Verspreidingsgebied van de kabouter:

West grens: Ierse oceaankust.
Oostgrens: Diep in Siberie
Noordgrens: Tot boven in Noorwegen, Zweden, Finland, Rusland, Siberië.
Zuidgrens: Eenlij van de Belgische kust via Zwitserland, Balkan, bovenkant Zwarte Zee, Kaukasus, Siberië. Dit hangt samen
met de kortere dagen en langere winters, die in de landen ten noorden van deze laatste lijn bestaan.

Benamingen van de Kabouter in verschillende landen zijn:
Iers: Imp (goblin)
Engels: Imp (goblin)
Belgisch: Klein manneken
Duits: Heinzelmännchen
Noors: Tomte of Nisse
Zweeds: Tomtebisse of Nisse
Deens: Nisse
Pools: Gnom
Fins: Tonttu
Russisch: Domovoi Djédoesjka
Servisch: Kippec (Patuljak)
Bulgaars: Djudjé
Joegoslavisch: Patuljak
Tjechisch: Skritek
Hongaars: Manó
Nederland: Kabouter

Het woord Kabouter is afgeleid van Kobold, dat weer komt van het woord Kuba-Walda, wat "huisbestuurder" of "huisgeest" betekent in het oud-germaans. Vroeger was de kabouter een geaccepteerd lid van de maatschappij, van hoog tot laag zag iedereen hem regelmatig, werd door
hem beloond, bestraft, geholpen of geplaagd en vond dat normaal. Nu is de kabouter teruggedreven naar schuilhoeken boven en
onder de grond, waar hij zich aan onze waarneming onttrekt.


Rond 1200 na Chr. vond de zweed Frederik Ugarph in het toenmalige Nidaros ( thans Trondheim, noorwegen) in een primitieve visserswoning een houten beeldje van 15 cm hoog, gemeten zonder sokkel. In het voetstukje stond gegraveerd:

Nisse - Riktig storrelse
wat betekent: Kabouter, ware grootte. Het beeldje was sinds mensenheugenis in de vissersfamilie, het bevind zich nu in de particuliere kunstverzameling van de familie Oliv te Uppsala. Onderzoek heeft aangetoond dat het beeldje ouder dan 2000 jaar is. In het jaar 470 na Chr. schreef de Romeinse sergeant Publis Ocatvus, die in de buurt van Leiden woonde het volgende:

"Hodie oculis meis ipsis homunculum vidi.
Pileum rubrum et tunican caeruleam gessit.
Habuit barbam albam et bracas viridas
Dixit annos vix XX habitare in patibus meis.
Verba nostra fecit mixta cum verbis extraneis...."

Vandaag heb ik met eigen ogen een miniatuurmensje gezien.
Hij droeg een rode muts en een blauw hemd.
Hij had een witte baard en een groene broek.
Hij zei dat hij amper 20 jaar in dit land woonde.
Hij sprak onze taal vermengd met vreemde woorden..."

Soorten Kabouters

De Boskabouter
De boskabouter komt waarschijnelijk het meeste voor. Dit is moeilijk uit te maken, omdat hij zich ongaarne aan de mens vertoont, en talloze ontsnappingsmogelijkheden heeft. Zijn uiterlijk beantwoordt aan dat van de gewone kabouter.

De Duinkabouter
De Duinkabouter is een fractie groter dan de boskabouter. Ook hij vermijdt menselijk contact. De kleding is soms merkwaardig vaal. Het vrouwtje is niet grijs maar khaki-kleurig.

De Tuinkabouter
De Tuinkabouter beantwoordt aan het gewone type. Hij houdt zich in oude tuinen op, zelfs die welke door stadsuitbreiding zijn
ingeklemd tussen nieuwbouw. Hij is meestal aan de sombere kant en vertelt graag weemoedige verhalen. Wordt het hem te benauwd,
dan verhuist hij naar het bos. Hij heeft echter meestal een aanzienlijke eruditie en krijgt het dan in het bos niet altijd
even makkelijk.

De Boerderijkabouter
De Boerderijkabouter komt overeen met de huiskabouter, is echter gestadiger van geest en gelooft liefst aan zaken waaraan niet meer getornd hoeft te worden.

De Huiskabouter
De Huiskabouter is een soort apart. Hij ziet er wel uit als een gewone kabouter, maar hij heeft de meeste mensenkennis. Door het verblijf in oude en historie-volle huizen heeft hij veel gehoord en gezien, of het nu arme of rijke woningen betrof. Hij spreekt en verstaat het beste de mensentaal en uit zijn geslacht worden de kabouterkoningen gekozen.

Alle bovengenoemde kabouters zijn goedig van aard, bereid tot een lolletje of een kleine plagerij, maar nooit kwaadwillig, een heel enkele uitzondering daargelaten. Is een kabouter werkelijk slecht, wat niet meer dan één op de duizend voorkomt, dan is dat door de kruising van vreemde erffactoren, bijvoorbeeld op zeer afgelegen plaatsen.

De Siberische Kabouter
De Siberische Kabouter is daar nog het meeste door beïnvloed. Hij is centimeters groter dan de Europese en gaat veel met Trollen om. In bepaalde streken is daar geen enkele kabouter te vertrouwen. Hij neemt represailles bij het minste of geringste dat hem niet bevalt, in de vorm van het doden van vee, het veroorzaken van misoogsten, grote droogte, abnormale koude enzovoort

Kabouters en Dieren

De kabouter heeft intensief contact met de dieren. Hij zit met hen op dezelfde golflengte. Dat houdt in dat hij hun taal verstaat en hun problemen begrijpt. Alle dieren zijn vertrouwd met de kabouter, zelfs de bunzing en de rat, die nogal erg hinderlijk zijn. Één uitzondering blijft de kat, vooral de verwilderde huiskat, die geen deel van de natuurlijke wilde dierenwereld uitmaakt en nimmer te vertrouwen is. Zelfs de Wolf, Lynx, Beer, Vos en Wild Varken, die toch heus geen lieverdjes zijn, respecteren de kabouter, weten hem in nood te vinden en doen wat hij hun vraagt of gebiedt zonder al te veel mokken.

De kabouter is onmisbaar voor de dierenwereld. Zijn intellect en technische hulpmiddelen stellen hem in staat dingen te doen en ingrepen te verrichten, die de dieren zelf niet kunnen omdat de situaie hen boven het hoofd gegroeid is.

bijvoorbeeld:
Vossen, maar ook andere dieren kunnen veel last hebben van teken in hun hoofdhuid en andere moeilijk te bereiken plaatsen. Wanneer zij de teek afschuren tegen de boom, blijft de kop van de teek onder de huid zitten, wat een vrij langdurige onstekingsreactie geeft. De kabouter wacht tot de teek slaapt en verwijdert hem met één ruk, draaiend tegen de klok in.

of:

Wanneer 2 reebokken tijdens het vechten verhaakt raken, dat wil zeggen wanneer hun geweien onontwarbaar in elkaar zitten (meestal door extra einden of abnormale uitsteeksels), kan hij ze loszagen en de dan meestal half verhongerde stumpers de vrijheid hergeven. Het gewei is gevoelloos, zodat het zagen zonder bezwaar kan geschieden.

De Boskabouters

De meeste mensen hebben nog nooit kabouters gezien, maar wel van gehoord. Kabouters zijn eigenlijk minimensen. Ze hebben, net zoals wij, een lichaam, alleen veel kleiner. Er zijn zelfs kabouters die niet groter zijn dan je duim! Ze hebben dus net zoals jij een hoofd, armen en benen, handen en voeten. Net zoals mensen kunnen ze ook met elkaar praten. Het bijzondere bij kabouters is dat zij ook met de dieren kunnen praten. Boskabouters zijn een stukje groter dan een grote mensenhand, zo ongeveer 25 centimeter.
Natuurlijk wonen boskabouters in een bos. Ze hebben meestal een groene jas met een bruine broek aan. Op hun hoofd dragen ze een bruine puntmuts. Daarom zijn ze ook zo moeilijk tussen de bomen, struiken en het hoge gras te zien; ze vallen helemaal niet op. Bovendien kunnen ze zich op hun leren kabouterschoenen heel vlug uit de voeten maken. Toen er hier nog niet zoveel huizen waren gebouwd, woonden er zo'n vijftig boskabouters in ongeveer twintig kleine huizen in dat Achterbos. In die huizen stonden alleen kleerkasten, stoelen en bedden, maar geen tafels. Die kabouterhuizen waren in een kring om het eethuis gebouwd, het grootste kabouterhuis. In dat eethuis kwamen de kabouters bij elkaar om te eten en om elkaar de nieuwtjes te vertellen. Aan lange tafels wachtten ze dan af wat hun kok Bonzo met zijn hulp Joris weer had klaargemaakt. Iedere kabouter had zijn
vaste plaats aan tafel. Zo zat aan het hoofd van de tafel koning Basso. Aan het begin van de maaltijd wenste koning Basso altijd iedereen smakelijk eten en bedankte hij kok Bonzo voor de maaltijd die deze weer op tafel had gezet. Rechts van koning Basso zat de mooie prinses Sterre. En alle boskabouters hielden heel veel van hun koning en prinses. Naast de prinses zat de wijze kabouter Floris. Hij was de raadskabouter van de koning en waar koning Basso was, was hij ook. Aan de andere kant van de koning zaten de twee vrienden Trip en Trap, twee heel slimme kabouters. Ze waren niet alleen een
beetje groter dan de andere boskabouters, maar ook veel sterker. Juist het feit dat ze altijd bij elkaar waren, maakte hen dus dubbel zo sterk! Terwijl de boskabouters aan tafel zaten, hield Bravo, de hond van Trip en Trap, de wacht. Die was bijna zo groot als een half brood en groeide - net als kabouters - niet. Omdat Bravo op wacht stond, konden alle kabouters
tegelijk eten. Na het eten was het de gewoonte dat om de beurt een paar kabouters kok Bonzo bij het afwassen en opruimen hielpen. In de tussentijd ruimde Joris met een paar anderen het eethuis helemaal op. Intussen maakten Trip en Trap dan het eten voor Bravo klaar, zodat hij er ook weer tegen kon. Daarna maakten de kabouters zich klaar om aan hun boswerk te beginnen en vertrokken ze in groepjes van twee of drie