Hans Kesting

Hans Kesting, (Rotterdam, 6 oktober 1960) is een Nederlands acteur. Hij is verbonden aan Toneelgroep Amsterdam. Hier speelde hij een breed scala van rollen, zoals de titelrol in Aischylus' Griekse tragedie "Prometheus", de titelrol in Shakespeare's "Othello" en "Norman" in Ayckbourn's komedie "the Norman Conquests"

Kesting speelde in diverse films, zoals: Karakter (als Jan Maan), Kees de jongen, Minoes en Nachtrit.

Na een serie duo-presentaties met Paul de Leeuw presenteerde hij zijn eigen tv-programma's: "Circus Pavlov" en "de Hans Kesting Show" Hij speelde in vele televisieseries zoals Baantjer, Intensive care en Keyzer en De Boer advocaten.

In Het Klokhuis speelde hij talloze typetjes, zoals de onhandige kantoorbediende Benema, de irritante buurman Pascom en andere .

Hij is de voice-over in veel televisiereclames.
 

John Kraaykamp sr.

Jan Hendrik (John) Kraaijkamp (Amsterdam, 19 april 1925) is een Nederlands acteur. Hij vormde jarenlang een komisch duo met aangever Rijk de Gooyer.

Kraaijkamp werd geboren te Amsterdam. Hij begon zijn carrière als zanger en werkte in de jaren vijftig als bassist-entertainer toen hij werd ontdekt door De Gooyer. Samen namen ze het nummer Twee jongens en een gitaar op. Het was het begin van een lange samenwerking; het duo nam nog diverse liedjes op - De Bostella werd in 1968 goud - en was in de jaren zestig en zeventig veelvuldig op televisie te zien (Johnny en Rijk-show), waaronder ook twee jaar in Duitsland. Daar stelde hij voor hun programma Mein Kraaykampf te noemen, maar dit voorstel werd door de Duitse televisie niet overgenomen. Daarnaast had Kraaijkamp echter ook een eigen carrière, onder andere als presentator, en als acteur bij toneelgroep Ensemble (vanaf 1958), het Amsterdam Volkstoneel (1962-1964), en in musicalproducties (De man van La Mancha en Irma la Douce).

Na een lange periode van komische rollen - zo speelde hij in 1978 met zijn zoon in De verlegen versierder, een door Berend Boudewijn vertaald blijspel van Robin Hawdon - was Kraaijkamp van 1979 tot 1984 actief bij het RO Theater, waar hij onder andere Lear speelde. Hierna speelde hij in de jaren tachtig bij de AVRO, in een serie getiteld De Brekers, met De Gooyer, Adèle Bloemendaal, Sacco van der Made, Ab Abspoel en Ben Hulsman. In de film De Aanslag (1986) speelde hij de rol van Cor Takes. In Laat maar zitten (1988-1990, een vertaling van het Britse Porridge), een Varaserie die zich in een gevangenis afspeelde, en hij speelde onder meer samen met Haye van der Heyden, Coen Flink en Sacco van der Made. In Het zonnetje in huis (1993-2003) speelde hij ook een hoofdrol, andere hoofdrollen werden vertolkt door zijn zoon Johnny Kraaijkamp jr. en Martine Bijl. Ondanks zijn hoge leeftijd speelde Kraaijkamp tot ongeveer 2005 veel shows in het theater. In januari 2007 speelde hij een gastrol in een aflevering van de comedy-serie Kinderen geen bezwaar. Hier bij werd bekend dat dit waarschijnlijk zijn laatste televisie rol zou zijn. In mei 2007 gaf hij een interview aan RTLboulevard, waarbij hij meldde dat dit waarschijnlijk zijn laatste televisie interview zou zijn. Wel was hij gewoon aanwezig bij de naar hem genoemde Musical Awards.

In 1984 kreeg Kraaijkamp een Louis d'Or voor zijn rol in Jacques de fatalist en zijn meester, en in 1986 kreeg hij een Gouden Kalf voor zijn rollen in de films De Aanslag en De Wisselwachter uit datzelfde jaar.

Kraaijkamp is driemaal getrouwd. Zijn zoon Johnny en zijn dochter Ellissigne zijn eveneens acteur. Hij woont nu in het Rosa Spierhuis, op de oude kamer van Marten Toonder.

John Kraaykamp jr.

Johnny Adriaan Kraaijkamp (bekend als Johnny Kraaykamp jr., Amsterdam, 22 februari 1954) is een Nederlands acteur.

Johnny is de zoon van schrijfster Rim Sartori en John Kraaijkamp sr. en speelde onder andere als zoon samen met hem in de comedyserie Het Zonnetje in Huis. Johnny Kraaykamp jr. verkreeg ook bekendheid als stem door het inspreken van Dolf in de serie Alfred Jodocus Kwak.

Als tienjarige stond hij voor het eerst op het toneel in de musical Oliver!. Gesteund door zijn vader ging hij naar de toneelschool, waarna hij een serie gastrollen speelde bij gezelschappen als Het Publiekstheater en de Haagsche Comedie. Hoewel hij een uistekend 'serieus' acteur is, wordt hij over het algemeen gevraagd voor komische rollen.


Theater
Speelde in 1978 met zijn vader in het blijspel DE VERLEGEN VERSIERDER, geproduceerd door Tony Dirne. Blijspel van Robin Hawdon, vertaald door Berend Boudewijn. Met in de hoofdrollen: Huynen, Marja; Kraaykamp jr., Johnny; Kraaykamp sr., Johnny; Mol, Kika; Schaank, Teddy

Speelde met Joop Doderer en Trees van der Donck in het toneelstuk Oscar, met o.a. Piet Bambergen in Geluk Bij Een Ongeluk (1990), in de musical De Jantjes (1998) de rol van Mooie Leendert. Zowel op het toneel als in de latere televisiebewerking speelde hij de rol van Louis in Jan Rap En Z'n Maat van Yvonne Keuls. De laatste jaren speelde hij in de theaterstukken One For The Road (Stennis met Dennis), samen met zijn vader in The Sunshine Boys, Boyband, Hemelen van Haye van der Heyden en in Stones In His Pocket (Hoofd In De Wolken), waar hij samen met Laus Steenbeeke alle vijftien rollen voor zijn rekening nam. Vorig jaar was hij te zien in Pietje Bell - de Musical en dit seizoen (2006/2007) speelt hij een dubbelrol in Wat Zien Ik?!.

Televisie
Naast diverse televisiereclames en een presentatie (de Mid Lotto Live show van de VARA) was hij ook te zien in de televisiebewerking van de musical Fien met o.a. Jasperina de Jong en in de comedy's Alle Kinderen De Deur Uit (1994), Wat schuift 't? (1995), Vreemde Praktijken en natuurlijk elf seizoenen naast John Kraaijkamp sr. en Martine Bijl in Het Zonnetje in Huis en Samen, de dagelijkse comedyserie van Talpa. Ook in de dramaserie Blauw Blauw speelde hij een grote rol.

Onderscheidingen
In 2006 ontving hij voor zijn rol van Drogist Geelman in Pietje Bell - de Musical een John Kraaijkamp Musical Award in de categorie Beste Mannelijke Bijrol in een Grote Musical.

Rijk de Gooyer

Rijk de Gooyer (Utrecht, 17 december 1925) is een Nederlands acteur die tevens naam heeft gemaakt als schrijver en columnist.

Avonturier
De Gooyer werd geboren in een gereformeerd bakkersgezin en groeide op in zijn geboortestad Utrecht; hij was de helft van een twee-eiige tweeling.

Deels gedreven door de vrees dat hij zijn HBS-B-diploma niet zou gaan halen en daarmee zijn vader zou teleurstellen, zwom hij aan het einde van de Tweede Wereldoorlog samen met een vriend de Waal over naar het op dat moment al bevrijde zuidelijk deel van Nederland. Hij sloot zich aan bij het bevrijdingsleger, waar hij uiteindelijk, omdat hij redelijk Frans Duits en Engels beheerste, werd opgeleid tot tolk. In die hoedanigheid was hij onder andere getuige van de bevrijding van het Duitse concentratiekamp Bergen-Belsen en bij de arrestatie van verschillende SS-ers en nazi-kopstukken, onder wie Heinrich Himmler.

Acteur
Na de oorlog werkte hij een blauwe maandag op de bakkerij waarvan zijn vader hoofd was. Vervolgens werd hij leerling-verslaggever bij de NCRV. Op een personeelsavond bleek zijn komisch talent. Hij speelde zich in de kijker door Johan Buziau te imiteren, hoewel hij deze komiek zelf nooit in actie had gezien; hij baseerde zich louter op de Buziau-imitatie van Toon Hermans. De NCRV zette hem in het vervolg op de radio in als komiek en als hoorspelacteur. Later zou hij ook voor de KRO- en de VARA-radio werken. Vooral het Utrechtse typetje Bartels werd beroemd. In 1948 belandde De Gooyer bij het ABC cabaret van Wim Kan. Hij was één seizoen aan het gezelschap verbonden. Kan zag in die ervaring aanleiding om zijn collega's te adviseren deze 'oproerkraaier' nooit in dienst te nemen.

In 1952 ontmoette hij Johnny Kraaykamp. Ze deelden een voorkeur voor practical jokes en andere ongein. De twee besloten samen te gaan optreden en maakten naam in het schnabbelcircuit als Johnny en Rijk. Rijk speelde de handige jongen. Johnny de schlemiel. Bij de AVRO-televisie behaalden ze succes met hun "Johnny en Rijk-show".

Van 1959 tot 1961 volgde De Gooyer een acteursopleiding in Berlijn. In die jaren zou hij volgens eigen zeggen voor de CIA hebben gewerkt als informant. Als filmacteur speelde De Gooyer in diverse speelfilms zoals Soldaat van Oranje, De Avonden, Hoogste Tijd en Madelief, krassen in het tafelblad.

In 1964 had hij een hit met het lied Brief uit La Courtine, op muziek van Ponchielli (urendans) en van tekst voorzien door Eli Asser.

In 1991 zond de VARA de televisie serie In voor en tegenspoed uit, waarin hij de rol van Fred Schuit speelt.

Ook maakte hij diverse reclamespotjes voor het Franse kaasmerk Paturain (met de kreet "Hier Rijk in Frankrijk") en verzekeringsmaatschappij Reaal. Samen met Maarten Spanjer maakte hij een spotje voor KPN.

Begin jaren zeventig kocht De Gooyer als tweede huis een boerderij in Giethoorn. Hij was trendsetter en werd gevolgd door Herman Pieter de Boer, Eelke de Jong en Peter van Straaten. De boerderij brandde na brandstichting af en werd daarna weer van de grond af opgebouwd.

Met Eelke de Jong begon hij een column in de Haagsche Post (Beste jongens), die hij later voortzette met Maarten Spanjer. Ook schreven ze samen het feuilleton De belevenissen van Koos Tak, door Theo van Gogh verfilmd als De Eenzame Oorlog Van Koos Tak.

Het tweede huis in Giethoorn groeide uit tot een eerste huis. Daarnaast had De Gooijer nog steeds een pied à terre in Amsterdam, waar hij een naam opbouwde als kroegtijger. Zowel in culturele kringen (Sociëteit De Kring) als onder de Amsterdamse penose (Barretje Hilton) voelde hij zich thuis. In het journalistencafé Scheltema behoorde hij tot de vaste clientèle. De Gooijers sarrende persoonlijkheid kreeg onder in vloed van jenever vaak onaangename trekjes. Hij werd regelmatig in cafés geweigerd wegens wangedrag. Urineren in het aquarium van de Oesterbar is een bekend voorbeeld, maar ook het uitlokken van vechtpartijen en het voeren van racistische scheldkanonnades. Vooral dat laatste beschouwde hij achteraf als onvergeeflijk. Hij zag zijn vatbaarheid voor een 'kwade dronk' als een van zijn slechte eigenschappen.

De laatste jaren woont De Gooyer in de Amsterdamse Nieuwmarktbuurt met zijn vriendin Nel. Vanwege een kwakkelende gezondheid is zijn carrière sinds mei 2005 op een laag pitje komen te staan.

Gouden Kalf
De Gooyer won in zijn leven driemaal een Gouden Kalf. De eerste, in 1982 voor zijn hele oeuvre, weigerde hij. De tweede (Hoogste tijd, 1995) wierp hij onderweg terug naar huis uit het raam van de televisietaxi van Maarten Spanjer, omdat hij naar eigen zeggen de uitreiking een slappe imitatie van een Oscar-uitreiking vond. De derde, in 1999 voor Madelief: Krassen in het tafelblad, accepteerde hij.

Trivia
Als bakkersknecht betrapte De Gooyer de toen 12 jaar oude Anton Geesink op het gappen van een broodje, waarop De Gooyer hem een flink pak rammel gaf.
 

Thom Hoffman

Thomas Antonius Cornelis Ancion (Wassenaar, Zuid-Holland, 3 maart 1957) is een Nederlands acteur en fotograaf die bekend is geworden onder het pseudoniem Thom Hoffman.

Acteur
Thom Hoffman debuteerde in 1981 onder zijn echte naam Tom Ancion op vijfentwintigjarige leeftijd in de film Luger. Hij speelde de hoofdrol van fascistische psychopaat in deze controversiële film, de eerste lange film van regisseur Theo van Gogh. Thom Hoffman zat met Theo van Gogh op school, hij schreef ook mee aan het scenario van de film. De film kreeg een eervolle vermelding bij de uitreiking van de Gouden Kalveren in 1981.

De echte doorbraak beleefde Thom Hoffman twee jaar later met de film De Vierde Man van Paul Verhoeven. In 1989 speelde hij de hoofdrol in de onverfilmbaar geachte De Avonden. Voor deze rol van Frits van Egters ontving hij in 1990 een Gouden Kalf.

Thom Hoffman heeft geen toneelopleiding gedaan, en ziet zichzelf meer een harde werker dan een goed acteur. Hoffman staat bekend als acteur van serieuze rollen, meestal van gecompliceerde karakters. Een bekende uitspraak van hem is: "Ik heb een donkere kijk op menselijke drijfveren". Thom Hoffman heeft naast grote speelfims en series ook gespeeld in experimentele en minder commerciële films. Hij speelde onder meer de hoofdrol in Ian Kerkhof's kunstzinnige film Shabondama Elegy, met expliciete pornografische scenes.

Fotograaf
Sinds 1991 heeft hij zich ook op het kunstvorm van de fotografie toegelegd. Zijn eerste series foto's schoot hij voor de Nieuwe Revu over de filmstudio's van Bollywood. Daarnaast fotografeerde hij voor het NRC Handelsblad een reeks schrijvers. Voor het Rijksmuseum van Volkenkunde in Leiden maakt hij elk jaar een reisreportage. Hij fotografeerde oorlogskinderen in het voormalig Joegoslavië en in Nepal voor Warchild.

Als materiaal gebruikt hij de (collector)apparatuur van Rolleiflex. In sommige kringen van fotografen heerst een afkeer van Thom Hoffman, omdat zij vinden dat hij zijn bekendheid gebruikt voor het verkrijgen van fotografie opdrachten.

Hoffman trouwde op 30 juli 2005 met actrice Giam Kwee. Met Giam Kwee speelde Thom Hoffman in de jaren daarvoor in de serie Russen.

Trivia
Tijdens de opnamen van de film Vals Licht kreeg Thom Hoffman ruzie met regisseur Theo van Gogh, die hem nog geld schuldig was. Theo van Gogh stuurde hem een emmer met 5000 gulden aan klein muntgeld met het briefje "Omdat je een krentenkakker bent, hier heb je wat om te tellen".
In de film Shabondama Elegy heeft Thom Hoffman daadwerkelijk sex voor de camera met actrice Hoshino Mai

Tygo Gernandt

Tygo Gernandt werd geboren op 7 april 1974 in de Jordaan, Amsterdam. Al snel verhuisde Tygo Gernandt met zijn twee jaar oudere broer Ilja en ouders Arthur en Manja naar de Eemsstraat in Amsterdam-Zuid.

Op zijn twaalfde
verscheen Tygo Gernandt voor het eerst op televisie, als hij mag meedoen in een promotieclip die de Olympische Spelen naar Nederland moet halen. In 1987 gaat hij naar de Televisieschool, waar hij vier jaar blijft. Na de Havo afgerond te hebben schrijft hij zich in bij de Pabo. Op datzelfde moment stromen de acteeropdrachten binnen. Zijn rol in de jongerenserie 'Fort Alpha' verschaft hem zijn eerste echte bekendheid. Verder heeft hij gastrollen gehad in 'Goede Tijden, Slechte Tijden', '12 Steden, 13 Ongelukken' en 'Oppassen'. In 1996 krijgt Tygo zijn eerste filmrol in 'Naar De Klote'. In 1998 is hij te zien in de serie 'Combat'.

Na twee seizoen
als presentator (en bedenker) van het programma 'Read My Lips' wordt Tygo Gernandt uitgekozen om te spelen in de komedie 'De Garage'. In 2003 verschijnt de film 'Van God Los', een van de beste Nederlandse films ooit. Tygo Gernandt speelt hierin de crimineel Maikel Verheije. Tijdens het Gala van de Nederlandse film in juli 2003 wordt hij uitverkozen tot beste acteur voor zijn rol 'Van God Los' en krijgt hij een Gouden Kalf.

In 2004 kruipt Tygo Gernandt
in de huid van Klaas Donkers’ lijfwacht Piet, in de Nederlandse maffiafilm 'De Dominee'. Een jaar later zal hij te zien zijn in 'Joyride', over een drietal drie jonge meiden (o.a. Georgina Verbaan) dat in een gestolen cabriolet een joyride maakt naar Zuid-Frankrijk. In hun achterbak blijkt een jongen te liggen, gespeeld door Gernandt.

Rutger Hauer

Jeroen Krabbé

Jeroen Aart Krabbé (Amsterdam, 5 december 1944) is een Nederlands acteur, filmregisseur en kunstschilder.

Krabbé is geboren in een artistieke familie. Zijn vader Maarten Krabbé en grootvader Hendrik Maarten Krabbé waren bekende schilders, evenals zijn middelste zoon Jasper Krabbé. Zijn moeder, Margreet Reiss, was schrijfster en vertaalster van filmteksten. Zijn oudere broer Tim Krabbé (13 april 1943 te Amsterdam) is schrijver. Zijn halfbroer Mirko Krabbé (12 mei 1960) is een bekend multimedia kunstenaar/ontwerper. Ook de oudste zoon van Jeroen, Martijn Krabbé (26 maart 1968), komt in de mediawereld terecht als presentator van televisie- en radioprogramma's, evenals zijn jongste zoon Jakob Krabbé.

Jeroen werd op zijn zeventiende toegelaten tot de Amsterdamse toneelacademie.

Krabbé speelde belangrijke rollen in twee grote film-hits van Paul Verhoeven: Soldaat van Oranje (1977) en De vierde Man (1983).

Ook speelde Krabbé in enkele Hollywood-films met als debuut Jumpin' Jack Flash (1986). Krabbé zou echter vooral bekend worden als slechterik, bijvoorbeeld uit: Prince of Tides (1991) en The Fugitive (1993). Zijn grootste rol in de internationale film was die van slechterik in de James Bond-film The Living Daylights (1987).

In 1998 regisseerde Krabbé de film Left luggage, naar de novelle 2 koffers vol van Carl Friedman, en in 2001 volgde de prestigieuze verfilming van Harry Mulisch' meesterwerk De Ontdekking van de Hemel tot The Discovery of Heaven. Voor beide films schreef Edwin de Vries het scenario.

In september 2005 presenteerde hij voor de AVRO de documentaireserie Allemaal theater, over de naoorlogse geschiedenis van het Nederlandse toneel. Hiervoor interviewde hij vele acteurs, regisseurs, schrijvers en cabaretiers.

Tot slot is Krabbé in de media bekend om zijn verhalen over bekenden die hij ontmoet heeft en die hij als vrienden beschouwt, van Barbra Streisand tot prins Bernhard. Krabbé staat bij collega-acteurs bekend om zijn uitbundige fantasie. Bijvoorbeeld dat hij de winnaar zou zijn van de Top Naeff prijs in 1965, terwijl deze prijs is uitgereikt aan de hele examenklas van 1965, niet aan Krabbé alleen, die zich vaker groter presenteert dan hij in feite is. Voor zijn toneelrol als Salieri,ter gelegenheid van zijn veertig jarig acteursjubileum in 2005 werd Krabbé niet genomineerd voor de prestigieuze Louis d'Or.

Pagina 1     Pagina 2