De Dijk

De Dijk is een Nederlandse band uit Amsterdam, die al sinds begin jaren '80 Nederlandstalige popmuziek maakt. Hun stijl is te omschrijven als een mix van soul, blues en rock. De groep is genoemd naar de Amsterdamse Zeedijk.

De band, opgericht in 1981, bracht haar eerste album uit in 1982. De band was voordat de naam "de Dijk" in beeld kwam bekend onder de naam Stampei.

Eind 1987 ontvangt de band de Zilveren Harp, de prijs voor veelbelovende Nederlandse artiesten. Met de LP Niemand in de Stad vestigt de Dijk hun naam doordat er 50.000 van worden verkocht. In 1993 wordt de band bekroond met een Gouden Harp, de onderscheiding wegens "grote verdiensten voor de Nederlandse lichte muziek". Hun live cd is goed voor platina. Ook de cd Blauwe Schuit doet het goed; platina en deze mogen ze van Joe Cocker ontvangen. Op 14 februari 2005 werd aan De Dijk de Edison Oeuvreprijs toegekend. In 2006 wordt het vijfentwintigjarig bestaan van de band groots gevierd met een optreden in Ahoy Rotterdam, een CD en DVD en een spectaculair verrassingsoptreden in Paradiso.

Vaste leden van de groep zijn:

Huub van der Lubbe (zang)
Antonie Broek (drums)
Nico Arzbach (gitaar)
Hans van der Lubbe (bas)
Pim Kops (toetsen)

Abel

Abel is een Nederlandse popgroep uit Effen.

In 1996 richten zanger/gitarist Joris Rasenberg, toetsenist Freek Imbens en basgitarist Robert Stobbelaar, die elkaar al van de middelbare school kennen, aangevuld met een drummer, de coverformatie The Acting Crowd op. In 1997 kiezen de bandleden voor de naam Abel (naar de gelijknamige film van Alex van Warmerdam) en voor het genre Nederlandstalige popmuziek. De eerste demo, die in eigen beheer werd opgenomen, levert Abel prompt een platencontract op.

Wanneer de drummer besluit ermee te stoppen en de groep een vervanger en een tweede gitarist zoekt, valt de keuze op drummer Emiel Drost (Fixation) en gitarist Maarten van Damme (ex-Mary Jane). De eerste single, 3 Dagen Zon, werd geen hit, maar het nummer Onderweg stond begin 2000 wekenlang op de nummer 1-positie in Nederland. Niet veel later verscheen het album De Stilte Voorbij. Abel wordt bij de TMF Awards uitgeroepen tot Meest Belovende Act. Tevens speelt de band op het benefietfestival voor slachtoffers van de vuurwerkramp in Enschede. Aan het eind van het jaar staat Abel geprogrammeerd tussen acts als Coolio en UB40 tijdens Night Of The Proms in Ahoy.

Hierna scoort Abel geen grote hits meer. In 2001 en 2002 begint de leegloop binnen de band waarna alleen Joris Rasenberg en de later toegetreden toetsenist Eric Smans overblijven. Eind 2002 heeft men vervangers gevonden in bassist Bas de Groot, drummer Jasper van Hulten en gitarist Tim Eijmaal. Het tweede album Doen en Laten gaat onopgemerkt aan het grote publiek voorbij.

Acda en de Munnik

Acda en De Munnik is een Nederlands cabaret- en muziekduo, bestaand uit Thomas Acda en Paul de Munnik. Hun Nederlandstalige liedjes worden over het algemeen beschouwd als eenvoudig en kundig in elkaar gezet, waardoor de aandacht van de luisteraar als automatisch naar de teksten toe wordt getrokken. De teksten gaan voornamelijk over de liefde, de jeugd en het leven. Acda en De Munnik participeerden samen met Van Dik Hout in de formatie De Poema's waar o.a. de hits Zij maakt het verschil, Ik mis niets en Mijn houten hart mee werden gemaakt.

De groep heeft de harmonische zang tussen beide artiesten tot handelsmerk verheven.

Thomas Acda werd 6 maart 1967 geboren in Amsterdam. Hij heeft eerst de lerarenopleiding gedaan en daarna is hij in 1993 aan de Kleinkunst Academie in Amsterdam afgestudeerd. Thomas is vooral bekend om zijn muziek met Acda en de Munnik. Hij is een veelzijdig artiest: tekstschrijver, zanger, musicus, cabaretier, tv en film-acteur.

Paul de Munnik werd 30 september 1970 geboren in Dronten. Paul speelde vroeger in bandjes als Escape Of Search en Strappin' Charles, en heeft inmiddels al een conservatoriumopleiding achter de rug.

In de kelder van het gebouw aan de Keizersgracht maken ze voor het eerst samen muziek. Nadat Paul de Munnik met Bram Vermeulen heeft samengewerkt aan het theaterprogramma ‘Alleen’ maken Acda en De Munnik een ingewikkeld theaterprogramma getiteld: Waarom Zweeg Sam?. Ze maken samen een afstudeerproductie: Spectacle Coupé. Hiermee winnen ze de Pisuisse-prijs, een aanmoedigingsprijs voor veelbelovend talent.

Bløf

Bløf bestaat uit:

Paskal Jakobsen (zang/gitaar/mandoline)
Bas Kennis (toetsen/achtergrondzang)
Peter Slager (basgitaar/achtergrondzang)
Norman Bonink (drums/achtergrondzang) (vanaf 2001)
Voormalige bandleden:

Chris Götte (drums) (begon in 1997, overleed in 2001)
Henk Tjoonk (drums) (tot 1997)

BZN

De Band Zonder Naam, kortweg BZN, was een Nederlandse popgroep uit Volendam die tussen 1966 en 2007 bestond. Hun hits waren meestal in het Engels, maar ook in het Frans. De laatste jaren van hun bestaan zongen ze in het Nederlands. Hun albums zijn met 88 gouden en (dubbel)platina platen beloond, waardoor ze veruit de beste verkopende albumartiest in Nederland aller tijden zijn. Ook zijn ze de enige band die op albumniveau meer dan 30 jaar lang elk jaar onafgebroken in de album top staat (1977-heden). Op single-niveau heeft BZN 55 Top 40-hits (waarvan 22 in de top 10), en zijn ze de enige artiest die 26 jaar achtereen minstens een hit in de Top 40 per jaar had (van 1973 tot 1998). De band was het meest bekend in Nederland, maar met name in Zuid-Afrika waren ze ook populair (daar hebben ze 9 met platina beloonde albums). In 1990 was BZN de eerste artiest die in Nederland de magische grens van 5 miljoen verkochte geluidsdragers overschreed. Wereldwijd zijn anno 2007 meer dan 12 miljoen geluidsdragers van deze band verkocht.

Naar aanleiding van een succesvol optreden in een jeugdhonk werd de groep in 1966 opgericht door Jan Veerman (zang), Jan Tuijp (basgitaar), Gerrit Woestenburg, Evert Woestenburg en Cees Tol (gitaar). Omdat ze geen naam konden verzinnen, nam de groep de naam aan waarmee ze in de Volendamse volksmond toen al bekend waren geraakt (Band Zonder Naam '66, of BZN'66). Het jaar ervoor speelde de vriendenclub al samen, maar een echte professionele band waren ze niet. Als oprichtingsdatum hiervan wordt op de BZN-site 1 juli 1965 aangehouden. Gerrit Woestenburg stapte in 1966 al uit de groep omdat hij de muziekactiviteiten niet kon combineren met zijn studie. Hij werd vervangen door de zeer jonge Jaap Sombroek. In 1969 werd Evert Woestenburg om dezelfde reden vervangen door Thomas Tol. De groep scoorde al snel enkele bescheiden hitjes. Muzikaal gezien verschoof de groep in deze periode steeds meer in de richting van de hardrock-muziek, terwijl hun muziek daarvoor vooral op de muziek van bands als The Shadows leek. Deze muziek sloeg aardig aan na een tour door Zweden en Groot-Brittannië.

Omdat het echte succes uitbleef, werd in 1974 besloten het muziekgenre radicaal om te gooien en de hardrock te vervangen door makkelijk in het gehoor liggende liedjes. Zanger en mede-oprichter Jan Veerman paste niet meer in het nieuwe genre, en moest noodgedwongen de groep verlaten. Hij werd opgevolgd door Jan Keizer, die toen al enkele jaren drummer van de groep was als vervanger van Jaap Sombroek. Nieuwe drummer werd Jack Veerman.

1975 was een echt dieptepunt in de geschiedenis. Inkomsten uit de band waren er niet, en het echte succes bleef nog steeds uit. Het beeld dat Cees Tol schetst in het boek BZN twintig jaar muziek, ging rond die tijd voor bijna alle BZN-leden op: Op een gegeven moment had ik nog geen achthonderd gulden in de maand om van rond te komen. Ik liep met oude troep aan mijn lijf en m'n jassen verdienden dat woord niet. Zo'n rotzooi droeg ik. We zagen het echt niet meer zitten. De bedelaarsstaf kwam al dichter en dichter bij. [..] Schulden hadden we zat, het was om er wanhopig van te worden. Ik ging uit pure ellende muzieklessen geven op een Mavo in Edam. Op die manier kreeg ik toch nog wat geld binnen.

Nadat in 1976 een optreden in een kerk met een gastzangeres erg succesvol was, werd besloten een zangeres als tweede vocalist bij de groep te zoeken. Dit was de laatste poging om door te breken; als dit niet lukte, zou BZN na 10 jaar stoppen. Jack Veerman over dit gebeuren in het boek BZN twintig jaar muziek: En er verscheen weer zo'n zangeres die niet geschikt was. We werden wanhopig. Ik stelde voor om dat jonge grietje toch maar langs te laten komen. Het ging om Anny Schilder. Ik belde haar op en vroeg of zij nog zong. Ja natuurlijk, was haar antwoord. [..] Op de dag van de repetitie belde ik Anny voor alle zekerheid op: An, je komt toch wel, he. We staan op je te wachten. Toen kwam de aap uit de mouw. Ze durfde niet en na lang praten lukte het mij om haar over te halen.

Op 15 februari 2006 maakt de formatie in een persconferentie bekend dat de groep halverwege 2007 haar laatste concert zal geven [4]. Zanger Jan Keizer had namelijk eerder bij de band aangegeven dat na 40 jaar BZN het "heilige vuur" voor hem begon te doven en hij daarom met de band wilde stoppen. De groep respecteert dit besluit en stopt derhalve -na een uitgebreide afscheidstournee van ongeveer 100 concerten- zelf ook. Het afscheidsconcert vond plaats op 16 juni 2007 in evenementenhal Ahoy te Rotterdam. Omdat de vraag naar concertkaarten voor deze laatste tournee zeer groot bleek te zijn, werden vele extra concerten toegevoegd, ondermeer in Martiniplaza. In Ahoy werd op 15 juni ook nog een extra concert gegeven. Op 10 juni was er een extra concert exclusief voor de winnaars van de Postcode Loterij). De afscheidstournee, die uit meer concerten bestaat dan gebruikelijk, is een groot succes. Bijna alle zalen zijn ruim van te voren uitverkocht. In totaal bezoeken ongeveer 200.000 mensen de Final Tour.

Op 27 oktober 2006 wordt bekend dat de TROS een 11 afleveringen tellende realitysoap over BZN gaat uitzenden: Adieu BZN. In 2004 was er al meerdere keren sprake van een realitysoap rond deze band, maar uiteindelijk is na mislukte pogingen Jan Smit met het zeer succesvolle Gewoon Jan Smit in dit gat gestapt. Vanwege de hoge kijkcijfers -rond de 1 miljoen- werden naderhand nog drie afleveringen toegevoegd.

Op 17 november 2006 wordt er een set van drie dvd's uitgegeven waarop 15 van de in totaal 31 BZN specials staan, uitgezonden in de periode 1981-2002. Verschillende televisieopnames zijn uit de archieven gewist, hierdoor ontbreken 16 specials. Deze DVD-set kwam in december binnen op plaats 4 in DVD top 30 en heeft tot twee maal toe op nummer 1 gestaan.

Op 20 april 2007 werd de laatste BZN-single uitgebracht: Goodbye. Deze belandt vier dagen na de release al in de Top 40, op de 28ste plaats. Het nummer werd weinig op nationale radiostations gedraaid en deze single verdween na 4 weken uit de hitparade.

Op maandag 21 mei 2007 is BZN als eerste Nederlandse band op een officiële postzegel afgebeeld. De bandleden waren met een smoes naar een hotel gelokt. Hier kregen zij -tot hun grote verrassing- de eerste velletjes postzegels uitgereikt. Eerder werd ook al een BZN-parfum uitgebracht, dat inmiddels uitverkocht is.

Op 25 mei 2007 nam BZN op de radio afscheid met hun laatste radio-optreden bij Daniel Dekker op Radio 2. Een dag voor het allerlaatste concert in Ahoy Rotterdam zond de TROS "De historie van BZN" uit[1]. In een uur tijd werd het geheim onthuld van ruim veertig jaar palingsound. Op 16 juni werd een zes uur durende BZN Top 100 uitgezonden. Deze Top 100 was eerder al uitgezonden voor het 40 jarig jubileum van BZN. Het definitieve afscheid van BZN vond op 16 juni 2007 plaats, en werd live uitgezonden door de TROS. 1.613.000 mensen bekeken dit afscheidsconcert volgens de Stichting Kijk Onderzoek. Van dit laatste optreden is een live registratie gemaakt op dvd en cd. Een dag voor de release waren er al meer dan 40.000 exemplaren besteld door de winkeliers waardoor hij al de gouden status kreeg. Bijzonder detail hierbij is dat sinds het album Pearls, tien jaar eerder, het de band niet meer was gelukt om in de Album Top 100 de nummer 1-positie te verkrijgen!

De Kast

De Kast was van 1992 tot 2004 een Friese popgroep. Ze hadden hun residentie in het Noord-oosten van Fryslân. De meesten leden van de Kast kwamen uit Zwaagwesteinde. In 1997 werd De Kast bekend door hun nummer In nije dei. Het nummer was geschreven voor de Friese film De Gouden swipe.

Orginele bezetting
Syb van der Ploeg (zang)
Peter van der Ploeg (gitaar)
Kees Bode (toetsen)
Sytse Broersma (bas en zang)
Nico Outhuijse (drums en achtergrondzang)

Op 21 december 2002 gaf De Kast het laatste concert in de Amsterdam ArenA. Syb van der Ploeg en Nico Outhuyse gaan verder met een nieuwe Engelstalige rockgroep Spanner.

In januari 2003 komen Jan Tekstra als zanger en Fokke de Jong als drummer bij de overgebleven leden van De Kast. Vanaf oktober 2003 heet de band De Nije Kast. In januari 2004 wordt de naam weer terugveranderd in De Kast. Door de teleurstellende platenverkoop besluit De Kast te stoppen. Op 4 juli 2004 gaf De Kast een afscheidsoptreden. Op 10 november 2006 heeft de band nog één keer een reünieconcert gegeven, tijdens de Fryske Music Night, in Leeuwarden. Er is inmiddels bekend dat de Kast volgend jaar weer wil optreden bij de Fryske Music Night. Begin februari 2007 laten de leden van De Kast weten een zeer beperkt aantal optredens te willen geven in de oude bezetting. De eerste wordt eind maart gegeven in het Drentse Roden. Op 26 augustus 2007 staat een optreden in de originele bezetting gepland tijdens het Windstreken Festival in het openluchttheater van Lochem en op 6 Oktober 2007 treed de Kast ook op bij De Knipe (vlakbij Heerenveen)

Kane

Kane is een Nederlandse popgroep. De band bestaat uit de twee oorspronkelijke leden Dinand Woesthoff (zanger) en Dennis van Leeuwen (gitarist). De band werkt momenteel aan het 4e album dat eind 2007 moet uitkomen.

De groep ontstond in Den Haag in 1998, waar Dinand en Dennis elkaar ontmoetten in een strandtent, waar zij op dat moment werkten. Beiden hebben een passie voor muziek, en het duurde niet lang voor Edwin Jansen ze ontdekte in een groezelig tentje, waar ze toen nog voor een klein publiek optraden. De muziek kan worden omschreven als gitaarrock en is geïnspireerd door U2.

In de zomer van 1999 brak de groep definitief door met Where do I go now. De CD As long as you want this uit (1999) stond 1,5 jaar in de hitlijsten voor albums en verkreeg dubbel platina. Met het tweede album van Kane uit 2001, So glad you made it kreeg de groep grote hits, waaronder de song Let it be.

De jaren daarna verkreeg Kane awards van onder andere TMF en MTV alsmede een Edison. Kane trad op in Parkpop en Pinkpop.

De echtgenote van Dinand was Guusje Nederhorst. Zij overleed op 29 januari 2004 aan kanker. De zoon van het echtpaar is Dean Maddy Woesthoff. Woesthoff wijdde het lied Dreamer aan zijn overleden vrouw. Deze single werd meteen een nummer 1 hit, en werd de best verkochte Nederlandse single van dat jaar. De opbrengsten van deze single gaf hij aan het KWF. Eerder had hij al een vriendin, Maddy, aan kanker verloren.

Kane kent een lange geschiedenis van bezettingswisselingen. Sinds de oprichting in 1998 hebben er al 19 verschillende bandleden in de groep gezeten. Hierbij moet wel opgemerkt worden dat sommige leden slechts eenmalig voor het album February ingehuurd waren.

Eind 2004 heeft bassist Dion Murdock de band verlaten. Hij zou gaan drummen bij de Nederlandse band Intwine. Murdock is vervangen door Yolanda Charles, die onder andere in de band van Robbie Williams heeft gespeeld. Zij nam een deel van de opname van het nieuwe album "Fearless" op haar rekening maar is ook alleen voor een deel van de opnames van dit album ingehuurd. Martijn Bosman kwam tijdens het maken van "So glad you made it" in de band en heeft dus het grootste deel van het album gedrumd. Bassist Manuel Hugas die ook speelde op de CD/DVD "February" speelt nu in Kane, maar hij verzorgt alleen de bass-partij tijdens live optredens. Toetsenist Nico Brandsen is nu ook altijd te zien tijdens live optredens.

Zang
Dinand Woesthoff (huidig)

Gitaristen
Dennis van Leeuwen (huidig)
Paul Jan Bakker (uit band gezet)
Tony Cornelissen (heeft band verlaten)

Bassisten
Yolanda Charles (was alleen voor studio-opnames 'Fearless')
Dion Murdoch (heeft band verlaten)
Aram Kersbergen (heeft band verlaten)
Manuel Hugas (huidig maar geen vast bandlid)
Matto Kranenburg (uit band gezet)

Drummers
Martijn Bosman (heeft band verlaten op 23 februari 2007)
André Kemp
Cyril Directie (heeft band verlaten)

Toetsenisten
Ronald Kool
Nico Brandsen (huidig maar geen vast bandlid)

Normaal

Normaal is een Nederlandse popgroep die tot de Boerenrock wordt gerekend. De groep werd opgericht in 1975 door Bennie Jolink (Buizen Berend) en Jan Manschot (Brekken Jan). Zij komen uit de Achterhoek en zingen in het lokale dialect (het Achterhoeks). Hun fans noemen zichzelf 'anhangers' en staan als bijzonder trouw te boek. De tournees die zij organiseren heten 'veldtochten' en zijn concerten die vaak in grote tenten worden gegeven ("De super-tent toer"). Drank, dames, feestvieren (of in Normaal-spraak: høken) maar ook de Achterhoekse mentaliteit zijn thema's die in de teksten naar voren komen. Ook het rijden op motoren is een belangrijk tijdsverdrijf, en verschillende leden uit de band hebben ook ernstige ongelukken overleefd. Hun eerste hit "Oerend Hard" gaat over motorrijden en een daar op volgend ongeluk, in de omgeving van 't Hengelse Zand, een bosrijk gebied bij het Achterhoekse plaatsje Hengelo.

Eind 1974 pikte Jan Manschot de toen voor hem bijna onbekende Ben Jolink op tijdens een autorit vanaf studentenstad Enschede op weg terug naar de Achterhoek. Al rijdend deden ze hun beklag over de opkomende disco en de toentertijd zeer populaire glitterrock.

Jan Manschot drumde een blauwe maandag en Ben Jolink bleek zijn frustaties over zijn verblijf in Amsterdam in dichterlijke liedjes te hebben omgezet. Ze besloten een band op te richten.

Gitarist Ferdy Jolij (Frederick Puntdroad) en later bassist Willem Terhorst (Wimken van Diene) werden de andere leden van de band. Later ook zouden de mannen van het eerste uur nog samen spelen.

Tijdens het brainstormen over de groepsnaam, waarbij allerlei moeilijke en onmogelijke bedenksels naar voren kwamen, zei Ferdy Jolij "Hee jongens doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg!". Deze uitspraak stond aan de basis van de groepsnaam.

De band zong in het Achterhoeks en Normaal werd zo de trots van mensen afkomstig van het platteland. Met Oerend Hard werd in mei 1977 een hit gescoord, als begin van een langere reeks hits. Normaal werd bekend vooral bij de boeren in de omgeving van Hummelo, maar ze traden door het hele land op. In de beginjaren waren bier en rock n'roll het handelsmerk van Normaal.

Belangrijke momenten:

Hemelvaartsdag 1975: eerste optreden tijdens een festival in Lochem
1977 1e hit: Oerendhard
1980 Ferdie Jolij verlaat de groep en wordt vervangen door Alan Gascoigne (Gaspiepe)
1988 Jan Manschot verlaat de groep en wordt vervangen door Fokke de Jong (Bartje)
1982 tot 1992 Normaal scoort gemiddeld drie hits per jaar. Elk jaar wordt ook een album uitgebracht.
2005 Normaal bestaat 30 jaar. En brengt een boek uit met alle songteksten en hoezen genaamd "Liedjesboek, deur de joaren hen".
Normaal is de band met de meeste Top 40 hits zonder dat ze een nummer 1 hit gehad hebben. Ondanks het ontbreken van een nr.1-hit in het repertoire van Normaal kreeg Bennie Jolink onlangs een Edison voor het complete oeuvre van Normaal uitgereikt in het programma De Wereld Draait Door. In juni 2006 krijgt de band landelijke publiciteit omdat de SGP-fractie in de gemeente Staphorst een gepland concert in Staphorst concert wil verbieden, wegens grof taalgebruik en aanmoediging tot alcoholmisbruik.

Rowwen Hèze

Rowwen Hèze is een in 1985 opgerichte band uit America (gemeente Horst aan de Maas) die in het Limburgs zingt. De muziek varieert van gevoelige ballads tot snellere Tex-Mex- en folknummers.

De wat vreemde naam van de groep is ontleend aan de dorpsfiguur Christiaan Heesen, die de bijnaam "Rowwen Hèze" droeg (vrij vertaald: ruwe, onbeschaafde of onverschillige Heesen). Deze huisde eind negentiende, begin twintigste eeuw aan de rand van het huidige dorp America. Christiaan Hesen was een huiveringwekkende verschijning: stoppelbaard, krassende stem, een lege, rottende oogkas, gekleed in lompen bijeengehouden door ijzerdraad. Het was al met al geen fraai plaatje. Overmatig drankgebruik en kilo’s pruimtabak maakten zijn imago als 'den rowwen Hèze' (de lompe Hesen) compleet. Toch is er een goede, mysterieuze kant aan de markante Americaan. Zo kon hij bloedingen stelpen en met handoplegging kneuzingen en brandwonden verhelpen, en vaak werd zijn hulp ingeroepen bij bevallingen. Vroedvrouwen moesten in die tijd uit Horst komen, maar in het donker waagde zich niemand na zonsondergang nog op de onherbergzame Peel, waar het vol zat met geesten en heksen. Zie verder de site van Rowwen Hèze over Christiaan Hesen.

De stijl van Rowwen Hèze is zeer gemengd, met als hoofdstijlen folk, fanfare en Tex-Mex. De meest karakteristieke instrumenten in het bandgeluid van Rowwen Hèze zijn accordeon, trompet en gitaar. Door sommigen wordt de muziek van Rowwen Hèze onder de noemer zydeco geplaatst, hoewel ook daarmee forse verschillen bestaan.

De band wordt opgericht nadat een aantal leden van de band The Legendary Texas Four op zoek zijn naar een nieuwe zanger. Jack Poels blijkt een geschikte kandidaat. Poels speelde eerder in de band Bad Edge. Hij stelt als voorwaarde dat hij 1 liedje in het dialect mag vertolken, de overige bandleden gaan akkoord en Rowwen Hèze is geboren. In de eerste jaren van hun bestaan spelen ze nog voornamelijk Engelstalige covers van onder andere Thin Lizzy. Een jaarlijks terugkerend fenomeen voor veel Limburgse bands is om rond de carnaval een carnavalsnummer te schrijven. Zo ook Rowwen Hèze. Niks stront niks is een carnavalsnummer van Rowwen Hèze dat de landelijke media haalde in verband met de nogal controversiële tekst (de gemeente Horst wordt hierin flink op de hak genomen). Dit nummer betekende de eerste landelijke bekendheid voor Rowwen Hèze. Steeds meer liet men het Engelstalige (cover) repertoire voor wat het was en ging men zich meer en meer richten op de dialectliedjes. Bij elk optreden bleken het juist deze dialectliedjes te zijn die vooral door het publiek werden gewaardeerd.

Na enkele wijzigingen in de samenstelling (Mart Deckers - drums - en Geert Hermkes - accordeon - haken voortijdig af) bestaat de band inmiddels sinds 1991 uit Jack Poels (zang, gitaar en mondharmonica), William "Tren" van Enckevort (accordeon, piano, trombone en zang), Jan Philipsen (basgitaar en contrabas), Theo Joosten (gitaar, mandoline, saxofoon, thin wistle en percussie), Jack Haegens (trompet, bugel, trombone en percussie) en Martîn Rongen (drums en percussie).

In deze bezetting stond de band in 1992 voor de eerste keer op Pinkpop in Landgraaf. Het optreden werd een daverend succes met een live registratie op televisie. Zo'n groot succes dat besloten werd het optreden uit te brengen op het album In De Wei (Live). Voorafgaand aan dit optreden spreekt Pinkpop-presentator Jan Douwe Kroeske de legendarische zin uit: "Er zijn heel weinig zekerheden in het leven. Maar één ding, één ding is zeker. Het is een kwestie van geduld, er komt een dag dat heel Holland limburgs lult. Rowwen Hèze!!!!"

Van Dik Hout

Van Dik Hout is een Nederlandse popgroep.

Het grootste deel van de groep kende elkaar al op de middelbare school in Den Helder, waar zij in een schoolband, genaamd "Blind Dog Fulton", samen speelden. Alleen drummer Louis de Wit, die in een andere band speelde, werd later (1989) naar de band gehaald. Begin jaren '90 schakelde de band over van Engelstalige naar Nederlandstalige muziek.

De nationale doorbraak van Van Dik Hout kwam in 1994, toen de single Stil in Mij een grote hit werd. In 2002, 2003, 2004 en 2005 zou dit nummer in verschillende peilingen (o.a. door de Telegraaf en door muziektijdschrift Oor) meerdere malen tot beste Nederlandstalige single aller tijden worden gekozen.

De jaren erop scoorde de groep verschillende grote hits in Nederland. Ook werd opgetreden op grote festivals, zoals het bevrijdingsfestival in Haarlem (1994), Pinkpop (1995, 1998), Noorderslag (1996), Parkpop (1996) en Racism Beat It (2000). Ook was het de hoofdact van de Koninginnenach 2006, waar ze optraden op het Spuiplein.

In 1999 nam Van Dik Hout samen met Acda en de Munnik het nummer Mijn Houten Hart (onder de naam De Poema's) op. In 2001 werd de samenwerking nieuw leven ingeblazen met de nummer 1 hit Zij maakt het verschil. Bijzonder aan deze samenwerking is dat de songwriting ook onderdeel van de kruisbestuiving is. In 2004 nam Van Dik Hout een sabbatical jaar op om nieuwe inspiratie op te doen voor een nieuw album.

Begin 2007 komt de band met een nieuw album Alles waar ik nooit aan begon.

VengaBoys

Vengaboys (spreek uit: Bengaboys) is een Nederlandse dance-act die aan het eind van de jaren '90 van de 20e eeuw zowel in Nederland als in het buitenland grote hits scoorden. Het werk van de Vengaboys vallen onder zowel Dance, Eurodance als Eurohouse.

De eerste single van de Vengaboys, Parada de tettas, kwam uit in de zomer van 1997. Aanvankelijk was er het verhaal dat twee dj's, DJ Delmundo en Danski, met een oude schoolbus de stranden van Spanje onveilig maakten. Onderweg zouden vier zangers en zangeressen opgepikt zijn, ieder afkomstig uit een ander werelddeel. Tijdens illegale optredens zou er ook regelmatig chaos zijn ontstaan, omdat de bandleden met bankbiljetten naar het publiek gooien. Verder zou de politie op hun hielen zitten en werden de mastertapes gestolen. Pas na enkele singles werd duidelijk dat achter DJ Delmundo Wessel van Diepen en achter Danski Dennis van den Driesschen schuil gingen. De vocalen werden niet daadwerkelijk ingezongen door de dansers in de videoclips en op het podium. De naam Vengaboys wordt bedacht naar aanleiding van een opnamesessie voor het eerdere project Nakatomi waarbij een Spaanse gastzangeres heel vaak het woord 'benga' zingt.

Parada de tettas en de tweede single To Brazil worden kleine hits, maar vanaf Up & down wordt er aan een lange rij Top 10-hits gewerkt. Het ritme en de opbouw van Up & down en de daarop volgende singles We like to party! ("The Vengabus is coming") en Boom, boom, boom, boom!! is vrijwel identiek. Desondanks scoren de singles steeds beter. Laatstgenoemde wordt een #1-hit en komt in Engeland zelfs nieuw binnen op de hoogste positie. Grootste hit van de groep wordt We're going to Ibiza!, de Typically Tropical-cover Barbados, dat tevens in 1999 na The road ahead (Miles of the unknown) de best-verkochte single van het jaar wordt. Robin Pors verlaat de groep en brengt daarna een solosingle uit I'll be right there.

In 2000 volgt het tweede volwaardige studio-album The Platinum Album (op Up & Down - The Party Album en Greatest Hits Pt. 1 stonden namelijk vrijwel dezelfde nummers). Op dit album staan de hits Kiss (when the sun don't shine), Shalala lala en Uncle John from Jamaica. De daarop volgende singles Cheekah bow bow (that computer song) en Forever as one worden niet succesvol in Nederland, maar weten wel de Top 30 van Engeland te bereiken. De Vengaboys zijn de enige Nederlandse act met twee nummer 1-hits in Engeland (Boom, boom, boom, boom!! en We're going to Ibiza).

De groep krijgt in 2000, na deze in 1999 geweigerd te hebben omdat ze alleen publieksprijzen wensten te ontvangen, de Exportprijs van Conamus voor hun successen in het buitenland. In 1999 en 2000 winnen ze een TMF Award voor Beste Dance Act.

Hoewel de groep formeel niet is opgeheven, zijn er sinds 2000 geen nieuwe albums meer uitgebracht. Wel was het niet eerder uitgebrachte Take me to the city in 2001 te horen in de Charlie's Angels film, al stond het niet op de soundtrack. Begin 2002 verlieten Yorick en Denise de band. Laatstgenoemde probeerde het in 2003 nog eens solo met de Paula Abdul-cover Straight up, maar dit nummer bleef hangen in de Tipparade.

Yorick Bakker deed in 2004 mee aan het Universe 2004 toernooi van de World Fitness Federation. Samen met Jolanda Beuving werd hij verkozen tot Beste Duo.

In april 2004 trouwde Denise van Rijswijk met ex-gtst-acteur Winston Post.

Sinds 2006 zijn de Vengaboys weer aan het touren over de hele wereld. Er is een nieuwe cowboy; Donny Latupeirissa. Een huidige foto: http://img228.imageshack.us/img228/7956/4504381460qsxgl7.jpg

Huidige Bezetting

Kim Sasabone 1997-
Denise van Rijswijk 1997-2002, 2006-heden
Yorick Bakker 1999-2002, 2006-heden
Donny Latupeirissa 2006-heden
Overige

Wessel van Diepen; (Delmundo) 1997-2004
Dennis van den Driesschen; (Danski) 1997-2004
Robin Pors 1997-1999
Roy Den Burger 1997-2004
Johan Konst 2002-
Mark 2002-2004
Lilly 2002-2004

Invallers
Wolfe Connor 1997-
Winand Slingenberg 1997-
Travis McQueen 2000-2001

Pagina 1     Pagina 2