De zeeotter brengt zijn hele leven in zee door en komt maar zelden aan land. Wel blijven deze grote otters vaak dicht bij de kust. Daar vormden ze een gemakkelijke vangst voor pelsjagers die ze bijna hebben uitgeroeid in de VS.

Zeeotters houden zich bij voorkeur op in zeewierbedden. Voordat ze gaan rusten draaien ze zichzelf vaak vast in een lange sliert wier, zodat ze rustig op de plaats blijven dobberen.

Zeeotters zoeken hun voedsel voornamelijk duikend op de zeebodem. Gevangen schelpen, zeesterren of krabben nemen ze vaak mee naar boven om daar rustig op te peuzelen.

Soms gebruiken ze voor het openbreken een platte steen die ze op hun buik leggen en vervolgens als aambeeld gebruiken om hun prooi open te slaan. Een goede steen dragen de zeeotters vaak een tijdje bij zich.

De zeeotter is het enige in zee levende zoogdier dat geen isolerende en beschermende vetlaag heeft. Daarom verzorgt de zeeotter zijn vacht nauwkeurig, zodat deze een laag lucht vasthoudt. Deze luchtlaag beschermt het dier tegen het koude water van de noordelijke zeeën. Zeeotters gebruiken vaak stenen om, zwemmend op hun rug, schaaldieren open te slaan. 

zeeotter, de soort Enhydra (of Enhydris) lutris van de Otters. Het is een van de grootste vertegenwoordigers van de zoogdierfamilie Marterachtigen, verspreid langs de kusten van de noordelijke Grote Oceaan van Japan tot Mexico. De dieren worden maximaal ca. 150 cm lang, waarvan een kwart voor rekening van de staart komt; gewicht 25–45 kg (mannetjes zijn groter en zwaarder dan vrouwtjes). De prachtige pels is grotendeels diep zwartbruin; omwille van de huid is de soort tot 1911 zeer vervolgd. Na het instellen van bescherming volgens internationale overeenkomst hebben de geringe en verspreide restpopulaties zich buiten verwachting hersteld; overigens is nu zeevervuiling (met o.a. aardolie) een groter gevaar dan jacht en stroperij. Per keer wordt slechts één jong geworpen, dat langdurig door de moeder verzorgd wordt; de draagtijd beloopt 12–13 maanden, maar de implantatie is sterk vertraagd. Maximale levensduur ongeveer 20 jaar.

De dieren bewonen vnl. rotsige kusten, vaak in los sociaal verband; zij voeden zich in de ondiepe zee, vnl. met mosselachtigen, inktvissen en zee-egels, maar ook wel met vis. De stekels van de zee-egels worden met de voorpoten verwijderd; hierbij drijft het dier op de rug. Schelpen van weekdieren worden op een steen op de borst van het drijvende dier of tegen de rotsen stukgeslagen. De zeeotter is onder de roofdieren uniek door dit gebruik van een werktuig.

Fotogalerij