Loes Luca

Louise Diana Wilhelmina Catharina (Loes) Luca (Rotterdam, 18 oktober 1953) is een Nederlands actrice en comédienne die bekend is van Nénette et les Zézettes, Het Klokhuis en Ja Zuster, Nee Zuster en de nieuwe versie van 't Schaep met de 5 Pooten.

Op haar zeventiende wilde Luca naar de Academie voor Expressie, maar werd geweigerd omdat ze geen Frans sprak en slechts drie jaar Mulo had, waarop ze voor vijf jaar naar Frankrijk vertrok als au pair. Bij terugkomst werd ze wel aangenomen. Ze is officieel docent dramatische vorming.

Maar het theater trok meer dan de klas. Met haar energieke, rappe stijl heeft ze meer dan 65 theater- en televisieproducties, films en zangvoorstellingen op haar naam staan.

In de jaren 80 was ze te zien in de serie Rok en Rol (Rock’n’ Roll) waarin ze vele typetjes speelde en waarin elke week een ander onderwerp werd behandeld.(in samenwerking met Netty van Hoorn)

Ook werkte Luca mee aan reclamespotjes voor het milieu ("Milieu, milieu?! Man, ik kom uit een voortrèffelijk milieu!") en voor de thuiszorg.

Op 1 februari 2002, de avond voor het huwelijk tussen Willem-Alexander en Máxima, presenteerde ze een speciale avond voor het paar in de ArenA in Amsterdam.

Indat zelfde jaar won ze de Rembrandt Award voor beste actrice

In 2006 speelt ze voor het eerst solo in Moordwijven en is ze te zien in 't Schaep met de 5 Pooten.

Marian Mudder

Marian Mudder heeft aan het conservatorium in Antwerpen gestudeerd waarna ze diverse acteerworkshops volgde o.a. in Los Angeles waar ze lessen heeft gevolgd bij Milton Katselas en Ray Allen.

Ze begon haar carriere onder de bezielende leiding van Koos Terpstra die haar vroeg voor zijn eerste toneelstuk ‘De Lente’. Samen maakten ze een aantal voorstellingen waaronder Andromache, waarin Marian de titelrol vertolkte. Daarna vertrok ze naar Antwerpen om een jaar bij Dora van der Groen aan het Conservatorium te studeren waarna te terugkeerde naar Nederland om de hoofdrol te spelen in de VPRO-kinderserie Meester Bleekbeen. Daarna volgden tal van toneelproducties w.o. de succesvolle Bellevue lunchvoorstelling Dreen, geschreven door Paul Groot.

Ze was te zien in een groot aantal televisieseries w.o. IC (RTL4), Westenwind (RTL4), Goede daden bij daglicht (VPRO) en Vrouwenvleugel (RTL4) waarin ze de rol van Nathalie Tellegen speelde.

Bij het grote publiek is Marian voornamelijk bekend van haar rol als Vera Prins in de serie Baantjer, waarin ze 8 jaar heeft gespeeld.

In 2003 besloot ze uit de serie te stappen en op zoek te gaan naar nieuwe uitdagingen. Die vond ze in de komische dramaserie De Afdeling (KRO) waarin ze een hoofdrol had en ze stond twee seizoenen naast John Kraaykamp Sr. op de planken in Gouwe handjes, een stuk van Haye van der Heijden, geproduceerd door Joop van den Ende Theaterproducties. Daarna stond ze een seizoenlang op de planken met de voorstelling ‘MAMA’, een komedie over het moederschap.

In 2007 is te zien in de tiendelige serie ‘Surviving nature - Cowboys and Angels’ van RTL4 . In dit programma bezoekt Marian een aantal natuurbeschermingsprojecten van het Wereld Natuur Fonds in het Amazonegebied, waarover ze verslag doet op deze website.

Ze schrijft ook artikelen en interviews voor de bladen AM en Esta.

Verder werkt ze regelmatig als personal coach binnen en buiten het bedrijfsleven .

Nelly Frijda

Nelly Frijda (Amsterdam, 4 mei 1936) is een Nederlands actrice. Frijda werd geboren als Nelly Wiegel.

Ze is een dochter van Johannes Wiegel en Alida van Moorsel, en groeide op in een SDAP-gezin in de Rivierenbuurt. Ze volgde het Amsterdams Montessori-lyceum, en het Spinoza-lyceum. Ze was geïnteresseerd in biologie en cultuur en had een abonnement op Artis. Verschillende leraren stimuleerden haar zangtalent en haar lerares Nederlands moedigde haar om naar de toneelschool te gaan. Ze slaagde voor haar toelatingsexamen en liep op haar zeventiende van huis weg, waarna haar ouders haar dreigden met de politie. Ze ging maar weer terug naar huis, woonde een tijdje bij haar broer Jan, en ging toen op kamers.

Ze volgde intussen de toneelschool, maar werd na drie maanden verwijderd – volgens eigen zeggen "wegens asociaal gedrag, gebrek aan fantasie en gebrek aan talent". Omdat ze voortijdig het gymnasium had verlaten, kon van een studie biologie geen sprake meer zijn. Uiteindelijk debuteerde ze in het cabaret van Wim Kan. Daarna speelde ze in toneelstukken en musicals. Op 13 mei 1959 trouwde ze met de psycholoog Nico Frijda met wie ze een dochter en twee zonen kreeg. Op 21 augustus 1975 werd het huwelijk ontbonden. Frijda behield de achternaam van haar ex-echtgenoot. Ze was in de jaren zestig bij de vrouwenbeweging betrokken geraakt en leefde tien jaar samen met Annemarie Grewel.

Frijda debuteerde als filmactrice in Moutarde van Sonaansee (1959) van Toon Hermans. Ze speelde in een twintigtal films, waaronder vier van Pim de la Parra, en in een aantal televisieseries. Hoewel ze een breed scala aan rollen op haar naam heeft staan, is ze tot haar groot ongenoegen bij het grote publiek vooral bekend als Ma Flodder uit de Flodderfilms.

Naast haar acteerwerk treedt ze tevens op als zangeres in radioprogramma's voor de VARA.
 

Reneé Soutendijk

Renette Pauline (Renée) Soutendijk (Den Haag, Zuid-Holland, 21 mei 1957) is een Nederlands actrice.

Soutendijk ambieerde gymnastiek op Olympisch niveau te gaan doen, maar op aanraden van een dansleraar ging ze naar de Academie voor Podiumvorming. Hierna speelde zij in theaterproducties, onder andere bij de Theaterunie. Soutendijk debuteerde op televisie in de serie Dagboek van een Herdershond, en speelde sindsdien in een groot aantal Nederlandse, Duitse en Amerikaanse films, televisiefilms en -series.

Soutendijk is getrouwd met regisseur Thed Lenssen, zij hebben twee kinderen, Caro en Jaïr Lenssen. Caro is ook actrice en speelde samen met haar moeder in Meiden van de Wit.

Sylvia Kristel

Sylvia Maria Kristel (Utrecht, 28 september 1952) is een Nederlandse actrice.

Sylvia kreeg een katholieke opvoeding, samen met haar zusje Marianne, en doorliep de havo. Ze werkte daarna nog een tijdje als secretaresse op een kantoor, maar besloot toen fotomodel te worden. Haar eerste bekendheid kreeg ze met het reclamespotje voor een tampon, waarna ze in 1972 werd uitgeroepen tot Miss TV Europe.

Ze had al wat rolletjes gespeeld in enkele Nederlandse speelfilms zoals Naakt Over De Schutting waarin ze ook zong 'A Letter Came Today' staat op de soundtrack van de film. Toen ze in 1973 Internationaal doorbrak met de Franse erotische film Emmanuelle, waarin ze de titelrol speelde. Op 26 juni kwam de film uit in Europa, Japan en de VS. Inmiddels had ze een relatie met de schrijver Hugo Claus, van wie ze op 10 februari 1975 een zoon, Arthur, kreeg.

Haar naam werd nu uitgesproken als Kristèl, de klemtoon verschoof van de eerste naar de laatste lettergreep. Kristel werd wereldberoemd en speelde in nog twee andere Emmanuelle- en een reeks andere Franse, Italiaanse en Amerikaanse films, naast beroemde acteurs als Gérard Depardieu, Michel Piccoli en Alain Delon, onder regie van beroemde filmmakers als Roger Vadim, Claude Chabrol, Alain Robbe-Grillet en Ken Annakin. Haar meest gewaardeerde serieuze rol was die in het magisch realistische "Alice ou la dernière fugue" van Chabrol. In Hollywood speelde ze naast onder anderen Olivia de Havilland de hoofdrol in "Behind the Iron Mask" en overtrof de box-office cijfers van Emmanuelle met de luchtige sexkomedie "Private Lessons" met de Nederlandse cameraman Jan de Bont. Roger Vadim maakte voor de Franse televisie een documentaire over Kristel getiteld "Star Story".

Haar relatie met Claus werd een vriendschapsverhouding, waarna Kristel een nieuwe liefdespartner vond in de acteur Ian MacShane. Deze relatie eindigde tragisch met allerlei drank- en drugsproblemen, vooral voor Kristel die naar Amerika verhuisde en na een kortstondig huwelijk met een zakenman bijna de hongerdood stierf.

Kristel kwam er weer bovenop, zwoer de drugs af en speelde onder meer in de films Lady Chatterley en Mata Hari. Door haar tweede echtgenoot, de filmregisseur Philippe Blot, werd ze bedrogen op financieel gebied, waarna ze van hem scheidde. Vanaf het begin van de jaren '90 kreeg ze eindelijk een trouwe vriend, Freddy de Vree, en werd ze succesvol als schilderes.

In 2002 zong Sylvia een nummer in voor EDC, oftewel Eddy de Clercq. Het nummer 'Changes' werd een echte lounge klassieker.

Ook speelde Kristel nog in diverse films, onder andere in Lijmen/Het Been naar de roman van Willem Elsschot met Willeke van Ammelrooy. In 2003 werd bij haar keelkanker geconstateerd, waarvan ze volledig genas. Ook van de metastase (uitzaaiing) in de long genas ze. In 2004 sloeg het noodlot nogmaals toe: haar vriend overleed.

In 2006 werkte Sylvia Kristel samen met Stephen Emmer mee aan het project 'Recitement', een programma gewijd aan poezie en muziek, waarmee ze datzelfde jaar optraden op het Crossing Border-festival in Den Haag. Haar autobiografie Naakt (Nue) verscheen in september 2006 in Frankrijk, in februari 2007 in Nederland. Met meer dan vijftig internationale speelfilms op haar naam is La Kristel een van Nederlands grootste filmactrices. Regisseur Michiel van Erp volgde Sylvia Kristel in 2006 voor het NPS-programma "Het uur van de wolf". Hij volgde haar in Parijs tijdens haar intensieve media tournee in verband met de lancering van haar boek en portretteerde haar in Nederland. In 2006 werd eveneens de lange Britse documentaire "Hunting Emmanuelle" gemaakt rond Sylvia Kristel voor Channel Four Television in Londen, onder regie van Jan Wellmann. In mei 2006 kreeg Sylvia Kristel als regisseur in New York een speciale juryprijs toegekend door het Tribeca Film Festival van Robert de Niro voor de korte animatiefilm "Topor et Moi", geschreven door Ruud Den Dryver. De prijs werd uitgereikt door Gayle King, hoofdredactrice van O, The Oprah Magazine. In de jury zaten tevens rockzanger Lou Reed en actrice en kunstenares Julia Styles.

Sylvia de Leur

Sylvia Yvonne (Sylvia) de Leur (Breslau, 30 mei 1933 - Huizen, 20 april 2006) was een Nederlands actrice en cabaretière. Sylvia de Leur overleed aan de gevolgen van de neurologische ziekte ALS.

Ze werd geboren als dochter van de Nederlandse vioolorkestleider Tonny de Leur en de Duitse danseres Hertha Sommer. Op 12-jarige leeftijd werd ze reeds assistente van een goochelaar. Ze emigreerde in 1948 naar Nederland en werkte eerst enkele jaren als schoonheidsspecialiste waarna ze een carrière begon als comédienne/actrice.

Ze debuteerde bij Kees Manders in zijn nachtcabaretshow Het Uiltje. Daarna ging ze als slangemens op tournee met Benny Vreden, Berry Kievits en Gerard Walden. Begin jaren zestig trad ze op bij het Lurelei-cabaret. Na haar cabaretcarrière speelde ze eerst nog in een aantal musicals waarna haar filmcarrière van start ging. Ze speelde in 1971 in de speelfilms Wat Zien Ik!? en Daniël. Ze was daarnaast in de jaren zeventig te zien in de tv-programma's Pommetje Horlepiep, Rust noch duur, Kort en klein en Mijn tante Victoria. Zij speelde ook in de jeugdserie De vloek van Woestewolf.

Haar carrière eindigde toen voor haar ogen haar zoontje door een cementwagen werd overreden en overleed; zij stortte volledig in. Bovendien was ze in deze periode verwikkeld in een echtscheiding van haar toenmalige echtgenoot, de televisiedokter Aart Gisolf.

In 1997 kwam ze kort terug met de solotheatershow Geluk? Wieso Glück? die ging over de moeizame relatie met haar moeder: als kind was ze niet opgevoed door haar moeder (die aan de drank was geraakt) maar door haar grootmoeder.

Willeke van Ammelrooy

Willy Geertje van Ammelrooij (Amsterdam, 5 april 1944), bekend als Willeke van Ammelrooy, is een Nederlands actrice, die al decennialang een van de belangrijkste filmsterren is. Ook speelde zij in talloze toneelstukken en regisseerde zij enkele films.

Van Ammelrooy volgde de Toneelschool in Amsterdam. Haar eerste filmrol was in "Rotterdam-Europoort" van de beroemde regisseur Joris Ivens in 1966. Daarna volgde "Mira" (1971) onder regie van Fons Rademakers. Ook speelde ze in "De Lift" en "Ciske de Rat". Ze kreeg twee maal een Gouden Kalf als Beste Actrice; voor haar rol als "Antonia" en als Mevrouw Lauwereyssen in "Lijmen/Het Been" naar de roman van Willem Elsschot. In 2004 speelde ze in Het Glazen Huis als Patricia Westhof. "Haar laatste filmrol was in de Amerikaanse speelfilm "The Lake House" als de moeder van Dr. Kate Forster (Sandra Bullock). Ze is getrouwd met operazanger Marco Bakker. Filmeditor Denise Janzee is haar dochter.
 

Pagina 1     Pagina 2