geluncht en afgesproken waar we elkaar zouden ontmoeten omdat Maurice en Vera ons uitgenodigd hadden om te gaan eten. Zelf hadden we om twee uur een afspraak met Jerry bij de Antoniuskerk in Alto. Jerry zou met ons mee gaan naar de waterval in het Nationaal park niet heel bijzonder maar dan had ik toch een waterval gezien. Maurice vroeg in wat voor een restaurant we wilden eten en Kees zei het liefst iets met vlees, ja dat was eigenlijk overal wel want dat is typisch Braziliaans.

Maar we konden kiezen tussen iets open of tussen iets met bankjes en een beetje sjiek en donker. Nu daar had ik dus geen zin in niet hier, dus kozen we voor typisch Braziliaans en zouden ons wel laten verassen. We spraken af om zeven uur in het winkelcentrum te zijn bij "Maria’s Torta". Iets voor tweeën hebben we de bus naar Alto genomen waar Jerry net kwam aanrijden. Rone de broer van Vera had de avond van tevoren de naam van een andere grotere waterval opgeschreven en ze als de chauffeur uit Teresopolis komt dan weet hij dit te vinden, het ligt tussen Teresopolis en Friburgou. Goed ik het papiertje laten zien en natuurlijk deed Jerry het maar het moest wel iets meer kosten en voor 50 reaal kosten want het was 40 kilometer heen en 40 kilometer terug dus dat was te begrijpen. Kees vroeg nog even of we konden stoppen bij de poort van Terosopolis en of hij daar een foto van ons kon maken en ook dat was geen probleem en hebben we dus eerst maar eventjes gedaan Daarna verder gereden door de mooie groene omgeving en de bergen die gedeeltelijk nog een beetje in de wolken lagen tenminste "The finger of God" de trots van Teresopolis was helemaal niet te zien vandaag, maar verder op werd het wolken vrij en zelfs warm. We stopten op verschillende andere mooie plaatsjes om te filmen en te fotograferen. En reden verder door langs een ander vavelja gedeelte weer heel triest maar toch zo te zien mensen die daar gelukkig schijnen te zijn. Spelende kinderen tussen de rommel en troep je zou ze af en toe zo op willen pakken en meenemen ik heb me dit nooit kunnen voorstellen tot dat ik het met mijn eigen ogen zag.

Jerry reed er wel met een flink tempo doorheen "want echt veilig is het hier niet"

zei hij, maar dat wisten we al. Jerry had ons wel gewaarschuwd dat de weg naar de watervellen heel erg slecht was en hobbelig, dus daar moesten we rekening mee houden. Uiteindelijk kwamen we dan op dit weggetje en inderdaad vol met hobbels en kuilen. Eigenlijk is het een jeepweggetje maar hij deed het voor ons en een beetje om wat te verdienen natuurlijk wat in onze ogen een fluitje van een cent was 17 euro omgerekend, daar moet je Nederland voor komen dan wordt je uitgelachen. Een eindje verder stond er opeens een wild paard midden op de weg en we konden er niet door want het keek ons een aan maar bleef gewoon staan. Jerry stopte en zei moment ik zal hem even moeten helpen, maar op dat moment kwam er een vrachtwagen aan en die was schijnbaar niet van plan om te stoppen en daar was het toch wel bang van. Opeens rende het naar de overkant waar het verder hobbelde. We wilden weer aanrijden en toen vloog het weer voor onze auto om daarna naar beneden de bergen in te verdwijnen Onderweg zaten midden op de pad een paar hele speciale vogels die omhoog vlogen en een krekeltje uit de bomen vingen om dat naderhand op de pad weer op te gaan zitten eten. Jerry stopte even en zette de motor even uit zodat we dit leuke tafereeltje van dichtbij konden bekijken. Uiteindelijk kwamen we bij de watervallen terecht en we konden er heel dicht bij komen. We moesten wel een hobbelig stuk naar beneden lopen, maar Jerry hielp me met uitstappen en het naar beneden klimmen. Het was heerlijk warm daarboven en wolkenvrij en er heerste een rust daar midden tussen de groene bergen en wat mooi dit alles.

Ik was echt blij dat we besloten hadden om dit tripje nog even te ondernemen voordat we weer naar huis toe gingen een mooie afsluiting van deze vakantie. Een puur stukje natuur met twee grote watervallen die uit het niets naar beneden schenen te storten over grote rotsblokken die eens van de bergen gestort moesten zijn honderden jaren terug en die uitmonden in kleine miniwatervalletjes. Je hoorde alleen de watervallen en wat kwetterende vogels een paar opgeschoten jongens die aan het zwemmen waren. Ze kregen ons in de gaten en zagen dat we aan het filmen waren en klommen op een rotsblok en zwaaiden met hun armen dat ze ook op de foto wilden. Nu kom maar zeiden we. Jerry praatte even met ze en zei dat het jongens waren uit de omliggende dorpjes en dat ze hier het weekend altijd kwamen om te zwemmen. Nu ze vonden het prachtig met ons op de foto en ik liet ze de foto zien op de digitale camera. Daar snapten ze dus echt helemaal niets van en zeiden bonito bonito (mooi mooi). Jerry legde uit dat dit een camera was voor de computer om foto’s te maken en te verzenden. En wat we dus niet verwachten was dat de oudste van het groepje zei dat hij een e-mail adres had en of ik de foto wilde sturen. Ik zeg o.k schrijf maar op en hij liep met Jerry naar de auto en gaf meteen zijn e-mail adres door en blij dat hij was. Nadat we even van de rust en de mooie natuur hadden genoten en onze film en fotosessie klaar was zijn we weer teruggegaan en hebben onderweg nog even een grijze koe bekeken echt zo grijs als een ezeltje en volgens Ferry kan dit alleen in Brazilië.

Jerry vroeg waar we afgezet wilden worden en Kees zei maakt niet uit doe maar ergens in het centrum we hebben toch om zeven uur een afspraak met Maurice en Vera daar. We namen afscheid en Kees zei nog even vergeet ons niet dinsdag maar nee dat had hij onthouden en hij zou stipt om vijf uur bij Maurice zijn. Eigenlijk hadden we Alfredo onze gids ook beloofd om nog even afscheid te komen nemen, maar helaas dit zat niet meer in. Ik ga hem morgen wel even bellen en misschien kunnen we dan toch nog ergens iets afspreken. We zochten een terrasje op en bestelden een biertje en terwijl we onze dorst lesten kwam er een niet erg schone brallende man op ons af en zwaaide met een paarse doek die hij later weer verloor. Meteen kwam de ober er aan die hem flink beet pakte en weer de straat op gooide en ons probeerde te vertellen dat dit een dronken zwerver was. Hij had een damestas om zijn schouder hangen waar een paar zakjes foto’s uithingen die hij waarschijnlijk gestolen had van iemand net als een grote damesriem die hij trots liet zien, maar hij bleef maar tegen ons staan te brallen. Opeens kwamen er nog twee andere obers naar buiten en hielden hem contant in de gaten totdat hij onder luid protest naar een groep jongeren liep die iets tegen hem zeiden en weg was hij op sjouw naar weet ik waar. De obers lachten een keertje en gingen weer naar binnen. We zijn even later ook maar opgestapt want het was alweer bijna kwart voor zeven en zijn naar "Maria Torta"gegaan waar we een Cappuccino hebben besteld.

Opeens kwamen twee kleine meisjes aangerend die me om de nek vlogen midden in het winkelcentrum oma oma en natuurlijk wilden ze een chocolaatje en natuurlijk kregen ze dat. Jeanine duwde me een pakje in mijn handen waar tekeningen in zaten die ze had gemaakt en ze had er zelf oma opgeschreven en hartjes erop getekend zo lief de schat. Maurice zei dat ze me wilde vertellen dat ik dit goed moest bewaren en dat doe ik zeker. Langzaamaan zijn we naar het restaurant gelopen en onderweg kwamen we nog een leuke souvenirwinkel tegen en zag ik twee mooie bekers van Teresopolis die me meteen door Maurice uit de handen werden genomen en hij zei die zijn voor mij! ik zei "voor jou, hoezo" "Nu zegt hij

we zijn al een paar dagen op zoek naar een souveniertje van Teresopolis voor jullie, maar we konden niets vinden". Nu schijnbaar vind je deze mooi dus krijg je ze van ons en ze waren mooi met een klein gouden randje en met een foto van

 “The finger of God erop dus een leuk souveniertje. We liepen verder en kwamen bij een heel gezellig restaurant aan overkapt door een hele grote rieten parasol het deed een beetje Afrikaans aan en Maurice zei "hier komen wij regelmatig en ik hoop dat jullie het leuk vinden." Nu we konden nog kiezen tussen binnen en buiten zitten. Ik koos voor buiten onder de grote Parasol want het was niet echt koud en Maurice bestelde iets in het Portugees en na een kwartiertje kwamen er obers met twee grote plateaus vol met verschillende soorten vlees van steak tot kip en weet ik wat allemaal niet. Schalen met friet salades en rijst werden aangedragen en het vreemde Braziliaanse poedertje dat je van hartelust over je eten kon strooien. Je kreeg dit natuurlijk nooit op, maar wat je over had werd ingepakt voorde honden dat is hier heel normaal en er zijn hier wat honden bijna iedereen heeft er een of meerdere.

Kleine eigenwijze Shelly moest natuurlijk haar eigen eten regelen en wilde nergens mee geholpen worden terwijl Jeanine na een paar hapjes al in slaap viel bij Vera op schoot zo moe was ze. We hebben echtgenoten van de avond en Maurice heeft de taxi besteld die ons netjes weerna een geslaagde dag op Villa Mugiu afzette. Jeanine was weer klaar wakker en wilde weer stoeien maar daar was Pappa het niet mee eens. We gaan de foto’s bekijken die oma heeft gemaakt zei hij. Maurice had een foto CD gemaakt die je op t.v in de DVD speler af kon draaien met ruim 600 foto’s erop. Hij had er eentje waarvan de tijd op 2 seconden stond maar die we wel  konden bekijken ook al was het dan wat snel. Ze waren leuk en de kinderen lachten om de herinneringen en de stoeipartijen van de laatste maand. Vera wilde de volgende dag nog even met ons naar de familie en we besloten om  's middags eerst gezamenlijk te lunchen dit daarna te doen. Om elf uur zijn we toch maar naar boven gegaan want de berglucht vanmiddag en het diner van vanavond begon zijn werk te doen en we waren allebei behoorlijk moe.

Maandag  10 november2003

Vanmorgen eerst maar eens koffie gedronken en het dagboek bijgewerkt dat inmiddels al 43 pagina’s bevat, dus bijna een klein boekje. Het was weliswaar warm buiten, dat zie je altijd als je gaat vertrekken dan is het afgelopen met de regenbuien en wordt het echt warm. Om half elf zijn naar beneden gegaan hebben koffie gedronken en besloten om 's middags even bij een paar mensen afscheid te gaan nemen en dan om vier uur af te spreken bij de moeder van Vera en vandaar uit de rest van de familie te bezoeken. We zijn eerst even naar Bernardo gegaan van het toeristenkantoor en hij was zo blij en wilde ons weer posters geven maar nu gloednieuwe maar die moest hij thuis op gaan halen en of we over een uurtje maar terug wilden komen en echt doen hoor. Hij heeft ook alles afgebeld om Alfredo onze prive gids te bereiken die we wel met een hele slechte verbinding toch nog even hebben kunnen spreken. We besloten ook maar een kleinigheidje voor deze lieve man te kopen en dan meteen ook maar voor Alfredo en Jerry. We zijn naar Bibba gegaan en hebben voor allemaal een kettinkje gekocht met de letter van hun naam eraan en voor de kleine Samuel van Rone en Adriana die nog geboren moet worden een leuk pakje. We zijn  terug gegaan naar Bernardo en blij dat hij was de posters lagen al klaar en hij omarmde en kuste ons zo blij met zijn kleine cadeautje. We kregen zijn visitekaartje mee en zijn nog even bij het restaurantje van onze Amerikaanse Braziliaan binnengewipt voor een colaatje en hebben even afscheid genomen we hebben daar tenslotte bijna drie weken met regelmaat geluncht. Daarna zijn we naar het huis (een piepklein flatje) van Vera’s moeder gegaan waar Vera, Maurice en de kids op ons stonden te wachten. Rosanne en Camilla ook al waren  en later Rone en Adriana kwamen. De koffie werd gezet de sandwiches met ham en kaas kwamen op tafel dat schijnt toch Braziliaans te zijn brood bij de koffie zoals bij ons koek en gebak wordt geserveerd iets wat hier overigens ook helemaal niet lekker is heel erg droog en mierenzoet.

Er werd weer genoeg gepraat, vragen gesteld die Maurice moest vertalen en tegen zeven uur zijn we naar de oma van Vera gegaan. Een lief klein gelovig mini-omaatje schoenmaatje 34 die het heel gezellig vond dat we nog even kwamen.

Haar huisje dat was behangen met bijbelspreuken was groter dan dat van Vera’s moeder en ze woonde er samen met haar gescheiden zoon en we moesten alles bekijken en natuurlijk ook weer eten en koffie drinken met de bekende sandwiches.

Ze wilde met iedereen op de foto en we moesten haar foto’s bekijken van vroeger en of we nog eens terugkwamen en daarna innig afscheid van ons nam. Daarna op naar Rone en Adriana die vlakbij maar vreselijk hoog woonden onvoorstelbaar ik denk wel honderd trappen op en dan denken dat Adriana 6 maanden zwanger is en zo ieder dag of meerdere keren omhoog moet. Maar ze zijn dit gewend zei ze en misschien kijk je er dan iets makkelijker tegenaan. Ik was in ieder geval gebroken. Hun huisje was ook niet erg groot bij ons zou het een vrijgezellenflatje genoemd worden maar wel heel knus ingericht. De hele familie was weer vertegenwoordigd en natuurlijk moest er weer gegeten worden alleen dit keer anders. Er kwam een gifgroene soep op tafel en of ik nu wilde of niet ik moest het proeven. Het was een soort koolsoep en als ik iets niet lust dan is het wel kool. Maar goed ze hadden ook mijn Hollandse eten gegeten dus ik moest wel en achteraf was het best te eten, niet dat ik er gek op was maar voor een keertje ging het wel. Toen kwamen  er kleine Braziliaanse hapjes met gehakt en kaas op tafel en die waren echt lekker en de schaal was ook zo leeg.

We hebben de film van de kleine Samuel in de groei gekeken en de trouwfoto’s van Rone en Adriana bekeken en zijn om elf uur naar beneden gelopen, waar we bij Maurice en Vera nog even een afscheidsdrankje hebben genomen. Om een uur naar boven geklommen zijn en slapen ja dat zullen we wel vannacht.

Dinsdag 11 november 2003

Vanmorgen om 8 uur opgestaan want vandaag zouden we weer vertrekken naar Holland. De laatste dingen moesten nog worden ingepakt wat net allemaal ging nu maar hopen dat we geen overgewicht zouden hebben. Daarna het huisje even gepoetst en de laatste dingen in mijn dagboek bijgewerkt. We wilden nog even het dorp in een mooi kettinkje kopen voor Jeanine en Shelly met een hartje er aan voor ieder. Nu dat ging dus niet zo als we dachten na in vijf winkels geweest te zijn waar ze allemaal maar een hartje hadden van een soort en dat kan niet met die meiden van ons. Die gaan vechten dus moeten ze allebei hetzelfde. In een winkel hadden ze een noodoplossing. Daar hadden ze een paar oorbellen met hartjes waarvan je de hartjes af kon koppelen. En ja als nood hebben we die toen maar aan een kettinkje laten maken. We zijn nog even afscheid wezen nemen van een paar mensen en toen we thuis kwamen zat de familie van Vera er ook. Ik had eerlijk gezegd liever alleen afscheid willen nemen van mijn familie maar ja het was nu eenmaal niet anders. De kinderen waren heel blij met hun kettinkjes en hielden ze als een schat bij zich. De klok tikte steeds verder naar het afscheid toe en het werd vijf uur. Nog geen bel gehoord dus Maurice ging eens kijken en wat bleek Jerry zat al tien minuten te wachten en ik vroeg waarom belt hij dan niet. Nu dat zal ik je uitleggen zei Maurice dat is hier niet beleefd als je een afspraak hebt dan kijk je af en toe zelf even, daarom ben ik ook even gaan kijken. Het afscheid was heel emotioneel, de kinderen huilden en wij hielden het ook niet droog. Shelly zei: "ik ga mee." Jeanine wist dat dit niet kon, maar klampte zich helemaal aan me vast. Ik vertel je dat dit dan moeilijke momenten zijn om weer twee snikkende meisjes achter te moeten laten vooral omdat we niet weten wanneer we ze weer zullen terugzien. We zijn maar gauw ingestapt en even was het stil in de auto zelfs de taxichauffeur had er moeite mee. Maurice ging mee om eventuele vragen in het Portugees te beantwoorden op het vliegveld en om te kijken of we met onze zware koffers en het overgewicht erdoorheen kwamen. Maurice is een binnenvetter en die is afscheid nemen inmiddels wel gewend in zijn leven. Al vanaf zijn veertiende is dit voor hem een gewoonte dus die had er minder moeite mee.

De rit naar Rio verliep verder moeiteloos en op het vliegveld aangekomen ging Jerry de auto parkeren en zou een half uur op Maurice wachten. Alle verliep vlekkeloos geen problemen met het overgewicht gelukkig en we konden zo door. Na ook afscheid van Maurice te hebben genomen voor hoe lang we weten het niet of er nog ooit een cursus of een keuring tussendoor komt in Nederland is afwachten. Het vliegtuig naar San Paulo vertrok netjes op tijd maar daar aangekomen was er weer om technische redenen werd er gezegd een half uur vertraging. Van daaruit vlogen we naar Parijs en ook in Parijs hadden we weer om technische redenen weer anderhalf uur vertraging. Het schijnt nog al eens te gebeuren bij Varig dit was nu al de derde keer in ieder geval de terugreis duurde lang zeker als je toch naar huis toe gaat. Maar plaatselijke tijd half zes kwamen dan uiteindelijk in Amsterdam aan waar Tamara Marco en de kinderen stonden te wachten en te zwaaien. Ik had niet verwacht dat Lucas en Wouter zo enthousiast zouden zijn. Wouter sprak na de maand dat we weg zijn geweest opeens hele zinnen en was net zo blij als Lucas. Ze namen klakkeloos aan dat ze bij ons in de auto mochten zitten wat we toen ook maar lieten. Rond een uur of 7 waren we thuis na een lange maar mooie reis naar Brazilië en die voor hetgeen waarvoor we zijn gegaan een succes is geweest. Voornamelijk voor onze kleindochters.

Epiloog

Brazilie een land van Carnaval, Samba en witte stranden.

Waar rijken tussen de armen wonen en waar corruptie hoogtij viert.

Een land dat geen rassendiscriminatie kent.

Waar praktisch alle mensen vriendelijk en beleefd zijn.

Waar het lijkt of ze in winkels opdringerig zijn.

Waarvan de oorzaak is dat er veelal op provisiebasis gewerkt wordt.

Waar de mensen goed gekleed zijn op straat, dit soms belangrijker vinden als eten.

Waar iedereen tralies voor de ramen heeft en in het bezit is van een of meerdere grote honden.

Een land waar je zes uur in het vliegtuig kunt zitten en nog je eigen land niet uit bent.

Waar een overschot aan vrouwen is.

De tolerantie in het verkeer erg laag is.

Waar je je niet kunt voorstellen dat er in de vavela’s (sloppenwijken) mensen wonen.

Waar met het begin van de zomer ook de regentijd begint.

Waar afwateringskanalen worden geblokkeerd en tunnels blank komen te staan door een regenval die dagen achtereen kan duren.

Waar men geen brievenbussen kent.

Waar men problemen niet oplost, men omzeilt ze liever en leeft er mee.

Waar Rio niet alleen de stad is van de mooie films op t.v

Waar velen betere families een Empregrada hebben, een vrouw die bij hun inwoont als lid van de familie en die alles voor hen doet soms hun leven beheerst.

Waar voetbal een religie is en de spelers hun goden en waar mannen alles beter kunnen zelfs vrouw zijn (boneca’s)

Waar nog duizenden straatkinderen rondlopen, te stelen en te bedelen.

Die bij een regenval de putten verstoppen om daardoor slachtoffers vinden in de files van auto’s die niet verder kunnen door hoog water.

Auto’s die urenlang  stil komen te  staan en waarvan ze de mensen bedreigen en bestelen.

Waarom ? Honger en armoe. Kinderen die in hun blootje onder vuilniszak slapen en waar van de buurman de grote poort van zijn huis weer afsluit zonder hier problemen mee te hebben.

Kortom een land  van vele contrasten, maar de moeite waard is om het zelf eens te ontdekken.