|
..
Dit
is het verhaal van onze vakantie in Brazilië, dat begon met pech en eindigde
met een traumatische ervaring (zie laatste hoofdstuk)
Door
Ans de Laat
Bewerking
Bob Naninck
Hoofdstuk
1
Zondag
12 december…
De
vlucht…..
Eindelijk
was het dan weer zo ver en zouden we weer naar Brazilië vertrekken naar Maurice
Vera en de kids. Vandaag nog even de laatste dingen nachecken;
koffers, papieren e.d..
Marco en Tamara zouden ons wegbrengen naar Schiphol en we hadden afgesproken dat
ze ‘s middags rond een uur of drie bij ons zouden zijn.
Om ‘n uur of twee gedoucht en omgekleed in onze reiskleding. Tamara kwam
binnen en zei: “Mam je bent mooi” en toen wist ik dat ik er goed uitzag om
te vertrekken.
Om kwart over drie zijn we aangereden en na een uurtje waren we op Schiphol en
na een parkeerplaats te hebben gevonden hebben we de vertrekhal opgezocht. We
waren al vrij vlug aan de beurt maar er was een nieuw systeem sinds van de zomer
en nieuwe wetten van Air-France en de KLM die in een fusie waren aangegaan en
wel dat de koffers tot op de kilo moesten worden gewogen. We hadden niet echt
overgewicht dachten we, misschien een kilo of twee, maar zelfs dat werd niet
meer geaccepteerd en nadat ze gewogen waren hadden we volgens haar op de twee
koffers 9 kilo overgewicht en moesten we hiervoor €153,00 extra betalen, nu
dat was het allemaal echt niet waard. Er zaten cadeautjes in voor de kids en
onze kleding, dus ik zeg tegen haar, dan halen we er maar iets uit. En toen
begon ze terug te krabbelen en zei: “o.k”. Ze had er begrip voor dat het nu
Kerstmis was, dus ze wilde het wel terugbrengen tot 75 euro. Nog geld genoeg.
Maar Kees zegt doe maar we gaan hier niet alles weer uit zitten pakken,
accepteer het aanbod nu maar en wegwezen hier. Dus Kees gauw gaan betalen op de
plaats waar dit moest en de koffers gingen door. Eigenlijk een hoop onzin want
vorig jaar was de handbage maar 5 kilo en die was nu opgeschroefd tot 10 kilo en
dat hadden we weer niet en we mochten eventueel dus dingen overpakken maar dat
ging bijna niet want het was niet het gewicht maar het zat gewoon vol.
We namen afscheid van Tamara, Marco en de kids en gingen door de douane.
Inmiddels was het half zes. We
zouden om zeven uur vliegen, dus nadat we nog even rondgesnuffeld hadden in de
winkeltjes die vreselijk duur waren. Maar ik kwam er ook achter dat Kees zijn
fotocamera had vergeten. Die lag nog thuis. Ik had er wel een, maar ik werd
hypernerveus van dat ding want een klein tikje met je vinger en de voorkant
sloot het toestel weer helemaal af. Dus niets voor mij. Dan toch maar even
gekeken naar een andere. We vonden een heel gemakkelijk niet al te duur
toestelletje van Olympus zonder afscherming en een gemakkelijke bediening. Wel
met iets minder pixels maar dat was niet het probleem want tenslotte hadden we
een goede printer en 3.1 was toch nog niet zo slecht. Maar ik wilde wel die
schatten fotograferen zonder dat iedere keer dat ding afsloot.
Uiteindelijk
konden we dan instappen naar het vliegtuig naar Parijs en waren we in 50 minuten
daar. We zouden vandaar regelrecht naar Rio vliegen maar het overstappen leek
allemaal veel makkelijker dan het was. We moesten eerst naar een balie van Air
France, vandaar werden we verwezen naar een bushalte buitenlijn, een die ons
naar een ander vliegveld zou brengen. We hadden ongeveer anderhalf uur de tijd
hiervoor, dus dat moest eigenlijk geen probleem zijn. Op de bus moesten we een
kwartier wachten en toen hij er was duurde het 20 minuten om op het andere
vliegveld te komen. Bij aankomst werden we eerst verwezen naar balie vier. Dus
wij erheen en die stuurden ons weer terug naar de balie van Varig. Daar stond
een Braziliaans meisje vreselijk overstuur te huilen en brabbelde iets over het
vliegtuig van Rio en over haar koffers die al in het vliegtuig waren en zij nog
niet. En ze werd geweigerd. We dachten dit kan toch niet waar zijn. Goed wij
werden van Varig weer naar de andere balie gestuurd waar ons werd verteld:
“sorry your flight is closed’’ Ik zeg: “wat zegt u“ wil dat zeggen
dat we ook niet in het vliegtuig kunnen? Ja dat hadden we goed begrepen, maar er
werd niets gedaan en ze lieten ons gewoon staan met onze tickets en onze
handbagage. Dus wij terug naar de balie van Varig en probeerden uit te leggen
dat we niet in het vliegtuig mochten dat volgens de informatie pas om tien voor
half elf zou vertrekken.
Kees probeerde het nog een keer ’n beetje geďrriteerd uit te leggen dat we
veel geld hadden betaald voor deze reis en dat ze ons moesten helpen. Zegt dat
meisje achter de balie, ga weg en laat mij mijn werk doen.
En daar stonden we dan. Ik zeg in het Engels o.k. geen probleem, zoek
maar een hotel en boek maar een volgende vlucht en bel maar mijn zoon op dat we
later komen want dit kan natuurlijk niet wat hier gebeurt. Het huilende
Braziliaanse meisje stond er ook nog steeds nog harder te huilen en ik begreep
inmiddels dat ons nu hetzelfde overkwam.
Inmiddels had een ander meisje van Varig heel goed begrepen wat ik zei en die
dacht jeh die maken problemen die twee. Dus ze zegt tegen mij kom maar mee met
mij en ik kan misschien wel iets doen, want anders zouden de kosten voor hun
rekening komen tenslotte konden wij er niets aan doen wat hier allemaal
gebeurde. Goed wij met haar terug naar de incheckbalie waar ze het verhaal in
het Portugees aan een jongen vertelde en die zei alleen maar: “Yes its a
problem for you” en hij ging gewoon verder met het regelen van een ticket voor
’n ander en telefoneren met iemand anders. Het werd inmiddels tien uur en toen
werd ik ook nerveus, ik zeg komt er nu nog wat van of hoe zit dat hier want
anders ga je een hotel betalen een nieuwe vlucht boeken en mijn familie bellen in Brazilië en toen werd hij opeens vlug
en vroeg om onze tickets en ging naar het vliegtuig bellen dat nog steeds niet
weg was maar eigenlijk om kwart voor tien had moeten vertrekken. Hij zegt er zit
niets anders op dan jullie en ook het Braziliaanse meisje weg te brengen naar
het vliegtuig wat ook nog best een eind weg stond en we moesten echt rennen en
dat allebei met 9 kilo handbagage. Gelukkig was het een karretje maar dan toch.
Uiteindelijk kwamen we bij het vliegtuig aan helemaal buiten adem en toen zei de
purser. “ Dont be hurry, we will wait for you “
hadden we daarom nu zo gerend.
Wij
onze plaatsen opgezocht helemaal achterin niet echt prettige plaatsen. Huilende
kinderen die daar geplaatst werden om een beetje bij de keuken en de steward te
zitten in het geval dat ze iets nodig hadden. Uiteindelijk werd er om vijf over
half elf dan het startsignaal gegeven. We waren echt bek af door al die
toestanden. Ook het Braziliaanse meisje slaakte een zucht van verlichting en was
blij dat ze haar vlucht toch nog had gekregen en stak haar hand naar ons op om
te laten weten dat ze blij was. Dan zat er een man voor ons die twee keer van
zijn stokje ging en midden in de gang viel en weggesleept moest worden,
waarschijnlijk door een te lage bloeddruk en teveel alcohol. Dus ook niet echt
prettig als je dat ziet, maar goed het was niet anders. We kregen eten en
drinken de service was redelijk goed, maar van slapen kwam niet veel. Praten
mochten we niet van een Duitser die voor ons zat die vond het belangrijker zijn
pornoboekje te bekijken met het licht aan dus zei tegen ons dat we niet mochten
praten. Goed, Kees
heeft nog wat geslapen. Ik amper want het weer was behoorlijk slecht en we
hadden behoorlijk wat turbulentie en dat ging hard met behoorlijk schokkerig met
flinke luchtzakken. Maar na ruim 12 uur vliegen landen we dan uiteindelijk op
Rio de Janeiro.
We moesten in een speciale rij voor buitenlanders gaan staan. Dat duurde
ongeveer een half uur voor de paspoortcontrole. Die Brazilianen hebben overal
tijd genoeg mee en als je dan moe bent dan denk je ook schiet op a.u.b. Goed,
toen de koffers ophalen en dat duurde en duurde. Kees zegt volgens mij
moet er eentje het hele vliegtuig doen zo’n 350 koffers alleen.
En uiteindelijk kwam er niets meer maar wij hadden nog steeds geen koffers. Dus wij naar de informatiebalie
om te zeggen dat onze koffers er niet waren.
Ticket please zegt die vrouw en ze begint te bellen. Klopt zegt ze, ze
zijn niet meegekomen en we weten niet waar ze zijn, maar waarschijnlijk nog in
Parijs. Ik dacht ik word niet goed, waarom moet ons dit nu allemaal overkomen.
Goed weer een hele lijst moeten invullen compleet met adressen telefoonnummers
van Maurice dat duurde ook nog eens een half uur. Ik dacht zo meteen vertrekt
Maurice weer en denkt hij dat ze er niet zijn. Er gaat van alles door je hoofd. Dus ik vroeg of ik mocht gaan kijken of mijn zoon er
nog was. Nee hier blijven we gaan zo met je mee je moet nog even door de douane,
ik zeg door de douane waarvoor dan. Voor de handbagage, ik zeg die is al twee
keer gescreend. Niks mee te maken zei ze nog een keer. Er zitten cadeautjes in
voor de familie en een paar toiletartikelen. Nog ’n keer, niets mee te maken
en uiteindelijk liep dat mens met ons mee en begon ze een heel verhaal af te
steken tegen een man die ons weer meenam naar een douanecontrolepunt. Koffers op
de band alles open maken en elk pakje werd na gekeken en gevoeld en de boel
eruit gehaald. En of ik het zelf allemaal maar weer even in wilde pakken. Ja
toen stond het huilen me nader dan het lachen. Uiteindelijk mochten we dan door
en gelukkig stond Maurice er nog. Nee zegt hij ik dacht wel er is iets ik ga
zomaar niet weg als het nog langer had geduurd had ik echt wel gecheckt wat er
aan de hand was. Door alle commotie had
Maurice er even geen erg in dat ik een stukje kwijt was. De bewuste 30 kilo,
maar in de auto zei hij opeens Ma wat ben je mager hoe heb je dat voor elkaar
gekregen. Toen heb ik het hem uitgelegd en verteld hoe het in Holland allemaal
ging met Tamara en Marco en de kids. Het was nog ruim anderhalf uur rijden maar
dit keer geen probleem in deze comfortabele auto van Maurice. Even iets anders
dan die van de taxichauffeur vorig jaar die af en toe afsloeg.
Hoofdstuk
2
13
december 2004
De
aankomst
Het weer
was redelijk, geen hoogzomer, 22 graden en een beetje bewolkt. Je moet hier ook
in de zomer iedere dag even het weer in de gaten houden want dat kan met de
minuut veranderen en zeker hier in de bergen.
Toen we aankwamen stonden Jeanine en Shelly al achter de ramen te zwaaien en
toen we boven kwamen vlogen ze zo in onze armen. Ze waren ons toch nog niet
vergeten en echt blij dat we er weer waren en er werd natuurlijk geknuffeld.
Natuurlijk wisten ze dat we iets hadden meegebracht, maar er moest uitgelegd
worden dat het meeste in de koffer zat en die waren helaas niet meegekomen.
Ze waren nu groot genoeg om het te begrijpen en vroegen verder ook nergens om.
Gelukkig zat er in de handbagage voor allebei een Barbie en konden we ze toch
iets geven.
De handbagage werd naar boven gebracht en boven hadden Maurice en Vera ons
huisje helemaal in kerstsfeer gebracht met een kleine kerstboom slingers en
lampjes, heel gezellig allemaal. Er stond vers fruit, koffie en de koelkast was
gevuld met water, bier, melk en andere dingen
die we misschien nodig hadden voor de eerste dagen. We hebben uitgepakt wat
belangrijk was en zijn toen weer naar beneden gegaan en hebben met z’n alle
gezellig koffie gedronken op het terras. Maurice zei als je nu eens in je
verzekeringsclausule kijkt daar staat geloof ik in dat er een vergoeding is voor
zolang je koffers er nog niet zijn en dat je daarom wat andere dingen kunt
kopen. Dat ging dus niet want de clausule had Kees ook in de koffer gestopt en
die hadden we dus ook niet. Toen zei Maurice dat wordt dan bellen, maar ik dacht
ik mail gewoon de verzekering en vraag wat we het beste kunnen doen. Die stelde
voor dat we de alarmcentrale maar moesten bellen en die konden uitleggen over
hoe en wat. Kees zei we kunnen beter Tamara even mailen en uitleggen wat er is
gebeurd en die kan misschien even voor ons bellen en terug mailen. Ja dat was
beter en zo gepiept, maar Tamara zei ik bel wel even naar de alarmcentrale en
dan bel ik wel terug. Die zeiden we kunnen het hoognodige aanschaffen en die in
rekening brengen. Nu is kleding hier niet zo duur omdat de mensen geen kapitalen
te spenderen hebben en er toch netjes uit willen zien en ook niet zo veel
verdienen als de gemiddelde Europeaan. Maurice stelde voor om eerst Shelly naar
school te brengen. Het was voor haar de laatste dag. Jeanine had al vakantie. Na
de middag konden we dan de stad in te gaan om de dingen die we nodig hadden aan
te schaffen, want in mijn spijkerbroek en T-shirt die ik al aan had van
gisterenmiddag voelde ik me ook niet meer echt fris. Goed, ik wilde wat fruit en
groenten halen omdat ik me nu niet weer eventjes dik wilde gaan eten in de
vakantie. Dat was dus niet de bedoeling. Dus zo gedaan. Even naar de stad en een
nieuwe broek, T-shirt, schoenen en tandenborstels gekocht. Het was te warm voor
Kees zijn zwarte nette schoenen die hij aan had en ik had laarsjes aan waar ik
daar, met al die heuvels, dus niet op kon lopen.Toen we alles hadden was er nog
wat tijd over voordat we Shelly weer op moesten halen. Daarom zijn Kees en
Maurice nog ergens wat gaan drinken. Vera wilde nog even verder winkelen omdat
het nu uitverkoop was. Dus werd ik van de een naar de andere kledingzaak
meegesleept waar inderdaad leuke, niet dure kleding te koop was. We zijn daarna
een hapje gaan eten in ons favoriete restaurantje van vorig jaar.
Daarna
zijn we de mannen gaan zoeken maar die waren op een of andere manier spoorloos
verdwenen. Ze waren niet op het terrasje waar wij dachten dat ze waren, dus
bleef er niets anders op om dan maar naar school te lopen. Tegen vijf uur zouden
ze daar zeker moeten zijn om Shelly af te halen. Maar ook daar waren ze niet.
Toen Shelly mij zag, vloog ze zo in mijn armen. We namen haar mee naar beneden
en ja hoor daar kwamen ook Kees en Maurice aan en dus konden we meteen
instappen. Vera wilde nog even schoenen gaan kopen voor de kinderen maar de
winkels, op de supermarkt na, gingen al sluiten dus werd het uitgesteld tot de
volgende dag. We hebben toen maar de grootste supermarkt opgezocht die
Teresopolis rijk is.
We kochten wat we nodig hadden en zijn weer naar huis gegaan waar we nog even op het terras hebben gezeten. Ik voelde toch wel dat
ik niet had geslapen in het vliegtuig dus ik was behoorlijk moe. Een uurtje
later besloot ik te gaan douchen en mijn bed op te zoeken. Kees bleef nog even
nakaarten en toen hij boven kwam sliep ik al. De eerste vakantiedag was alweer
voorbij.
Hoofdstuk
drie
14
december 2004
Vervangende
kleding kopen
Vandaag
een rustige dag. Omdat we de koffers nog niet hadden besloten we om maar weer
wat kleding te gaan kopen. Ik had geen zin om rond te blijven lopen in hetgeen
ik aan had.
Ik had Tamara gemaild om te vragen of ze de verzekering wilde bellen voor wat
voor een bedrag we konden aanschaffen. Die had gezegd om de eerste behoefte die
we nodig zouden hebben maar aan te schaffen. Dat hebben we dus gedaan.
Maurice troonde Kees mee naar een schoenenwinkel waar hij al gauw een paar
redelijke sportschoenen vond. Daarna nog wat toiletartikelen gekocht. Vera nam
me mee naar een winkel waar ze leuke kleding in de uitverkoop hadden en waar ik
een broek, een truitje en wat ondergoed heb gekocht. Daarna zijn we gaan eten en
verder wat winkels in het centrum afgestruind.
Toen we koffie waren gaan drinken in “Maria’s torte“ kwamen we onderweg
Rosanne en Camilla tegen die net als alle Brazilianen hier natuurlijk aan het
winkelen waren. Zij verwelkomden ons met knuffels en zoenen. Vera wist een
andere winkel om voor Kees een paar nieuwe T-shirts aan te schaffen. Toen we
alles hadden zijn we een hapje gaan eten met z’n allen en hebben wat dingen in
de supermarkt aangeschaft. Het nodige water voor mij en de pilsjes voor Kees.
Tamara belde nog of de koffers aangekomen waren maar op dat moment was er nog
niets. De alarmcentrale had gezegd dat ze er binnen 48 uur zouden moeten zijn.
Maurice heeft toen zelf nog geprobeerd te bellen maar hij kreeg geen aansluiting
met het nummer. Later op de avond heeft hij het nog eens geprobeerd en toen
vertelde iemand heel kortaf dat ze er waren en dat ze morgen zouden komen. In
ieder geval wisten we iets en zijn we naar boven gegaan.
Ik had het eten voor morgen al klaargemaakt. Voor mezelf een lekkere
groenteschotel met vis, want af en toe thuis eens iets klaarmaken is ook wel
gezellig. Tenslotte hadden we een
vrij grote keuken met de nodige attributen, dus dat was verder ook geen
probleem.
Jeanine en Shelly wilde mee naar boven om te tekenen en te kleuren en ze vroegen
of ze mochten blijven slapen. Dat was geen probleem. Wel weer even wennen voor
ons want ik wist nog niet hoe ik met ze moest communiceren en dingen
verstaanbaar moest maken. Maar langzaam aan met handen en voeten en het lijstje
van Patricia lukte het toch heel aardig.
De kinderen hebben nog wat met Kees gestoeid totdat ze moe waren en rond een uur
of elf heb ik ze in bed gestopt waar ze meteen in slaap vielen. We zijn gaan
douchen en rond half twaalf zijn we er zelf ook ingedoken en als een blok in
slaap gevallen. Of het nog een beetje de jetlag was of gewoon de vermoeidheid
van de laatste dagen, ik weet het niet, maar ik heb niets meer gehoord of
gezien, alleen dromenland.
Hoofdstuk
4
15
december 2004
Winkeltje
in winkeltje uit
Vanmorgen
kwam Maurice de kids ophalen voor douche en ontbijt en vertelde dat hij voor het
weer op internet had gekeken. Het zouden een paar mooie dagen worden. Hij wilde
eigenlijk wel met ons een dagje weg, maar er moest iemand thuisblijven voor de
koffers dus dat ging niet. Het was trouwens nog maar de vraag óf ze wel zouden
komen. Kees was aan een beetje rust toe en zei: “gaan jullie maar weer lekker
rondsnuffelen, ik blijf wel thuis en als ze komen dan zie ik ze wel boven te
krijgen.”
Dus zo gedaan en we gingen weer naar het centrum. Maurice en Vera moesten er een
rekening betalen op het postkantoor en ik wilde even naar de kerk omdat het
vandaag de sterfdag van mijn moeder was. Maar de kerk was dicht en zou pas
vanmiddag en vanavond open zijn. Dus maar kijken hoe of wat. Maurice en Vera
waren ook al heel vlug klaar en we zouden eerst mijn zelf ontworpen kettinkje op
gaan halen.
Het meisje zei dat ze het had gemaakt precies zoals ik het wilde. Ze had
het achter glas gelegd en nu wilde iedereen het hebben. Ik zeg tegen Vera die
het weer vertaalde dat ze er dan meer van moest maken. Dat ging ze ook doen want
zei ze: “ik had het vandaag al wel tien keer kunnen verkopen”.
We zijn nog wat gaan winkelen want daar hangt de vakantie zo’n beetje van aan
elkaar. Winkeltje in winkeltje uit en af en toe de kids even verwennen. Het was
al vlug weer middag en Vera en Maurice wilden gaan eten met de kids. Ik had pas
laat ontbeten en had geen honger dus ik sprak met ze af dat ik over een half
uurtje weer bij het restaurantje zou zijn en ben intussen even naar de kerk
gegaan die inmiddels wel open was. Een kaarsje aansteken kennen ze hier niet.
Wel een gebedje en geld in de offerande doen.
Terwijl ik langzaam terugliep naar het restaurant kwam ik langs een boetiekje
waar ze een schattig rokje hadden in de uitverkoop, alleen het is zo moeilijk om
je verstaanbaar te maken. Ik ken geen Portugees en zij geen Engels dus het is
iedere keer weer een probleem. Je moet er ook echt alles passen want de maten
zijn totaal anders dan bij ons. Als ik bij ons 40 heb dan durf ik dit gewoon mee
te nemen en thuis te passen en eventueel te ruilen. Nu dat kennen ze hier al
niet en ze willen dat je het past. Dus probeerde ik het terug te laten hangen.
Ik geloof wel dat ze het begrepen, maar of ze het geloofden dat weet ik niet. De
mode is hier ook heel anders dan bij ons. De vrouwen lopen hier op straat in
jurken, bloesjes en rokken die wij alleen maar op feestjes zouden dragen en dan
die borsten die schudden op en neer en puilen er af en toe gewoon uit, maar dit
schijnt hier heel normaal te zijn bij vrouwen tussen de 20 en de 40, niemand
kijkt daar van op.
Ik
ben naar het restaurantje gelopen waar Maurice, Vera en de kids aan het
natafelen waren. Ik heb nog even wat gedronken terwijl Maurice even naar Kees
belde die lekker thuis op het terras in het zonnetje zat om te vragen of de
koffers waren gekomen. Nog steeds niet dus. Maar volgens Maurice kon het ook
best avond worden. Dus we konden nog wel even zei hij.
Vera wist nog een leuk lingeriewinkeltje dat weg ging en opheffingsuitverkoop
had en daar heb ik voor Tamara wat mooie zijden
lingerie gekocht die ze binnen nu en een paar maanden ook kan dragen nu
ze zo aan het afvallen is.
Shelly begon te zeuren om haar roze schoenen en ja die moesten er toch maar
komen. We dachten dat ze het vergeten was, maar nee hoor ze had er een paar
gezien die ze ook wel leuk vond en die ze wilde passen. Ze kreeg er ook nog eens
een radio bij, jeh dat was het wel.
Dus naar de schoenenwinkel en passen. Vera zei: “Shelly, lopen ermee en kijken
of ze lekker zitten, want anders komen ze weer in de schoenen la terecht bij die
anderen 100 paar”. Ik zeg: “wat! honderd paar!” Vera zegt: “geloof je
het niet, ik zal je het laten zien, ze is schoenen gek dat heeft ze van mij, maar
als ze ze dan heeft dan is er altijd wel iets mee” Ze vindt ze niet meer leuk
of ze zitten niet goed en we kunnen ze niet meer terug brengen, dus weer geld
voor niets. Goed, Shelly mee de winkel rondgelopen en ja hoor ze zaten goed en
liepen lekker zei ze en ze was helemaal happy.
De
radio werd gedemonstreerd, maar Jeanine zat zo te kijken van, waarom krijg ik er
niet een, dus zeg ik tegen Maurice vraag of we er eentje bij kunnen kopen dan
krijgt ze die van mij. Nee dat kon niet, alleen bij schoenen. Dus ik zeg tegen
Vera, dan neem ik ze even mee naar de overkant en krijgt ze van mij een ander
kleinigheidje dan hebben ze allebei iets. O.k. zei Vera, dan gaan wij intussen
even kijken naar iets anders en komen we hier terug. Zo liepen we en opeens
zomaar uit het niets begint het me toch te gieten. De mensen blikken of blozen
er niet van. Ze pakken een parapluutje en winkelen gewoon door. Niemand rent weg
of gaat naar huis, niks van dit alles. Echt het goot eruit, dus ik met Jeanine
toch maar even schuilen. En toen opeens een donderslag, niet normaal zeg, ik
schrok me wild zo hard of er een bom viel.
Even later kwam Maurice en Vera terug en Shelly huilde weer om de schoenen. Die
deden pijn zei ze en ze zaten verkeerd ze moesten anders aan. Maurice boos
natuurlijk en zei: “je houdt ze nu aan”. Vera zei: “kom mee Shelly, naar
de winkel en daar zullen ze je vertellen dat ze zo goed zitten” . Maar ze
huilde en ze moest en zou ze weer uit hebben, dus de nieuwe in de doos en de
oude weer aan. Maurice zei: “zie je nou, zo gaat dat met onze dametje, weer
een paar erbij voor de verzameling” Die klap van daarnet, dat was trouwens wel
raak ergens. Maar goed laten we maar naar huis gaan want zo is er ook geen lol
aan. We gaan vanavond lekker fonduën, is ook gezellig.
Vera
wilde nog even langs haar moeder die vlakbij woonde en zei dat wij maar vast met
Maurice naar huis moesten gaan. Het was inmiddels 5 uur en ik wilde even
een mailtje naar Tamara sturen, maar het internet deed dus helemaal niets meer.
De telefoon wel, dus moest er iets anders aan de hand zijn. En ja hoor door het
onweer was het modem kapot gegaan. Dat soort dingen gebeurt hier wel vaker, dus
zijn morgen alle modems weer eens uitverkocht en moet Tamara wachten tot morgen
of overmorgen. Maurice vroeg of de koffers er waren. “Niks gezien” zei Kees,
dus daar ging ik vanuit. Boven ben ik meteen naar de slaapkamer gelopen heb
verder nergens op gelet en heb mijn spulletjes in de kast gelegd. Toen ik terug
liep knalde ik zowat tegen de koffers op. Ik zeg: “wat is dit dan”, ze zijn
er wel en Kees lachen. Je ziet ze toch staan. Maar ik was er de eerste keer
gewoon gedachteloos langs gelopen, ha! ha! Toen er rond een uur of vijf werd
gebeld, stond er een soort Cassius Clay aan de deur en die wilde ze wel even
naar boven sjouwen. Dat was dus naar de voordeur want hij wilde natuurlijk geld.
“Hij stond te hijgen alsof hij een paard naar boven getild had” zei Kees.
Hij was bekaf tot aan de voordeur, twee paadjes naar boven en een trap. Ja toen
heb ik maar niet gezegd dat ze eigenlijk helemaal daarboven naar het huisje
moesten want dan had hij een rolberoerte gekregen dus heb ik ze zelf maar naar
boven gebracht. Ik ben gaan douchen en heb mijn natte kleren verwisseld voor
droge en heb de koffers uitgepakt en eindelijk kon ik de kids een fatsoenlijk
cadeautje geven en Maurice en Vera ook want dat zat allemaal in die koffers. We
zijn toen naar beneden gegaan. Jeanine en Shelly helemaal happy met hun Barbies
en Vera met de kleren die ze meteen ging passen. Maurice en Vera waren al met de
voorbereiding van de fondue bezig en om 8uur zijn we naar beneden gegaan en was
de tafel al gezellig gedekt. Jeanine en Shelly zaten naar een DVD van Barbie te
kijken maar Jeanine wilde toch liever de fabeltjeskrant zien en kwam de DVD aan
mij laten zien. Oma! oma! kijk of ze wilde zeggen dit kun jij ook verstaan, dus
werd er gewisseld en toen was het goed want ook Shelly vond het leuk. Alleen ze
verstonden er niets van omdat het Nederlands was maar dat bleek geen probleem te
zijn. We hebben nog een paar leuke foto’s gemaakt en zijn aan tafel gegaan
waar we een hele gezellige avond hebben gehad met alles erop en eraan. Ik heb me
netjes bij mijn water en fruit gehouden want dat was er ook volop. Omdat de kids
chocoladefondue lekker vinden, werd er fruit gedoopt in chocolade. Later op de
avond heb ik me toch maar gewaagd aan een glaasje rode wijn voor de gezelligheid
want….,
Kees en Maurice aan het bier…., Vera aan een wijntje en ik aan het
water, nee dat was ook niet gezellig vonden ze en één wijntje kon toch geen
kwaad dat loop je er zometeen naar boven wel weer af en anders laat ik je morgen
wel lopen zei Maurice. Om een uur of twaalf was ik toch of doezelig of doodmoe
van de dag. De kinderen waren al in slaap gevallen op de bank en Maurice heeft
ze naar boven gedragen en in hun bedjes gelegd. We hadden afgesproken dat als
het weer beter was, dat we de volgende dag naar Petropolis zouden gaan. Ik had
inmiddels mijn jasje aangedaan want door die regen de hele avond was het best
kil geworden. Maar we zouden wel zien morgen en we zijn naar boven gegaan en na
lekker te hebben gedoucht zijn we als een blok in slaap gevallen. Ik was zo moe
dat ik deze keer Kees amper heb horen snurken en die kan er wat van, ha! ha!
Pagina 1
Pagina 2
Pagina 3
Pagina 4
Pagina 5
Pagina 6
|
