|
Jetty Mathurin
Jetty Mathurin
(Paramaribo, 30 juni
1951) is een
Nederlandse
cabaretière,
presentatrice,
actrice ,columniste
en logopediste van
Surinaamse afkomst.
Één van haar
bekendste karakters
is Taante, een
personage waarmee ze
sinds de 1985 op de
planken staat.
Biografie
Mathurin is van huis
onderwijzeres en
logopediste. Ze had
een eigen praktijk
en werkte op
scholen. Eind jaren
'80 maakte ze een
carrière switch naar
de theater –en
televisiewereld.
Mathurin treedt
sinds 1989 op als
cabaretière, en was
tot nu toe te zien
in zes
soloprogramma's en
haar laatste
onewomanshow was 'HM
Regeert'(2006). In
2007 zal ze te zien
zijn met haar
zevende
soloprogramma met de
toepasselijke titel:
'7' . Naast haar
eigen
theaterprogramma's
speelde ze in 1989
‘Iris’ in de
gelijknamige
monoloog van Thea
Doelwijt. Verder was
ze te zien in
theaterprogramma’s
als ‘Faja’, ‘De
Koningin van
Paramaribo’, 'Thuis'
en ‘de Vagina
Monologen’
Op televisie begon
ze als presentatrice
van het VPRO
kinderprogramma Wie,
wat, waar, hoelaat.
Grote bekendheid
kreeg ze door haar
rol als 'Smorrie' in
de televisieserie
Vrouwenvleugel,
winnaar van de
Televizierring 1994.
Ook was de actrice
één van de vaste
spelers in de
comedy's ‘ Oppassen
’ en 'Bradaz'.
Verder had ze rollen
in o.a 'Baantjer', 'Costa’,
'Blauw Blauw', 'Otje'
en 'Ochtendzwemmers'
, 'Boks'.
Op het witte doek is
ze o.a te zien
geweest in de
succesvolle film
'Madame Jeanette' en
de bekroonde korte
film 'You II'. De
actrice is ook een
veelgevraagde stem
en spreekt
regelmatig
commercials,
animatiefilms,
bedrijfsfilms in.
O.a de Disneyfilm 'Cars'.
Het bedrijfsleven en
overheidsinstellingen
huren Jetty Mathurin
vaak in als
presentatrice of
voor 'een optreden
op maat' .
Columniste was ze
o.a bij Radio
Rijnmond, ‘Formule
1’(NPS) en het blad
‘Contrast’. Nu
schrijft ze columns
voor het tijdschrift
‘Colorfull’.
Haar dochter Glynis
Terborg is haar
manager. Jetty
Mathurin en Glynis
Terborg zijn samen
eigenaar van
Mathurin Management
en Mamaisa BV.
Jetty Mathurin heeft
vanuit haar
maatschappelijke
betrokkenheid een
stichting Jetty
Mathurin opgericht.
Door middel van deze
stichting zet zij
zich in voor diverse
goede doelen zowel
in Nederland als in
Suriname.
Website van Jetty
Mathurin
Jasperina de
Jong
werd geboren op 7
januari 1938 in het
Anna-Paviljoen en
woonde op het
Javaplein te
Amsterdam. Haar
vader was metselaar,
en haar moeder was
altijd al erg
geïnteresseerd in
het theater.
Jasperina kon uren
luisteren naar de
verhalen die haar
moeder te vertellen
had. Het vrolijke
karakter, de
interesse voor het
theater moet ze van
haar moeder hebben.
Ze heeft een 8 jaar
oudere broer, Wim,
(werkte later als
toneelmeester in de
Stadsschouwburg in
Groningen) en een 10
jaar oudere zus,
Stien.
Ze kreeg geen
Christelijke
opvoeding, maar
bezocht wel op vier
jarige leeftijd de
Zondagsschool. Omdat
ze van thuis niet de
gedichtjes uit haar
hoofd mocht leren,
kreeg ze op die
Zondagsschool nooit
plakplaatjes.
Tijdens de oorlog
heeft Jasperina
gelukkig weinig
honger gekend. Wel
weet ze zich te
herinneren dat haar
broer de trap af
kwam met een appel.
Toen ze aan haar
moeder vroeg of ze
ook een appel mocht
hebben, bleek dat
haar moeder, die
daar verdrietig om
was, alleen maar
suikerbieten had.
Dus haar broer had
geen appel, maar een
suikerbiet. Op 5 mei
1945 was het dubbel
feest, haar vader
was jarig, en het
land was bevrijd.
De lagere schooltijd
heeft ze doorstaan,
ze keek veel naar de
klok van de kerk
buiten en als ze zag
dat het pas kwart
over twee was, de
school was om twee
uur begonnen, vond
ze de tijd wel erg
langzaam gaan. Maar
ze heeft op school
wel erg veel
gelachen.
Jasperina droomde
ervan later beroemd
te worden, iets
bijzonders te gaan
doen, zich te
begeven onder
kunstenaars. Lekker
vrij zijn op de dag,
en dan 's avonds
optreden. Ze dacht
niet dat dat echt
zou gaan geschieden.
De juffrouw op
school vond haar al
mooi zingen. Op de
radio hoorde
Jasperina een
zangeres zingen, en
dacht: "Dat wil
ik later ook, maar
dat gebeurt
natuurlijk nooit!"
Ze maakte haar
debuut op een
feestavond van een
Amsterdamse
hockeyclub en was
lid van de
Christelijke
gymnastiek
vereniging
'Oranje Nassau',
niet vanwege het
Christelijke
gedeelte maar
waarschijnlijk omdat
deze vereniging vlak
bij huis was.
Jasperina werd door
haar omgeving niet
gestimuleerd of
tegengehouden om
iets in het
theatervak te gaan
doen. Ze heeft alles
alleen moeten doen,
en ondervinden. Haar
familieleden waren
geen
theaterbezoekers,
haar moeder wilde
graag, maar haar
vader niet. Op haar
vijftiende zag ze
Wim Kan voor het
eerst optreden, op
haar zeventiende Wim
Sonneveld.
Na haar geslaagde
eindexamen op de
Mulo vond ze werk
als
tandartsassistente
en typiste bij
Gerzon. ("Steno,
ik kan het nog
steeds".)
Jasperina de Jong
Homepage
Sanne Wallis de
Vries
Sanne Wallis de
Vries (12 februari
1971) is een
Nederlandse
cabaretière.
Wallis de Vries werd
geboren in
Amsterdam, maar
groeide op in Alphen
aan den Rijn. Na het
gymnasium volgde ze
drie verschillende
universitaire
opleidingen in
Amsterdam en Utrecht
en had ze vele
bijbaantjes,
waaronder het werven
van figuranten voor
een televisieserie.
Vanaf 1991 volgde ze
kleinkunstlessen bij
Selma Susanna. In
1995 deed ze mee met
het Leids
cabaretfestival met
de groep Sofietje.
Ze viel op en mocht
toetreden tot de in
1990 door Raoul
Heertje opgerichte
Comedytrain. Het
jaar daarop deed ze
(solo) weer mee aan
het Leids
cabaretfestival en
won toen zowel de
jury- als de
publieksprijs.
Ze presenteerde
samen met Thomas van
Luyn het
VPRO-televisieprogramma
Waskracht en heeft
vier jaar een
relatie met Van Luyn
gehad.
In september 1996
richtte ze samen met
Susanna en vier
medeleerlingen een
kleinkunstopleiding
op (ST&M: Stem,
Theater en Muziek).
Na het eerste jaar
studeerde ze in juni
1997 vervroegd af
met haar
avondvullende
voorstelling Sop.
Sinds Sanne Wallis
de Vries het Leids
Cabaretfestival won
heeft zij een niet
gering oeuvre op
haar naam gebracht.
Behalve haar
theatertrilogie SOP,
ZIN en STUK, waarvan
alle drie delen op
de televisie werden
vertoond, speelde
zij een hoofdrol in
de musical Foxtrot
en bracht zij in het
satirische
televisieprogramma
Kopspijkers vele
typetjes tot leven.
Bovendien was zij
coauteur van Rinus
aan de Rekstok, een
boek met interviews
en brieven, en
verschenen er vele
columns van haar
hand in diverse
media. Tegenwoordig
speelt Wallis de
Vries typetjes in
het satirische
programma Koefnoen.
Wallis de Vries is
28-12-2006 getrouwd
met haar man Jacko
van 't Hof, een
cameraman. Samen
hebben ze een
dochter Teuntje.
Op 11-jarige
leeftijd genoot zij
enige bekendheid
door als jongste
deelneemster een
wedstrijd Rubik's
kubus oplossen te
winnen (tijd: 54,25
seconden).
Officiele website
van Sanne Wallis de
Vries
Freek de Jonge
Frederik Jan Georg
(Freek) de Jonge (30
augustus 1944) is
een Nederlands
cabaretier.
Freek de Jonge is
geboren in het dorp
Westernieland,
destijds gemeente
Eenrum, thans
gemeente De Marne
(Groningen). Hij is
de zoon van een
hervormd predikant.
Het gezin verhuist
naar Workum, en
later naar Zaandam,
en Goes. Als
11-jarig kind staat
De Jonge voor het
eerst op een podium.
Na het afronden van
de HBS, wat maar met
moeite lukt, gaat
hij Culturele
antropologie
studeren in
Amsterdam. Tijdens
zijn studententijd
ontmoet hij Bram
Vermeulen en Johan
Gertenbach, wat
leidt tot de
oprichting van het
succesvolle
Neerlands Hoop.
Neerlands Hoop is
fel tegen de
deelname van het
Nederlands
voetbalelftal aan
het
wereldkampioenschap
voetbal in
Argentinië in 1978,
en geeft hiervan
blijk in het
programma Bloed aan
de paal. In 1979
gaat Neerlands Hoop
uit elkaar, en
begint De Jonge aan
een solocarrière.
Hij is de eerste
cabaretier die een
rode draad in zijn
verhaal aanbrengt.
De Jonge brengt
enkele succesvolle
programma's op het
toneel, waaronder
ook enkele
Oudejaarsconferences
en
Nieuwjaarsconferences.
Naast zijn werk als
cabaretier,
onderneemt De Jonge
enkele andere
activiteiten. Zo
schrijft hij enkele
romans Zaansch Veem
(1987), Neerlands
Bloed (1991) en
Opa's Wijsvinger
(1993)), presenteert
hij
televisieprogramma's
en maakt hij twee
films (De
Illusionist (1983)
en De Komediant
(1986)).
Eind 1994 en begin
1995 treedt De Jonge
op met de popgroep
de Nits in het
Nieuwe de la Mar
Theater en Carré.
Onder de naam Frits
brengen ze veel
liedjes van
Neerlands Hoop. Na
dit muzikale
uitstapje werd Nits
keyboardspeler
Robert Jan Stips de
nieuwe muzikale
partner van De
Jonge. Deze
samenwerking duurt
tot op de dag van
vandaag. Samen met
de band van Stips
scoort De Jonge met
het nummer Leven na
de dood (een
bewerking van het
Bob Dylan nummer
Death is not the
end) in 1997 een
nummer 1-hit in de
Nederlandse
hitparades.
In 1997 schrijft De
Jonge dagelijks een
korte column op de
voorpagina van het
Parool. Dit doet hij
tot oktober 2000.
In 1999 begint De
Jonge met een nieuw
cabaretexperiment.
Onder de naam De
Grens maakt hij in
een jaar tijd tien
verschillende shows,
waarin alle vormen
van cabaret aan bod
komen.
In 2004 verbaast De
Jonge vriend en
vijand, door af te
reizen naar Irak en
daar voorstellingen
te geven voor
Nederlandse
militairen. Hij
vertrekt op 9
februari, en keert
een week later
terug.
In 2005 ontvangt hij
op 12 november de
Groenman-taalprijs
tijdens een congres
van het Genootschap
Onze Taal. Op 28
oktober begint het
nieuwe
televisieprogramma
(Freek) Kortgehouden.
Voor dit 25 minuten
durende programma
wordt hij achter de
schermen bijgestaan
door jonge
programmamakers en
vormgevers. Elke
aflevering is
opgebouwd uit een
aantal korte
onderwerpen, steeds
anders van opzet en
onderwerp. De nadruk
ligt wisselend op
vorm of op inhoud.
De Jonge is getrouwd
met Hella Asser,
dochter van Eli
Asser, die hem helpt
bij zijn shows. Het
echtpaar heeft twee
kinderen. Een derde
kind overlijdt na
drie maanden. In
1987 ontvangt het
gezin een
dreigbrief, die
afkomstig blijkt van
Jules Croiset. De
Jonge verwerkt deze
ervaring in zijn
conference De
conferencier, het
boekenweekgeschenk
en de leugen (2000).
Officiële
website
van Freek de Jonge
Paul de Leeuw
Paul Henri de Leeuw
(Rotterdam, 26 maart
1962) is een
Nederlands komiek,
cabaretier,
televisiepresentator
en zanger. Zijn
televisieprogramma's
en muziek zijn
veelvuldig bekroond.
Hij is herhaaldelijk
uitgeroepen tot
populairste
presentator/
televisiepersoonlijkheid
in Nederland en
populairste
buitenlandse
presentator in
België.
Televisiedebuut
De Leeuw kwam in
1985 bij het
NCRV-televisieprogramma
Snelbinder, dat toen
al werd
gepresenteerd door
de pop Gep
Snelbinder met de
stem van Simon van
Leeuwen.
In de zomer van 1987
werd De Leeuw verder
bekend door zijn
gastpresentatie in
het programma
Sterrenslag van de
AVRO naast Sandra
Reemer, met name
door zijn uitspraak:
"Meneer van Heumen,
we zijn er klaar
voor!" (Wim van
Heumen (1928-1992),
de voormalige
hockeycoach was
toentertijd de
scheidsrechter). Ook
introduceerde hij
toen de uitdrukking
"Helaas, pindakaas!"
Jaren '90
In 1990 kreeg De
Leeuw zijn eigen
televisieprogramma
(De Schreeuw van de
Leeuw). Vooral de
uitzending over
aids, met René Klijn,
maakt indruk. De
Leeuw ontving
hiervoor de Bronzen
Roos van het
televisiefestival in
Montreux. Hij
ontving de
J.B.Broekzprijs voor
de uitzending rond
zijn gehandicapte
nichtje Margrietje.
Vooral in de
beginjaren viel De
Leeuw op door zijn
soms harde en grove
gevoel voor humor,
wat hem geliefd maar
ook berucht maakte.
Sommige commentaren
spraken zelfs van "afzeiktelevisie".
In 1991 bracht De
Leeuw zijn cd Voor U
Majesteit uit.
Hierop staat onder
meer het nummer
Vlieg met me mee,
dat een grote hit
werd. Gedurende de
jaren '90 bracht De
Leeuw meerdere cd’s
uit. In 1997
passeerde hij de
grens van 1 miljoen
verkochte cd's in
Nederland.
In 1994 had hij de
hoofdrol in de door
hem bedachte
komedieserie Seth &
Fiona.
In 1995 brengt De
Leeuw de speelfilm
Filmpje! in de
bioscoop, rond zijn
bekende karakters
Bob en Annie de
Rooij. De hoofdrol
wordt vertolkt door
Bob de Rooij, met
Rijk De Gooyer en
Olga Zuiderhoek in
bijrollen. De film
is een parodie op
vele succesvolle
films als Pulp
Fiction, doorspekt
met heel veel
typische De
Leeuw-humor.
In 1996 bracht hij
de cd Encore uit
waarvoor hij de
Gouden Harp van de
stichting Conamus
ontving.
Jaren '00
In 2000 stond De
Leeuw vijf keer
achter elkaar in een
uitverkocht Ahoy.
Hij zong daarbij
zijn grootste hits.
Ook bekende duetten
met onder andere
Simone Kleinsma,
Willeke Alberti,
Bassie en Adriaan en
Keesje werden
opgevoerd.
In het jaar 2001 nam
Paul de Leeuw samen
met het duo Bassie
en Adriaan een
versie van de
beroemde Bohemian
Rhapsody op en hij
ging, na de opnames
van de single, op
tournee met Bassie
en Adriaan.
In 2002 maakte De
Leeuw de omstreden
overstap van de VARA
naar de NCRV. Hier
presenteerde hij een
vernieuwde
hilarische versie
van het oude
spelprogramma Zo
Vader, Zo Zoon. Ook
presenteerde hij de
wekelijkse show
Herberg De Leeuw.
Beide programma's
waren niet geheel
naar wens van de
NCRV. Uiteindelijk
deed een imitatie
van Anneke Grönloh
hem de das om. De
Leeuw zette Grönloh
neer als een
drankorgel met als
gevolg dat ze voor
enkele jaren
volledig instortte.
Zijn programma's
werden hierdoor
stopgezet. Een jaar
later kwam De Leeuw
weer terug bij de
VARA met het
programma PaPaul,
een dagelijkse
talkshow waarbij
Paul "thuis" diverse
gasten ontving.
Vanaf 2003 deed Paul
de Leeuw het een
tijd rustig aan om
tijd te besteden aan
zijn (geadopteerde)
kinderen. De Leeuw
heeft een
geregistreerd
partnerschap met
Stephan Nugter. Ze
hebben samen twee
kinderen geadopteerd
die beiden uit de
Verenigde Staten
komen. Een
roddelblad deed hij
een proces aan toen
het foto's van hem
en zijn zoontje
publiceerde.
Sinds augustus 2005
is De Leeuw weer
terug op televisie
met de programma's
Mooi Weer! de Leeuw
(of Mooi! Weer de
Leeuw als
wintervariant) en
Pauls Parenavond.
Door de VARA wordt
De Leeuw ditmaal
ingezet om de
zaterdagavond te
vullen, wat voorheen
gedaan werd door
Kopspijkers van de
naar Talpa
vertrokken Jack
Spijkerman. In 2005
kwam ook de dvd De
Leeuw Brult - Paul
de Leeuw Live In
Ahoy uit, met een
registratie van één
van de concerten in
2000.
Vanaf september 2006
mag hij op
zaterdagavond Mooi!
Weer de Leeuw maken
op het vernieuwde
Nederland 1 voor de
VARA. In december
2006 maakt hij een
programma over
tv-vrouwen voor BNN
(Ranking the Stars),
vooralsnog is dat
een eenmalig
uitstapje naar een
andere omroep.
In oktober werd het
album Mooi! Weer Een
CD uitgebracht,
waarop zijn grootste
hits staan. Ook
werden er enkele
nieuwe nummers
toegevoegd, zoals de
hit Une belle
histoire / Een mooi
verhaal en Ga Niet
Weg dat in november
op single verscheen.
Het jaar 2006 sloot
De Leeuw af met Mooi
jaar! De Leeuw op
oudejaarsavond (2,2
miljoen kijkers).
Symphonica in
Rosso
Op 3 november 2007
zal Paul optreden in
het Gelredome in
Arnhem. Marco
Borsato, die vorig
jaar heel succesvol
Symphonica in Rosso
heeft uitgevoerd,
heeft het stokje
overgedragen aan
Paul de Leeuw.
Verder zijn Cor
Bakker en Guido's
Orchestra ook
aanwezig. Op 12 mei
begon de
kaartverkoop, de
kaartjes waren
echter al na 10
minuten helemaal
uitverkocht. Velen
hadden niet verwacht
dat De Leeuw als
zanger ooit nog zo'n
groot spektakel zou
aangaan. De
titelsong van
Symhonica in Rosso
2007 zal Blijf (Tot
De Zon Je Komt
Halen) zijn. Deze
single komt op 27
april uit. Het
nummer is geschreven
door Jan Groenteman;
Paul had het al
eerder gezongen in
zijn show en was al
van plan het uit te
brengen. In de show
van Paul De Leeuw is
ook bekend geworden
dat Edsilia Rombley
ook te gast is
tijdens zijn shows.
Ze zal hier haar
eurovisielied zingen
zoals ze deed op het
Eurovisiesongfestival
2007.
Eurovisiesongfestival
De Leeuw profileert
zich sinds medio
jaren 90 sterk als
liefhebber van het
Eurovisiesongfestival.
Hij presenteerde het
Nationaal
Songfestival in
1993, 1994, 1998,
1999, 2000, 2001,
2006 en 2007. In
1998 en 1999 deed
hij dit samen met
Linda de Mol,
waarbij hij zijn
pijlen in 1999
vooral richtte op
het afkraken van
Double Date. In
andere jaren werkte
hij onder meer mee
als commentator
tijdens het
internationale
festival. In 1995
leverde dit veel
commotie op, toen
hij een tirade
afstak tegen de
Israëlische
inzending Amen.
Tijdens het
Eurovisiesongfestival
2006 presenteerde De
Leeuw de
puntentoekenning
namens Nederland.
Het was de bedoeling
dat hij simpelweg de
presentatoren,
artiesten en fans
zou bedanken, waarna
hij de punten zou
noemen. Echter, in
plaats hiervan
probeerde De Leeuw
tijdens de
live-uitzending zijn
mobiele
telefoonnummer te
geven aan de
mannelijke
presentator Sakis
Rouvas. Ook maakte
hij andere (schuine)
opmerkingen die de
presentatie van de
Nederlandse punten
aanmerkelijk langer
deed duren. De Leeuw
refereerde ook aan
de homocultuur toen
hij opmerkte dat
Rouvas en zijn
medepresentatrice
Maria Menounos hem
deden denken aan
Will & Grace.
Aangezien dit alles
zich afspeelde in
een live-uitzending
en een verdere
bijdrage van De
Leeuw noodzakelijk
was voor de
voortgang van de
show, kon hij niet
worden afgekapt.
Deze actie
veroorzaakte veel
negatieve reacties
van menig
commentator,
waaronder
BBC-commentator
Terry Wogan, die hem
een idiot noemde.
Hij mocht, ondanks
de kritiek van vorig
jaar, in 2007
wederom de punten
uitdelen op het
Eurovisiesongfestival.
Terry Wogan zei,
toen het de beurt
was aan Nederland om
de te punten te
geven en Paul op het
scherm verscheen:
The Netherlands were
evicted in the
semi-finals, and
this man might be
the reason why.
De officiele website
van Paul de Leeuw
Pagina 1 - Pagina 2
|
