Ilse DeLange

Ilse Anoeska de Lange is geboren in Almelo op 13 mei 1977 en is een Nederlandse zangeres, bekend onder de naam Ilse DeLange (Amerikaanse schrijfwijze).

Ilse de Lange begon haar loopbaan op achtjarige leeftijd als playbackartieste, in welke hoedanigheid ze diverse wedstrijden op haar naam schreef, onder meer met een imitatie van Toon Hermans. Na te zijn overgeschakeld op liverepertoire, trok ze via regionale en landelijke talentenjachten de aandacht van Hilversum, hetgeen haar enkele televisieoptredens opleverde. Met gitarist Joop Liefland vormde ze tijdelijk een duo, waarmee ze haar eerste schreden op het countrypad zette.

In 1994 trad DeLange op voor de Nederlandse Country Music Awards. Ondanks positieve reacties gebeurde er vooralsnog weinig; ze kwam wel in contact met vertegenwoordigers van het roemrijke platenlabel Warner Music, maar het duurde nog enkele jaren van onderhandelen voordat zij haar contracteerden. In 1996 zong ze mee met de gelegenheidsgroep Wij, die de single De oorlog meegemaakt uitbracht. In 1998, inmiddels deel uitmakend van de groep Cash On Delivery, vertrok ze naar Nashville (Verenigde Staten) om, onder leiding van topproducer Barry Beckett, het album World Of Hurt op te nemen. Doordat ze in de country-hoofdstad van de wereld een country-cd mocht opnemen, raakte ze bekend in Nederland. Haar album werd een groot succes in Nederland en uiteindelijk werden van haar debuutalbum internationaal 450.000 stuks verkocht. In Nederland ontving DeLange in 1999 een TMF Award en een Edison.

1999 was ook het jaar waarin DeLange een live-album uitbracht: Dear John, een registratie van een mini-tour die ze enkele maanden in dat jaar deed, en waarin ze liedjes van zanger John Hiatt op eigen wijze coverde. De cd werd al snel platina. Hierna vloog DeLange weer naar Amerika om aan haar tweede studioalbum te werken. Bijna een jaar lang hield de zangeres zich stil. Medio 2000 werden de eerste geruchten rondom het nieuwe album al een beetje verspreid. In oktober verscheen de single Livin' On Love als voorloper van het nieuwe album met dezelfde titel dat in november uitkwam. Op dit album ging DeLange al wat meer de pop/rock sound op, en schoof de country wat meer naar de achtergrond. Ondanks de promotie werd het album minder succesvol dan World Of Hurt en kwam niet hoger dan de 5e plaats. Toch haalde de cd platina.

Begin 2001 startte DeLange met de Livin' On Love Tour en deed veel theaters en concertzalen in het land aan. Intussen werd er ook gewerkt aan een doorbraak in Amerika. World Of Hurt zou daar in eerste instantie uitgebracht worden, maar hoge platenbonzen vonden de plaat uiteinlijk te gedateerd om nog uit te brengen. De hoop viel dus op het nieuwe album Livin' On Love. Om onbekende redenen werd de cd niet uitgebracht, waarschijnlijk omdat Amerikaanse labels de sound van de plaat niet goed vonden. Na al dit zakelijke gedoe verbrak DeLange al haar contacten met Amerika en besloot zich de komende jaren enkel op de Benelux te storten.

Ze won een Edison voor de beste Nederlandse artiest van 2000. Door alle zakelijke omstandigheden raakte de zangeres lichamelijk oververmoeid. Tijdens een optreden in Paradiso Amsterdam kreeg ze problemen met haar stem en vertelde het publiek geëmotioneerd dat ze niet de kracht had om het optreden voort te zetten. Een warm applaus was het gevolg. Op doktersadvies moest ze vervolgens enkele weken rust houden vanwege vermoeide stembanden. Enkele maanden later in dat jaar trad ze op op Parkpop.

In maart 2002 vertrok DeLange met levenspartner Bart Vergoossen voor 9 maanden naar Amerika om aan een nieuw album te werken. Tijdens de opnames had ze nu zelf alle touwtjes in handen. In april 2003 verscheen het nieuwe album getiteld Clean Up, een plaat met pop/rocksound en zeer autobiografische teksten, allemaal door de zangeres zelf geschreven. DeLange was heel tevreden over de nieuwe plaat en ondanks de nieuwe sound werd het album al snel een succes. Ook leverde ze een bijdrage aan een cd ten behoeve van War Child. Tijdens het concert Friends For Warchild zong DeLange samen met Trijntje Oosterhuis en Jacqueline Govaert van Krezip een nummer van de Beatles. In oktober gooide de zangeres nog even snel een verzamelalbum op de markt: Here I Am - 1998/2003. Dit album werd goud en bevatte het beste werk van DeLange tot dan toe.

Begin 2004 werd de Nederlandse stal van DeLanges platenmaatschappij Warner Music opgedoekt en stond de zangeres zonder platencontract op straat. Kort daarna ontving ze een Edison voor Clean Up. In april van dat jaar werkte DeLange mee aan een single van de Italiaanse zanger Zucchero. Het nummer heette Blue en werd in Nederland een bescheiden hit. Daarna werd het stiller rondom de zangeres. Over een nieuw platencontract was nog niets bekend, maar DeLange gaf wel aan druk bezig te zijn met de toekomst. Eind 2005 ging de zangeres heel verrassend (zonder een nieuw album) weer op tournee door het land en bijna alle concerten van deze tour waren snel uitverkocht. Intussen werd in Amerika samen met top-producer Patrick Leonard hard gewerkt aan een nieuwe plaat. Dit album, The Great Escape, is op 16 juni 2006 uitgebracht. De gelijknamige single verscheen eind mei. Het album was bij uitkomen reeds goud en bereikte in augustus 2006 de platinastatus (70.000 verkochte exemplaren). In september volgde de tweede single The Lonely One. Het album leverde DeLange in oktober 2006 haar tweede TMF Award op. Tijdens Marco Borsato's concertenreeks Symphonica in Rosso in het Gelredome te Arnhem trad Ilse diverse keren op als special guest. In december maakte ze een minitour door het land waarvan alle optredens snel waren uitverkocht. Vanaf februari lag de derde single van het album, de ballad I Love You in de winkels. Tevens werd die maand bekend gemaakt dat DeLange voor de eerste keer een eigen concert zou geven op 5 april 2007 in de Heineken Music Hall te Amsterdam vanwege het succes rondom het nieuwste album. Omdat de tickets voor dit optreden zo snel waren uitverkocht werd al snel besloten om een tweede datum toe te voegen en wel 4 april. Op 15 april 2007 won ze de 3FM Award voor beste zangeres. In juni verschijnt Reach For The Light, de vierde single van het album The Great Escape.

Anneke Grönloh

Anneke Grönloh is geboren in Tondano op 7 juni 1942 en is een Nederlandse zangeres.

Anneke Grönloh werd in Tondano, Noord-Celebes, Nederlands-Indië geboren en bracht haar eerste levensjaren in het door de Japanners bezette Nederlands-Indië door in een jappenkamp. Haar vader, een militair, was al voor haar geboorte geïnterneerd.

Na de oorlog vertrok het gezin Grönloh naar Nederland, en Anneke groeide op in Eindhoven. Op het Gemeentelijk Lyceum leerde Anneke Grönloh Peter Koelewijn kennen en trad zij samen met hem en zijn band Peter en zijn Rockets op tijdens feestjes.

In 1959 was Anneke de winnares van een talentenjacht, waarmee haar carrière als zangeres begon.

Op 31 augustus 1964 trouwde zij met de Veronica-discjockey Wim-Jaap van der Laan. Hij overleed in 2004.

Anneke Grönloh was begin jaren zestig een nationale beroemdheid en Nederlands eerste echte tieneridool. In deze periode beheerste zij de nationale hitparade met de recordbrekende hits als Brandend Zand, Paradiso, Soerabaja en Cimeroni. In haar kielzog trok zij tienersterren als Willeke Alberti, Rob de Nijs en Trea Dobbs mee. Op het hoogtepunt van haar roem in 1964, nam Anneke Grönloh deel aan het Eurovisiesongfestival met het liedje Jij bent mijn leven, waarvoor zij de publieksprijs ontving. Aan het eind van de jaren '60 begon zij ook aan een internationale zangcarrière.

In 2000 werd Anneke uitgeroepen tot "zangeres van de eeuw", vanwege het record aantal exemplaren dat er van haar single "Brandend Zand" was verkocht. In datzelfde jaar was zij ook deelneemster aan het televisieprogramma Big Brother VIPS. In 2002 werd zij door Paul de Leeuw neergezet als een alcoholiste. Anneke trok zich dit zozeer aan dat zij een tijdlang niet kon optreden en zich terugtrok in haar woning in Frankrijk [1]. Anno 2004 was Anneke Grönloh hier weer overheen en ging ze weer optreden. In de zomer van 2005 exploiteerde zij sinds onbekende tijd een klein café in het binnenland van Frankrijk. In 2005 kwam een dvd uit van haar carrière en hitgeschiedenis en in 2006 van haar theatershow, Anneke and Friends, later dat jaar maakte ze deel uit van de theatervoorstelling Purper 100.

Esther Hart

Esther Katinka Hartkamp (artiestennaam: Esther Hart) is geboren in Epe op 3 juni 1970 en is een Nederlandse zangeres. Toen ze een jaar of 10 was zong ze in een kinderkoor. Vaak was het Esther die de solopartijen voor haar rekening nam. Ze was veertien toen ze voor het eerst bij het bandje "Release" ging zingen.

Op haar 18e jaar werd Esther toegelaten aan het conservatorium in Rotterdam. Aan het conservatorium volgde ze een “lichte muziek” zangopleiding en met haar stem, een soepele en heldere mezzosopraan, studeerde ze in 1994 cum laude af als docerend en uitvoerend musicus. In die tijd trad Esther regelmatig op in allerlei gelegenheden en het was ook in die tijd dat Esther een cd in eigen beheer uitbracht, ”Love this Life” van “Fruit at the Bottom”.

Esther maakte ook deel uit van ‘D-Wys and the Voices of Soul” Hiermee trad ze op op het North Sea Jazz Festival en bij Sesjun TV. Daarnaast heeft Esther veel studiowerk verricht, jingles ingezongen alsook in koortjes meegezongen voor diverse Disney-films. Ze deed ongeveer 120 live optredens per jaar.

Zingen is altijd heel belangrijk in het leven van Esther geweest en vanaf het begin heeft ze er zichzelf van kunnen onderhouden. Ook het doceren doet ze al heel lang. Eerst op verschillende muziekscholen en nu op de Rock Academie in Tilburg. Ze geeft daar zanglessen die vooral zijn gericht op zangtechniek.

Esther had zelfs een Engels hitsucces met `Ain’t no Lies`, dat op nummer acht van de dance-charts belandde. Toen kwam deelname aan het Nationaal Songfestival op haar pad. Ze won met “One more night”, dat in 2003 de Nederlandse inzending was voor het Eurovisiesongfestival en waarmee ze 13e werd. Met dit lied scoorde Esther haar eerste hit. Oorspronkelijk zou ze ook aan de Britse finale voor het festival meedoen, maar toen ze tot de Nederlandse finale was doorgedrongen trok ze zich terug. Haar debuut album heet “Straight from the Hart”.

Hind Laroussi

Hind Laroussi Tahiri, artiestennaam kortweg Hind, is geboren in Gouda op 3 december 1984 en is een Nederlandse zangeres, vooral bekend geworden door haar halve finaleplaats bij de eerste editie van Idols. Hind woonde in Gouda maar woont nu in Amsterdam.

Toen Hind acht jaar was zong en acteerde ze voor het eerst in het openbaar. Kort daarna ging ze op zangles. Op haar middelbare school, de HAVO, trad ze op tijdens talloze muziek- en ouderavonden en volgde ze cabaretlessen. Ook trad ze op zeventienjarige leeftijd al op in de Goudse Schouwburg. Haar zangtalent bleef niet onopgemerkt. Ze kreeg een uitnodiging om te zingen tijdens de TMF-dancemasters party of the year in Duitsland. Dit alles resulteerde in een rol in Tracks, een eigentijdse theatervoorstelling. Ze heeft zang-, dans- en cabaretlessen gevolgd. Ook op nationaal niveau trad Hind voor het voetlicht. Ze deed mee aan de Soundmixshow 2002, en haalde daarbij de landelijke TV-finale, waarin ze te bewonderen was als Vanessa Williams. Hind drong door tot de halve finale van het tv-programma Idols, in 2003.

Hind kan diverse stijlen aan, doordat haar stembereik erg groot is. Ze is even goed thuis in r&b en pop als in fado. Ze experimenteert volop met verschillende muziekstijlen in verschillende talen als bijvoorbeeld het Arabisch en Portugees. Een van haar ambities is een rol in een grote musical. De Lion King heeft ze echter aan zich voorbij laten gaan. Terwijl haar Idols-collega's Jim en Jamai de hitlijsten bestormden met hun singles, bleef het stil rondom Hind. Ze bleek zich rustig voor te bereiden op de opnames van haar debuutalbum Around the World. De eerste single Summer All Over Again kwam in september 2003 uit en behaalde de Top 10 van de Nederlandse charts. De daaropvolgende single Weak was ook een succes. In 2004 ontving de zangeres een Edison voor haar debuutalbum. Op 25 oktober in dat jaar zong ze tijdens een concert van Danny Malando in Tuschinski het nummer A Felicidade. Na de Edison ontving Hind voor Around The World een gouden plaat. Hierna legde zij zich toe op de opnames van haar tweede album Halfway Home dat in september 2005 uitkwam. De eerste single Give Me A Sign werd een redelijke hit, maar de singles die volgden (Halfway Home en Habaytek Besaif) flopten. Met het album maakte Hind haar allereerste theatertour die als succesvol werd beschouwd. Helaas voor de zangeres was het nieuwe album geen schot in de roos. Onlangs is bekend geworden dat Hinds deal bij platenlabel SONY&BMG is ontbonden. De slechte verkoop van haar tweede album is hier schijnbaar de oorzaak van geweest. Momenteel is de zangeres op zoek naar een nieuw label om haar muziek bij onder te brengen. Hind heeft een relatie met de Nederlandse rapper Gert-Jan Mulder alias Brainpower (Antwerpen, 5 februari 1975).

Juryvoorzitter Henkjan Smits had geen woorden meer na afloop van het optreden van Hind. Hind nam in de Idols-'workshop' de tweede plaats voor haar rekening met 20% van de stemmen.

Voor de eerste liveshow zong Hind de nr. 20-hit First Time van Robin Beck. Voor de tweede zong ze de theme song van Pocahontas. In de derde liveshow verraste ze iedereen met haar keuze voor het nummer Feel van Robbie Williams.

Hind haalde de finale net niet, ze werd derde.

Maxine

Maxine is Nederlandse zangeres die bekend werd dankzij haar deelname aan het Eurovisie Songfestival.

In 1996 won Maxine samen met Franklin Brown het Nationaal Songfestival met het liedje De Eerste Keer. Het duo vertegenwoordigde daarop Nederland op het Eurovisie Songfestival in Oslo. Daar eindigen ze op de zevende plaats.

Maxine is op 14 oktober 1970 geboren als Gonny Buurmeester in Rotterdam en verhuisde op latere leeftijd naar Breda. Ze heeft een jonger zusje die Mado heet en woonde tot haar 26ste thuis. Op dat moment ging zij zelfstandig wonen, niet ver van haar ouderlijk huis vandaan. Later is zij gaan samenwonen met haar vriend Jeroen en hebben ze samen in Breda een huis gekocht. Muziek en zang zijn altijd erg belangrijk geweest in het leven van Gonny Buurmeester. Ze hoorden bij haar dagelijks leven. Buiten het feit dat haar moeder en tante in de jaren '60 het zangduo the Young Sisters vormden, was Maxine al vanaf haar 6de jaar bezig met jazzballet, pianoles, klassiek ballet en kinderkoortjes. Toen ze 13 jaar was stond zij met haar soundmixer uren voor de spiegel liedjes te zingen van The Beatles tot Whitney Houston. Op haar 15de kwam zij terecht in de schoolband en begon ze met zanglessen aan de Jazz Academie in Antwerpen, met als gevolg dat zij op haar 17de absoluut zeker wist dat zij niets anders wilde dan zangeres worden. Haar eerste single werd een cover van Roy Orbison: "A love so beautiful". Een prachtige opname die het helaas net niet haalde in de hitlijsten. Al gauw komt echter het songfestival (1996) op haar pad en wordt zij gevraagd om samen met zanger Franklin Brown Nederland op het Eurovisie Songfestival te vertegenwoordigen in Oslo, waar zij uiteindelijk een 7de plaats behaalden.

Maxine zelf over haar Songfestival ervaring: "Het was een hele eer om mee te mogen doen. Deelnemen aan het songfestival was een bijzondere ervaring. De voorbereidingen, interviews geven, kleding uitzoeken, eindeloos repeteren met de choreografie en de single promoten die dat jaar voor het eerst uitgebracht mocht worden al voor het Eurovisie Songfestival en natuurlijk de kick om voor zo'n zaal en op een prachtig podium te mogen optreden".

Ze gingen na afloop van het Eurovisie Songfestival allebei solo. Maxine tekende een platencontract bij CNR en Franklin Brown een bij BMG. Maxine stapte in 1999 over op platenlabel ABCD. In 2002/03 is zij weer overgestapt naar haar huidige platenmaatschappij FBeyeproductions, waar ook Franklin Brown te boeken is. Hierna volgden een aantal Nederlandse singles. Namelijk "als je weet wat je wilt", "nooit meer alleen" en "Waanzin". Ook bracht ze twee Engelstalige singles uit: "African Dream" en "Don't Stop". Allemaal behaalden ze een notering in de Mega Top 100. Na het songfestival en het uitbrengen van haar eerste single "als je weet wat je wilt" kreeg Maxine het zo druk dat ze haar vaste baan bij de Sociale Verzekeringsbank in Breda opzegde.

Ze zei in een interview hierover: "Ik moest zo vaak vrij vragen bij mijn baas, dat ik nu maar mijn baan heb opgezegd. Dat is een risico, maar ik heb nu volledig gekozen voor mijn werk als zangeres."

In de afgelopen jaren vertolkte Maxine rollen in diverse producties van Wentink Events:

in de Sprookjesshow in de Efteling Barcelona in Event Centre Aalsmeer en nu ook in de DinnerShow of the Centuries in Studio 21. In de lente van 2003 verrastte Maxine ons met een nieuw nummer, maar onder een andere naam. Onder de naam Stuart bracht ze het liedje "Free let it be" uit en dat werd een zomerhit. Ze was met dit liedje onder andere te zien en te horen op Koninginnedag 2003 op het Museumplein in Amsterdam. Daarna is er nog een liedje uitgebracht en nu onder de naam Stuart Ft. Maxine.

Maud Mulder

Maud Margot Mulder (Nijmegen, 17 november 1981) is een bekende Nederlandse zangeres en tophockeyster, woonachtig in Amsterdam.

Ze is de tweede dochter van vader Theo en moeder Maria. Mulder groeide op in de Weezenhof in Nijmegen. Na haar basisschool ging zij naar het Stedelijk Gymnasium Nijmegen, waar zij in 2001 slaagde. Daarna studeerde zij aan de Academie voor Lichte Muziek te Hilversum en later Psychologie aan de Radboud Universiteit Nijmegen (begonnen, niet afgemaakt).

Maud Mulder heeft een carrière in de topsport. Zij hockeyt op het hoogste niveau in de Rabo Hoofdklasse bij dames 1 van NMHC Nijmegen. Daar speelt zij samen met haar zus, Eefke, die ook Nederlands international is. Maud's positie in het veld is spits.

Bij de talentenjacht in het RTL-programma Idols 2 (seizoen 2003-2004) eindigde Maud als tweede, achter winnaar Boris Titulaer. Maud kreeg meteen een contract aangeboden bij platenmaatschappij BMG. Na die tijd trad zij veel op. Een van de hoogtepunten was haar bijdrage aan vier concerten van René Froger in de Amsterdam Arena, waarbij ze een solo zong en een duet met de Amsterdammer.

Na Idols profileerde Maud zich als Nederlandstalige zangeres. Haar eerste single Zoals je naar mij kijkt verscheen eind 2004 en werd geschreven door John Ewbank. Het nummer was tevens de titelsong voor de speelfilm Floris van Jean van de Velde. Maud bereikte met haar eerste single de 3e plaats in de Nederlandse Top 40. Eind 2004 kreeg Maud de award voor populairste Nederlandse zangeres 2004. Op haar eerste album Wacht op mij, dat in maart 2005 verscheen, zong ze onder andere een duet met Frank Boeijen. Voor dit nummer kwam speciaal de Frank Boeijen Groep eenmalig weer bijeen. Ook Xander de Buisonjé heeft voor Maud op dit album een nummer geschreven: Hij. In 2003 had Maud ook al meegezongen op Xanders hitsingle Ik zie. Na het verschijnen van haar eerste album zakte de publieke belangstelling voor Maud in. Zij bracht nog wel het nummer Omdat je bij me blijft uit, dat eerder ook al eens door Marco Borsato was opgenomen, maar dat werd geen grote hit. De optredens gingen echter gewoon door. Ze bracht ook nog de single Moe uit, een cover van de Nederlandse rockband Grof Geschut.

Op 12 maart van het jaar 2006 nam Maud deel aan het Nationaal Songfestival in Amsterdam. Hier maakte zij kans als vertegenwoordiger van Nederland naar het 51e Eurovisie Songfestival, dat in mei plaats zou vinden in Athene, te mogen gaan. Vanwege de internationale competitie zong zij drie Engelstalige liedjes: de nummers I'm Alive (Ladida), Without Your Love en One More Try. De eerste twee nummers zijn door Mauds vaste componisten en tekstschrijvers geschreven, het derde nummer is afkomstig uit de zogenaamde open inschrijving.

De jury oordeelde dat haar nummers te veel op vorige Nederlandse (onsuccesvolle) inzendingen leken, waardoor ze ongeschikt zouden zijn voor het Eurovisie Songfestival. Maud was tevens niet goed bij stem op deze avond en eindigde dan ook als 3e en laatste. Van het televotende publiek kreeg zij 13% van de stemmen, nét iets minder dan rockband Behave en ruim achter winnaar "Treble". Als gevolg hiervan verloor ze vervolgens haar platencontract bij BMG. Zij hadden namelijk gesteld dat Maud dit alleen kon behouden mits ze het festival won.

Maud verzorgde in het najaar van 2005, samen met musicalster Bastiaan Ragas (in de serie "Dommelsch Dubbel Dutch") een aantal concerten, waarin ze naar het Nederlands vertaalde popduetten ten gehore brachten.

Ook zong Maud het nummer "Everything must change" tijdens het concert "Greetings From Nijmegen, a tribute to Nina Simone" op 29 november 2005 in het kader van 2000 jaar Nijmegen. Het concert was ter promotie van de gelijknamige cd waarop Maud met hetzelfde nummer te horen is.

Maud maakte deel uit van de gelegenheidsformatie Artiesten voor Azië die in januari 2006 met de single "Als je iets kunt doen" een nummer 1 hit maakte ten bate van de slachtoffers van de tsunamiramp in Azië op tweede kerstdag 2005

Op 24 maart 2007 zong Maud het Nederlandse volkslied, het Wilhelmus, voorafgaand aan het EK kwalificatieduel Nederland - Roemenië in stadion De Kuip te Rotterdam.

In de herfst van 2007 zal het tweede album van Maud verschijnen. De titel van het album en de nieuwe platenmaatschappij zijn nog onbekend.

In het najaar van 2006 deed Maud mee aan Sterren dansen op het ijs, een ijsdanswedstrijd op tv, uitgezonden door SBS6. Samen met haar danspartner, de Rus Alexander Svetchnikov, nam ze het op tegen 10 andere bekende Nederlanders. Het programma werd gepresenteerd door Gerard Joling en Nance. De vakjury sprak vol lof over haar prestaties en gaf met enige regelmaat het rapportcijfer "10". Maud belandde 1 keer in de skate-off, maar won deze op het nippertje van Annamarie Thomas. Een week later kreeg ze te weinig SMS-stemmen om door te kunnen naar de laatste ronde en eindigde op de derde plaats. Jody Bernal en Hein Vergeer streden om de eindzege, Vergeer won uiteindelijk.

In 2007 deed Maud ook mee aan het Talpa televisieprogramma Celebrity Poker. Ze viel in de eerste ronde af.

In 2008 gaat Maud de rol van Roodkapje spelen in de gelijknamige nieuwe musical.

Mathilde Santing

Op 24 oktober 1958 wordt Mathilde geboren in Amstelveen. Daar groeit ze op met haar twee broers en haar ouders, die oorspronkelijk uit Drente komen. Santings vader is piloot bij de KLM.

In 1963 gaat Mathilde op muziekles bij mevrouw Zwart.

Nadat ze in 1971 is afgewezen bij de muziekschool in Amstelveen, neemt de zangeres privé-zangles bij Elisabeth Ooms.

Tussen 1972 en 1981 Mathilde Santing (haar artiestennaam) zingt ze met een pianist in cafes en in allerlei bands. Ze dankt haar lokale bekendheid echter aan haar solo-optredens met haar Elka-machine. Het is een automatische begeleidingsmachine, een computer-ritmebox annex synthesizer. Santings warme stem krijgt meer karakter dankzij de koele machine. Ze treedt ermee op in het voorprogramma van de Amsterdamse groep The Tapes en zingt ook mee in de achtergrondkoortjes van de laatste Tapes-elpee. Verder is ze een graag gezien gast op vrouwenfestivals, party's, in galeries en kleine clubs.

Een tv-optreden bij Sonja Barend in 1982 bezorgt Santing landelijke bekendheid. Johan Visser en Willem Wisselink bieden aan een mini-album op te nemen voor hun eigen Idiot-label. Er verschijnen twee versies: een met zeven en een met negen nummers. Santings repertoire bestaat uit evergreens. Onvergetelijke melodieën uit het wereldrepertoire van de afgelopen veertig jaar krijgen door Mathildes music box een eigentijds geluid mee. De zangeres maakt naam als vertolkster van andermans liedjes.

Met haar optreden in het voorprogramma van Randy Newman in 1983 wint ze het Engelse publiek en de pers voor zich. De grillige zangeres vertrekt niet lang daarna bij Idiot en werkt, samen met Dennis Duchhart, in eigen tempo aan haar tweede album.

Het tweede album, Water Under The Bridge, verschijnt in 1984. Duchhart trekt Santing daarop mee in een strak gearrangeerd en stijlvol instrumentaal decor, uniek voor Nederland. Ook dit album kent twee versies: een met zeven en een met tien nummers.

Het eerste mini-album in 1985 blijkt inmiddels goed voor een gouden plaat. Santing doet samen met Julya Lo'ko en Astrid Seriese mee aan het Knokke-festival. Hun soul/jazz-show behaalt de eerste prijs. Wederom verschijnen er loftuitingen in de Britse pers.

In 1986 krijgt Mathilde Santing de BV Popprijs 1985 uitgereikt. In mei begint Santing aan de opnamen voor haar derde plaat, Out Of This Dream. Daarvoor wordt producer Hal Willner aangetrokken. Het tweetal krijgt echter ruzie. Bandlid en arrangeur Rolf Hermsen (ex-Tapes) neemt het roer over en klaart ondanks technische problemen de klus. Santing wordt in de studio bijgestaan door een aantal los-vast musici en door haar Ensemble, dat bestaat uit violist Sebastiaan Koolhoven, toetsenist Peter Meuris, contrabassist Simon Planting, percussionist Michael Vatcher en gitarist Hermsen, die ook vier composities aandraagt.

Out Of This Dream komt in 1987 uit. Aan het eind van het jaar verschijnt ook nog eens Out Of This Dream: A Third Side. Deze elpee heeft slechts op één kant muziek en bevat restopnamen van Out Of This Dream. Beide albums worden nauwelijks gepromoot in het buitenland, omdat Santing tijdens de opnamen ruzie krijgt met haar platenmaatschappij WEA Londen, die haar daarop aan de dijk zet. Santing treedt op met de Japanse toetseniste Mimi Izumi Kobayashi, die ook op Out Of This Dream meedoet.

Tijdens concerten in Londen, in de zomer van 1988, wordt het grootste deel van Breast And Brow opgenomen.Kobayashi begeleidt Santing op een midi-concertvleugel, die alles wat zij speelt op tape en als computerdata vastlegt. In het najaar speelt het Ensemble onder de noemer 'handbereik' op kleine, ongebruikelijke lokaties.

Het Ensemble onderneemt in het voorjaar van 1989 een prestigieuze, grootschalige schouwburg-toernee. Kobayashi moet wegens ziekte verstek laten gaan. Santing zingt het thema-nummer van de film Rituelen in. Het nummer verschijnt als single (Beauty Of The Ritual). Santing is ook te horen als een van de vier vocalisten op het album iK.i van Kobayashi.

In het begin van 1990 geeft Santing met haar Ensemble concerten in Londen en Tokio. Ze ontvangt een Edison Populair voor Breast And Brow. In juli staat Santing voor de derde keer op het North Sea Jazz Festival.

Ter promotie van haar zesde pop-achtige album, Carried Away, toert ze in 1991 uitgebreid door Nederland. Daarbij zingt ze veel werk van Randy Newman.

Met Knokke-collega's Lo'ko en Seriese staat Santing in 1992 in het theater. Tijdens deze toernee speelt de muziek van Smokey Robinson een grote rol.

Santings voorliefde voor het werk van Randy Newman komt tot uiting op het album Texas Girl & Pretty Boy, waarop ze enkel covers van Newman zingt. Het levert haar haar tweede Edison op. Ook staat Santing wederom in het theater. Met haar eigen band en met Ladies Voices, waaraan ook Karin Bloemen, Alexandra van Marken en Gerda Havertong meewerken. Dit speelde in 1993

In het voorjaar van 1994 gaat de Amsterdamse met nieuwe begeleiders het theater in. Haar Whole Band bestaat uit oudgediende Planting, Arnold van Dongen (gitaar), Gert Wantenaar (accordeon/keyboard), Kris Braczewksi (cello) en Kim Weemhoff (drum). In de zomer neemt de zangeres de popplaat Under A Blue Roof op. Ook verschijnt de single Hey Joan, Santings versie van het door Jimi Hendrix bekend geworden nummer Hey Joe.

Met de Whole Band duikt Santing in 1995 het clubcircuit in.

Santings eerste live-album verschijnt in 1996. Haar Choosy Beggar Tour loopt van januari tot en met juni. In december werkt ze mee aan een live-project rond tekstdichter Ira Gershwin.

De eerste helft van het jaar 1997 treedt Santing met haar Whole Band op, in het kader van de Luckybug-toernee. De zangeres verbreedt bovendien haar werkveld. Eind augustus maakt de pilotendochter haar musicaldebuut. Ze speelt een hoofdrol in Joe - De Musical. Bovendien stemt Santing erin toe dat haar versie van Beautiful People (oorspronkelijk van Melanie) wordt gebruikt in de reclamespot van een verzekeringsmaatschappij Interpolis.

Santing en Anne Affourtit bedenken in 1998 samen 'Sprookjes van Grip', een muziekdansvoorstelling in de vorm van een drieluik. Op het toneel worden Mathilde en Anne bijgestaan door een band onder leiding van componist/violist Alexander Balanescu, en door 5 prominente dansers. Erwin Olaf en Frans Weisz werken mee aan de produktie. De show is het sluitstuk van het Holland Dance Festival. Op de Gay Games is Santing nadrukkelijk aanwezig. Ze werkt verder nauw samen met pianist Cor Bakker. Ze verwijdert de 'h' uit haar naam en gaat voortaan door het leven als Matilde Santing. Mede dankzij het succes van Beautiful People is de compilatie dubbel -cd Matilde, Matilde een verkoopsucces. Santing ontvangt een Gouden Harp.

In februari 1999 start de promotiecampagne rond de cd To Others To One. Samen met begeleidingsband The Oversoul 13 treed Santing op diverse plaatsen in het land op. Ze sluit de tour To Others To One in juni af met twee optredens in het voorprogramma van Shirley Bassey. Ondertussen scoort ze een hit met Wonderful World (origineel van Black), dat eveneens in een reclame voor een verzekeringsmaatschappij wordt gebruikt en op veler verzoek op single wordt uitgebracht. Vanaf 5 oktober tot en met 28 maart 2000 speelt Santing met een klein ensemble van drie begeleiders het programma Mathilde Binnen Handbereik. In december maakt Santing onder leiding van Cor Bakker samen met ondermeer Rita Reys deel uit van het theaterconcert Sinatra's Songbook.

Mathilde Santing werkt in 2000 samen met Stanley Burleson en regiseur Ruut Weissman, librettist Haye van der Heyden en componist Theo Nijland aan de musical Van Mannen En Vrouwen. Santing speelt een rol in de film Babs van Brigitte Kaandorp.

Het voorjaar van 2001 staat in het teken van het programma May Be waarmee Mathilde & The Oversoul 9 onder regie van Ruut Weissman door het land trekken. In maart wordt bekend gemaakt dat de musical Van Mannen En Vrouwen wordt afgelast, volgens de producenten in verband met 'onverenigbaarheid der geesten'. Op 14 mei is in het Ketelhuis te Amsterdam de premiere van de NPS documentaire Ze Gaat Naar New York waarin Santing wordt gevolgd tijdens haar bezoek aan New York. Ze is daar ondermeer understudy in een musical en houdt audities voor haar album New Amsterdam. Santing staat in juli op North Sea Jazz. Van 28 september t/m 21 december tourt Mathilde & The Oversoul 9 door Nederland met het programma Nieuw Amsterdam. De eerste single van het album New Amsterdam is In The Meantime.

Santing ontvangt in 2002 een Edison in de categorie Beste Zangeres.

In februari 2003 gaat Mathilde Santing van start met haar theatertournee De Negen Levens van Mathilde Santing. De lichte, cabareteske voorstelling met autobiografische momenten is geheel Nederlandstalig. Trapperdetrap is een album met liedjes voor kinderen gezongen door Mathilde Santing samen met de Brabantse kleinkunstenaar Peer de Graaf. De teksten zijn van illustratrice Ela van Hoogstraten en productie van Thijs Borsten. Op 20 december zingen Santing, Izaline Calister en Francien van Tuinen samen met het Jazzokest van het Concertgebouw een speciaal kerstconcert.

Mathilde Santing zingt op 14 maart 2004 twee liedjes tijdens het Gala van het Nederlandse Lied in Luxor te Rotterdam. In oktober en november doet de zangeres onder de titel In Een Adem een korte tournee met het Nederlands Fluitorkest. Mathilde Santing is een van de Nederlandse artiesten die een bijdrage levert aan Lied Voor Beslan. Het lied is geschreven door Marjolein van der Klauw (Powderblue) en de opbrengst van de single gaat naar Het Nederlandse Rode Kruis en de Stichting Help Beslan en komt ten goede aan de slachtoffers van het gijzelingsdrama in het Russische Beslan. In september geeft Santing op televisie een masterclass in het programma Sonja, De Meester En De Leerling van Sonja Barend. Haar leerlingen in het programma zijn Antonie Kamerling, Mirjam Timmer en Birgit Schuurman.

Mathilde Santing is in 2005 een van de vocalisten op Als Je Iets Kan Doen, een benefiet-single voor de slachtoffers van de zeebeving in Zuidoost-Azië. Onder de naam Mathilde Santing & Her New Traditions staat de zangeres vanaf februari in het theater met het programma Basement Bargains, een reis door 'de koopjeskelder van haar repertoire'. Santing wordt begeleid door Tim Satink (drums), Simon Gitsels (toetsen), Jac Bico (gitaar), Cok van Vuuren (gitaar), Marc Tromp (basgitaar, ex-Tineke Schouten) en de achtergrondzangeressen Daniëlle van de Stoor en Renske Taminiau. Kunstenaar Wouter Stips voegt bij zijn boek Ongeveer Zoveel Hou Ik Van Jou een cd waarop zijn teksten op muziek zijn gezet door Meg en Hans Eijkenaar. De liedjes worden live ingespeeld door de vaste begeleidingsband van Anouk en ingezongen door bekende vocalisten waaronder Mathilde Santing. In het najaar gaat Santing samen met The New Traditions de studio in voor de opnamen van haar album Under Your Charms.

De zangeres doet in het voorjaar van 2006 samen met Frank Boeijen de theatertournee Even door Nederland en België. In de begeleidingsband spelen Lené te Voortwis (bas), Ton Snijders (toetsen) en Dionys Breukers (toetsen). Mathilde Santing neemt ook enkele nummers op voor een album van Frank Boeijen. Haar eigen album Under Your Charms verschijnt op 17 april. Vanaf 25 augustus is Mathilde Santing in het Beatrix Theater te Utrecht te zien in de musical The Wiz. Ze speelt daarin de rol van Glinda the Good.

Voorafgaand aan Koninginnedag 2007 wordt Mathilde Santing benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau.

Vanaf januari 2008 gaat de zangeres met begeleidingsband The New Traditions op tournee met het programma Stay Inside The Light. De band bestaat uit Jac Bico (gitaar), Cok van Vuuren (gitaar), Lené te Voortwis (bas), Simon Gitsels (toetsen), Leon Klaasse (drums) en Tortsen Kindermann (achtergrondzang).

Sita

Sita Maria Vermeulen is geboren in Ilpendam op 8 juni 1980 en is een Nederlands popzangeres die beroemd is geworden door het programma Starmaker.

Sita Vermeulen deed in 2001 mee aan het programma Starmaker en maakte met andere deelnemers verschillende liedjes in de band K-otic, die uit het programma voortkwam. Het bekendste nummer van deze groep is Damn (I Think I love You). Ook een duet tussen haar en Bart Voncken, een ander K-otic-lid, getiteld I Was Made To Love You scoorde goed.

In december 2001 verliet ze de band voor een solocarrière. Die maand verscheen het nummer Happy van het gelijknamige debuutalbum, dat in januari 2002 uitkwam. Samen met Marco Borsato zong ze ter gelegenheid van het huwelijk van Prins Willem-Alexander en Máxima het lied Lopen op het Water.

Vervolgens was het in Nederland wat stil rond Sita, maar in Frankrijk nam ze samen met de groep Kyo het lied Le Chemin op. Dat lied werd in januari 2004 door een Franse radiozender uitgeroepen tot het beste Franstalige lied van 2003. Verder presenteerde in 2003 een animatiefiguurtje in de vorm van Sita een quiz op TMF.

In november 2003 verscheen het volgende album, Come with me. Bij de lancering van de tweede single van dat album, Popstar, werd bekend gemaakt dat ook een tijdschrift genaamd Popstar zou worden begonnen. Later bleek dit een 1 aprilgrap. Speciaal voor de Franse markt kwam in maart 2004 ook een album (L'envers du décor) uit met vier Franstalige nummers. De single Dance the night away werd de titelsong van de kindersoap ZOOP. Sita zong ook mee in het nummer Als je iets kan doen t.b.v. de zeebeving in Azië. In december 2005 kwam er nog een single van Sita uit. Het kerst-nummer 'Because We Care' is speciaal geschreven voor het programma 'Kids United' en de opbrengst gaat naar Unicef.

Momenteel staat haar zangcarrière op een lager pitje. Ze houdt zich nu bezig met het presenteren van het programma The MAX op Jetix. Hiervoor nam ze samen met Co Rowold het nummer 'To the Max' op. In 2007 doet ze mee aan de tweede serie van het SBS 6-programma Sterren dansen op het ijs waarbij ze geen enkele keer in de skate-off terecht komt en uiteindelijk in de finale eindigt met Geert Hoes. Op 17 maart liet ze een bijzondere lift zien die ze naar eigen zeggen had bewaard voor het laatst. Uiteindelijk won ze de tweede versie van Sterren Dansen Op Het IJs met schaatspartner Slawomir Borowiecki. Later die avond kondigde ze bij Shownieuws aan een nieuw album te gaan opnemen met "stoere popmuziek; muziek met ballen", aldus Sita.

Belle Perez

Maribel (Belle) Perez is geboren in Neerpelt op 29 januari 1976 en is een Vlaamse zangeres met Spaanse wortels. Ze werd bekend dankzij haar deelname aan de Belgische voorselecties voor het Eurovisiesongfestival met het liedje Hello World, meerbepaald met het VRT-programma Eurosong. Deze Vlaamse Latin-diva kent behoorlijk succes in Nederland, Vlaanderen en in Duitsland.

Ze werd reeds twee keer net niet geselecteerd voor het Eurovisiesongfestival, maar Belle Perez bouwde wel een solocarrière op. Na haar eerste optreden met Honeybee werd ze opgemerkt door VTM en werd ze geselecteerd voor de presentatie van het allereerste online internet-tv programma Channel E in Vlaanderen. Ze is vooral bekend door haar Spaans getinte, opzwepende nummers. In 2003 presenteerde ze Zones.tv samen met presentator Jan Bosman op de Vlaamse zender LibertyTV. In 2005 zetelde ze in de jury van Star Academy, het muziekprogramma dat op zoek gaat naar de ideale zanger(es). Ze presenteert samen met Jan Smit voor de Tros het programma Trosmuziekfeest. In 2006 deed ze opnieuw een gooi naar een songfestivalticket met het liedje El Mundo Bailando; ze won de laatste voorronde en werd zowel in de halve finale als in de finale derde. Ze moest toen voorrang verlenen aan La Sahkra en Kate Ryan.

Hoewel ze in het begin van haar carrière zich voornamelijk richtte op het Engelse repertoire, maakte Belle met haar 3e album Baila Perez de overstap van pop naar latin. Het bleek een zeer goede zet, want vanaf dat moment gingen zowel singles als albums stukken beter over de toonbank dan daarvoor. In Nederland werden er meerdere malen singles van Belle uitgebracht, maar deze deden vrij weinig in de hitlijsten. Toen het duet Me & You met zanger Jody Bernal verscheen waren de verwachtingen hoog, maar een echte doorbraak voor de zangeres bleef uit. Pas in 2005 wist Perez ook het Nederlandse publiek voor zich te winnen. Het nummer Que Viva La Vida behaalde de Top 10 van de Nederlandse hitlijsten en van het (speciaal voor Nederland gemaakte) gelijknamige album werden 50.000 exemplaren verkocht, wat goed is voor goud.

Belle Perez won al vijf jaar op rij, de Radio 2-zomerhit met Me and you, Light of my life, Enamorada, Que Viva La Vida en in 2006 met Ave Maria. Een prestatie die weinig mensen haar nadeden. Ook werd ze met de Que Viva La Vida en Ave Maria verkozen tot publieks lieveling door de Radio 2 luisteraars.

In de zomer van 2006 komt Belle Perez met haar nieuwe album Gotitas de Amor. Naast de Eurosonghit El Mundo Bailando, de zomerhit Ave Maria en de nieuwe single Gotitas de Amor, staat er nog meer nieuw materiaal op dat Perez ook al tijdens de Mega Latino Concerten in het Sportpaleis zong. In oktober trad de zangeres op in de Heineken Music Hall te Amsterdam. In de eerste maanden van 2007 heeft ze een theatertour gedaan in Nederland. Op 5 en 6 mei 2007 heeft Belle Perez het Sportpaleis van Antwerpen weer doen vollopen met Mega Latino Concerten.

In november 2006 is er een dvd uitgekomen met een volledige live-registratie van haar concert in het Sportpaleis in Antwerpen. De Vlaamse Latin-diva poseerde tweemaal voor het mannenblad FHM.

Pagina 1     Pagina 2