.

Reuma is een verzamelnaam voor een groot aantal aandoeningen van het bewegingsapparaat, waarbij gewrichtsklachten een belangrijke rol spelen. In de medische wetenschap zijn op dit moment ruim 100 reumatische aandoeningen bekend.

Jeugdreuma

Wat is een gewricht?
Een gewricht bestaat uit twee botuiteinden (1), die ten opzichte van elkaar kunnen bewegen. De botuiteinden worden bij elkaar gehouden door een gewrichtskapsel (2 en 3) en gewrichtsbanden. Deze zorgen ook voor de stevig­heid van een gewricht. De binnenzijde van het gewrichtskapsel is bekleed met een laagje cellen, een slijmvlies laagje. Als voorbeeld hieronder een tekening van een kniegewricht:


 

Juveniele Chronische Artritis
JCA (Juveniele Chronische Artritis) is een verzamelnaam voor chronische gewrichtsontstekingen bij kinderen. In plaats van de afkorting JCA wordt tegenwoordig ook wel JIA (Juveniele Idiopatische Artritis) gebruikt. Het gaat om gewrichts-ontstekingen (artritis) die langer dan drie maanden duren (chronisch), bij kinderen die jonger zijn dan zestien jaar (juveniele). Een andere benaming is jeugdreuma. Jeugdreuma is vrij zeldzaam: 1 op de 1000 kinderen krijgt het. In Nederland hebben tussen de 1500 en 2000 kinderen  jeugdreuma. Meestal komt de ziekte voor het 21e jaar tot rust. De helft van de kinderen geneest volkomen.

Oorzaken
De oorzaak van jeugdreuma is onbekend. Voor zover bekend spelen erfelijke factoren geen rol bij het ontstaan van jeugdreuma. Een mogelijke oorzaak is een 'auto-immuunziekte'. Bij een auto-immuunziekte keren de afweercellen zich niet alleen tegen indringers van buiten, maar ook tegen delen van het eigen lichaam. De afweercellen richten zich dan tegen de eigen gewrichten, het kraakbeen of de slijmvlieslaag. Waardoor of waarom dit gebeurt, is onbekend.

De mogelijke vormen zijn:
- Oligoartritis; niet meer dan 4 gewrichten ontstoken;
- Polyartritis, seronegatief; meer dan 4 gewrichten ontstoken maar geen reumafactor in het bloed;
- Polyartritis, seropositief; meer dan 4 gewrichten ontstoken en een reumafactor in het bloed;
- Systemische JCA; ook wel ziekte van Still genoemd; naast veel ontstoken gewrichten ook verschijnselen als hoge koorts, lever en miltvergroting, lymfekliervergroting;
- Juveniele psoriatische artritis; artritis die gepaard gaat met psoriasis, een schilferige huidziekte die vaak in de familie voorkomt;
- Enthsitis gerelateerde artritis; ontstekingen in pezen en peesschedes die voornamelijk bij jongens voorkomt;
- Overige vormen van artritis; die vormen die niet in de bovengenoemde groepen vallen of in meer dan 1 groep vallen;

Diagnose
Het stellen van de diagnose jeugdreuma is niet makkelijk. Bloedonderzoek kan deel uitmaken van het onderzoek, maar kan jeugdreuma niet definitief aantonen. Op een röntgenfoto zijn beschadigingen van gewrichten wel te zien, maar in de beginfase komen die weinig voor bij jeugdreuma. Het stellen van de diagnose is ook moeilijk omdat gewrichtsontstekingen zich bij allerlei (kinder)ziekten kunnen voordoen. Pas als een gewrichtsontsteking langer duurt dan drie maanden kan men van jeugdreuma spreken. Tot die tijd moet een kind allerlei onderzoeken ondergaan om andere ziekten uit te sluiten.

Bloedonderzoek
Via bloedonderzoek meet men de bezinkingssnelheid van de rode bloedlichaampjes. Bij kinderen met jeugdreuma is die bezinkingssnelheid vaak verhoogd. Dit duidt op een actief ontstekingsproces. Ook wordt onderzocht of het kind bloedarmoede heeft. Bloedarmoede treedt dikwijls op bij jeugdreuma. Bij sommige kinderen treft men een bepaalde antistof (ANF) in het bloed aan.

Röntgenfoto's
Op röntgenfoto's zijn eventuele beschadigingen aan de gewrichten te zien. Bij jeugdreuma type I is op een foto van de borstkas zichtbaar of het kind pleuritis (ontsteking van de longbladen) of pericarditis (ontsteking van het hartzakje) heeft.

Ander onderzoek
Soms wordt wat gewrichtsvocht of slijmvlies onder de microscoop bekeken. Gewrichtsvocht of slijmvlies wordt uit het gewricht gehaald via een dunne holle naald (punctie).



Ziekte van Bechterew
De ziekte van Bechterew, ook wel spondylitis ankylopoëtica ('haken vormende ontsteking van de wervelkolom') of ankyloserende spondylitis geheten, is een gewrichts-ontsteking van de wervelkolom. De ziekte behoort tot de spondylartropathieën.

De ziekte is vernoemd naar de Russische neuroloog en psychiater Vladimir Bechterew (1857-1927) die in 1892 voor het eerst deze (reumatische) aandoening beschreef. Het is een aandoening waarbij ontsteking van gewrichten in de wervelkolom en het bekken tot pijn en stijfheid kunnen leiden. Er kunnen ook symptomen in andere organen en orgaansystemen optreden. Het begint meestal tussen het 15e en 25e levensjaar, vaker bij mannen dan bij vrouwen. De ziekte van Bechterew komt vaak voor bij mensen die lijden aan de ziekte van Crohn.

Klachten
De ziekte van Bechterew begint meestal sluipend. Soms duurt het vele jaren voordat de diagnose wordt gesteld. Beginsymptomen kunnen zijn:

- Ontsteking van het regenboogvlies in het oog;
- Een langdurige gewrichtsontsteking van bijvoorbeeld een knie;
- Voorbijgaande zenuwpijnen in borst, buik of benen;
- Een beklemd gevoel op de borst in de nacht;
- Ontstekingen van achillespezen

Meestal begint de ziekte echter met lage rugpijn en stijfheid.
Mensen met deze aandoening zijn ’s ochtends opvallend stijf in de rug, die ook pijnlijk is. Ontstekingen van de SI-gewrichten, die het heiligbeen met het de rest van het bekken verbinden zijn vaak al in een vroeg stadium op röntgenfoto’s te zien.

Diagnose
Die wordt gesteld aan de hand van:
- De klachten van pijn en stijfheid;
- De bewegingsbeperking van de rug;
- Bloedonderzoek;
- Röntgenonderzoek

Door abnormale botvorming rond de gewrichten die de wervels met elkaar verbinden, ontstaat de bewegings-beperking van de rug. Ook peesaanhechtingen kunnen verharden. Foto’s van de onderrug kunnen deze botvorming aantonen naast het aantonen van ontsteking van de bekkengewrichten. Met bloedonderzoek kan een verhoogde bloedbezinking worden gevonden. Mensen met de ziekte van Bechterew zijn relatief vaak drager van een bepaald kenmerk in het bloed, het zogenaamde HLA-B27. Van de mensen met dit leukocytenantigeen heeft ca 20% de ziekte. Van de mensen met de ziekte van Bechterew heeft ca 95% het antigeen.

Behandeling
Wanneer niets wordt gedaan dan kan de wervelkolom uiteindelijk in een benige zuil veranderen. Dit geeft op een röntgenfoto uiteindelijk een karakteristiek beeld, de zgn. “bamboo-spine”. Daarom moet iemand met deze ziekte dagelijks oefenen om de rug zoveel mogelijk beweeglijk en in ieder geval recht te houden. Gebeurt dit niet dan zullen de meeste lijders uiteindelijk geheel krom groeien zodat ze op latere leeftijd nog slechts met moeite naar voren kunnen kijken.

Andere behandelingen zijn:
Ontstekingsremmende medicijnen: zogenaamde NSAID’s;
Fysiotherapie ten behoeve van houdingsadviezen en instructies voor oefeningen. TNF blockers, zogenoemde biologicals als Enbrel en Humira

Overige maatregelen die eventueel nodig zijn, zoals behandeling van een regenboogvliesontsteking, aangepaste schoenen bij achillespeesontstekingen en bijvoorbeeld aanpassing van het meubilair.

De ziekte is niet te genezen maar wel draaglijker te maken en een aantal ernstige gevolgen zijn bij zorgvuldige behandeling wel te voorkomen.

Fibromyalgie
Fibromyalgie is een vorm van reuma waarbij verschillende klachten voor komen zoals pijn, stijfheid, vermoeidheid
stemmingswisselingen

Pijn komt voornamelijk in de spieren, het bindweefsel en rondom de gewrichten voor. Zonder dat er een duidelijke oorzaak is te vinden blijven mensen met Fibromyalgie deze klachten houden. De ziekte openbaart zich meestal bij mensen tussen de 25 en 40 jaar en komt voor bij 2 op de honderd mensen, voornamelijk bij vrouwen. Enkele jaren geleden zijn er afspraken gemaakt om vast te stellen wanneer iemand Fibromyalgie heeft. Het gaat daarbij om de volgende punten:

- Chronische pijn en/of stijfheid, op drie of meer plekken in het lichaam, zowel boven als onder de taille, zowel links als rechts in het lichaam.
- Het hebben van pijnpunten (tender points) op (internationaal) afgesproken plekken.

Om de diagnose te stellen zal uw arts aan de hand van deze punten en uitgebreide vragen uw klachten in beeld brengen. Hij zal eerst uit moeten sluiten of het geen andere reumatische aandoening of andere ziekte is. De aandoening verloopt bij iedereen weer anders. Het leidt niet tot beschadiging aan spieren of gewrichten maar levert in het dagelijks leven soms wel beperkingen op. De klachten zijn zodanig dat er in het dagelijks leven rekening mee gehouden moet worden en dat de activiteiten erop worden afgestemd .

Het lijkt niet dat Fibromyalgie erfelijk is. De zwangerschap verloopt meestal zonder problemen. Soms hebben vrouwens zelfs minder last. Na de bevalling onstaan er soms wat problemen bij de verzorging van het kind doordat de fysieke belasting te groot is. Hulp van familie of de thuiszorg is hierbij een oplossing.

Chronische vermoeidheid is een klacht die bij iedere Fibromyalgie patient bovenaan staat. Daarnaast hebben veel mensen last van een slaapprobleem en sombere gevoelens.
 

Behandeling
De behandeling van Fibromyalgie is vooral gericht op beter met de klachten om te kunnen gaan omdat men nog niet weet wat de oorzaak is en er dus ook nog geen genezing is.
De belangrijkste behandelvormen bestaan uit:

Medicijnen
Ergotherapie
Psychische hulp
Kuren
Cursussen
Aleternatieve behandelmethode

Echte medicijnen voor Fibromyalgie bestaan niet. Het neemt daarom ook maar een kleine plaats in. De arts kan wat pijnstillers en in sommige gevallen wat antidepressiva of slaaptabletten voorschrijven.
Een ergotherapeut kan de Fibromyalgie patient adviseren hoe allerlei dagelijkse bezigheden eenvoudiger kunnen worden gedaan.



SLE
SLE is een auto-immuunziekte (afweer tegen lichaamseigenstoffen die ontstekingen kunnen veroorzaken) die vele verschillende organen kunnen aantasten. Het ziektebeeld van Systemische Lupus Erythematosus is erg complex. Het is een chronische ontstekingsziekte van onbekende oorsprong. Hierbij kunnen veel verschillende organen worden aangedaan. De klinische verschijnselen van de ziekte kunnen zeer sterk wisselen. Ze bestaan o.a. uit koorts, een rode uitslag (vaak vlindervormig in het gelaat);
vaak gewrichtspijnen en gewrichtsontstekingen.

S.L.E. komt vooral voor bij jonge vrouwen.

De diagnose is gebaseerd op klachten en/of symptomen en/of orgaanaantastingen en/of laboratoriumafwijkingen. Er bestaat geen test die op zichzelf zekerheid geeft. Bij lichte en beginnende vormen kan de diagnose moeilijk zijn.
Belangrijk is dat elk teken van mogelijk beginnende lupus opgevolgd wordt, en dat de patient geinformeerd wordt.


 

Sjogren

Wat is Sjogren-syndroom?

Het Sjogren Syndroom is een ziekte waarbij de traan en speekselklieren chronisch onstoken raken, waardoor verminderde afscheiding van traan en speeksel onstaat ,met mogelijk klachten van droge ogen en mond. Het is niet precies bekend hoeveel mensen het syndroom van Sjogren hebben. Waarschijnlijk komt het voor bij een op de duizend mensen. De aandoening kan in principe op elke leeftijd beginnen, maar meestal doet het zich voor tussen het dertigste en zestigste jaar. Het komt ongeveer tien keer zo vaak voor bij vrouwen als bij mannen. Sjogren kan alleen voorkomen en heet dan primair Sjogren Syndroom. Het kan ook voorkomen in het kader van andere auto-immuunziekte en word dan secundair Sjogren Syndroom genoemd.

Belangrijke symptomen
Primair Sjogren
Bij primair Sjogren zijn de eerste klachten meestal droge ogen of droge mond. Deze kunnen storend zijn: droge ogen geven vaak het gevoel van zand in de ogen. `s ochtends kunnen de ogen ook plakken, of onstaat er een troebel zicht ten gevolgevan een vliesje op het oog(uitgedroogde tranen). Soms komen wondjes op het oog voor ten gevolge van onvoldoende bevochtiging. Een droge mond is heel storend vooral bij het eten en spreken. De patient moet dan voortdurend drinken om het eten te kunnen doorslikken.

Secundair Sjogren
Het secundair SS zal dikwijls ontdekt worden nadat de andere diagnose gesteld is , bijvoorbeeld van lupus, R.A. ,enz. Ook bepaalde laboratoriumafwijkingen kunnen wijzen op het bestaan van secundair Sjogren zonder dat de patient er last van heeft:. Bijvoorbeeld: verhoogde antistofaanmaak, aanmaak van auto-antistoffen vooral anti-La en anti-Ro, verlaagd aantal witte bloedlichaampjes, reumafactor.

Bij het syndroom van Sjogren kunnen meerdere klachten tegelijkertijd voorkomen. Daarom is er niet én test voorhanden om de diagnose te stellen, maar gebeurt dit door gegevens uit verschillende onderzoeken te combineren. Allereerst zal de arts u allerlei vragen stellen om uw klachten in kaart te brengen. De klachten zijn meestal een droge mond, droge ogen of gewrichtsklachten. Vervolgens zal de arts ogen en mond onderzoeken om vast te stellen of er ontstoken klieren zijn. Ook zal er bloedonderzoek plaatsvinden.


 

Sclerodermie
Sclerodermie is een veralgemeende auto-immuunziekte die verdroging en verharding van het bindweefsel veroorzaakt (sclerose), vooral ter hoogte van de huid, soms ook het maag- en darmstelsel, de longen en de nieren. Tezelfdertijd treedt vernauwing op van kleine bloedvaatjes. Omdat verharding van de huid het meest opvalllend verschijnsel is, werd de ziekte sclerodermie genoemd. Daar de ziekte echter ook inwendige organen kan aantasten, is het juister te spreken van systeemsclerose.

Sclerodermie blijft een zeldzame ziekte. Volgens een nieuwe studie zouden er jaarlijks 2 tot 16 nieuwe gevallen zijn per 1.000.000 inwoners. Het voorkomen wordt geschat tussen 28 en 253 per 1.000.000. Bij vrouwen zou de aandoening 3 tot 6 keer frequenter zijn dan bij mannen. De ziekte begint hoofdzakelijk tussen 40- en 50-jarige leeftijd. Bij minder dan 10 % van de gevallen begint zij voor 20-jarige leeftijd. Ze is heel zeldzaam bij kinderen.

De oorzaak blijft onbekend. Erfelijkheidsstudies op verscheidene plaatsen in de wereld wijzen mogelijk op erfelijke aanleg, maar deze is afhankelijk van de plaats waar de studie werd uitgevoerd. Gezien de zeldzaamheid van sclerodermie zijn studies in dat verband vrij moeilijk. Bepaalde stoffen en producten kunnen sclerodermie of sclerodermieachtige aandoeningen veroorzaken: PVC (polyvinylchloride) is hiervan de meest bekende

Practisch altijd begint sclerodermie met ofwel Raynaud-fenomeen, ofwel zwelling van de vingers, ofwel sclerodactylie (verharden of verdrogen van de vingers), ofwel gewrichtspijnen. Het Raynaud-fenomeen bestaat uit aanvallen van wit worden van de vingers. Deze toestand kan enkele minuten tot uren duren en wordt gevolgd door hevige roodheid van de vingers, die meestal pijnlijk zijn. De aanvallen worden meestal uitgelokt door koude, maar kunnen ook optreden ten gevolge van zenuwachtigheid, stress, bepaalde producten zoals koffie. De zichtbare symptomen (vingers, handen, hele huid) doorlopen meestal 3 stadia. Eerst is de aangetaste plaats gezwollen (oedemateus stadium) en dit is het meest opvallend ter hoogte van de vingers en handen. Nadien neemt deze zwelling af en krijgt men verdrogen en verharden van de huid (sclereus stadium). Wanneer dit extreme vormen aanneemt, spreekt men van het derde stadium, nl. het atrofische stadium. In zeldzame gevallen zullen slikstoornissen of kortademigheid of onwelzijn de eerste klacht zijn. Het verloop kan verschillend zijn. Het vooruitzicht hangt hoofdzakelijk af van de graad van aantasting van inwendige organen. De veralgemeende diffuse vormen met belangrijke veralgemeende huidaantasting hebben gemiddeld een minder goed vooruitzicht dan de beperkte vormen. Door uitgesproken longaantasting of nieraantasting kan de evolutie heel slecht zijn en tot een vroegtijdige dood leiden.

De diagnose is gebaseerd op klachten en symptomen, soms onderbouwd met bloedonderzoeken. De bloeduitslagen kunnen echter normaal zijn. Een belangrijk gegeven is het vrij recent vaststellen van het Raynaud-fenomeen. Indien dit al bestond in de kinderjaren, is het meestal onbelangrijk. De gelokaliseerde vormen van sclerodermie worden uiteraard gediagnostiseerd op basis van het letsel zelf. Zodra de diagnose vermoed wordt, moeten enkele bijkomende onderzoeken worden uitgevoerd zoals longfunctie, hartonderzoek, nazicht van nierfunctie en bloeddruk, een electromyografie bij spierklachten of zenuwpijnen, slokdarmdrukmetingen bij slikklachten. Gegevens uit deze onderzoeken kunnen uiteraard ook bijdragen tot de diagnose.
 

Jicht
Jicht is een gewrichtsontsteking die, doordat bepaalde lichamelijke processen uit balans worden gebracht urinezuur ophopen. Het hoge urinezuurgehalte veroorzaakt kristallen van urinezuur in de gewrichten. Als gevolg hiervan ontstaan jichtaanvallen (de eerste vaak in de grote teen), die gepaard gaan met hevige pijnen. Ook de nieren kunnen worden aangetast. Jicht komt ook vaak voor in combinatie met hoge bloeddruk. Hierdoor kunnen in de loop van tijd de nieren minder gaan functioneren, doordat het urinezuur samenklontert tot nierstenen. Jicht komt vooral voor bij mannen, maar vrouwen kunnen de ziekte ook krijgen. Bij mannen treed de eerste aanval van jicht meestal op tussen de veertig en de vijftig, bij vrouwen meestal na de overgang.
De behandeling van jicht is er voornamelijk op gericht om de aanval te voorkomen.

Er zijn medicijnen en er bestaat een dieet waardoor jicht verlicht kan worden. Er is een aantal voedingsmiddelen waarvan matig gebruik aanbevolen word bij Jicht. Dit zijn producten met een hoog purine gehalte. Te denken valt hierbij aan bijvoorbeeld: ansjovis, bier, bouillion, haring, hart, hersenen, jus, lever, mosselen, niertjes, sardines, viskuit, wijn en zwezerik.
 

EDS
Ehlers Danlos Syndroom
De naam Ehlers Danlos komt van de ontdekkers van het Syndroom. De artsen Ehlers en Danlos ontdekten rond 1900 deze aandoening. Ehlers Danlos is een erfelijke aandoening waarbij bindweefsel niet goed is aangehecht. Bind en steunweefsel zit overal in het lichaam waar steun gegeven moet worden. Het is onder andere een belangrijk bestandsdeel van onze botten, gewrichtsbanden, pezen, orgaanwanden, bloedvaten en de huid. Zo'n 1 op de 5000 mensen hebben in hun leven met de problemen van EDS te maken. Doordat de samenstelling van het bindweefsel overal in het lichaam anders is word EDS opgedeelt in verschillende typen. De type Klasiek en Hypermobiliteit komen het meeste voor (bij 9 op de 10 patienten).

De diagnose EDS is moeilijk vast te stellen. Het is belangrijk dat er deskundig onderzoek gedaan wordt alvorens de diagnose EDS gestelt wordt. Omdat EDS relatief onbekend is wordt het vaak pas op latere leeftijd herkend. Omdat EDS erfelijk is is het van belang na te gaan of familieleden soortgelijke klachten hebben. Afhankelijk van de symptonen wordt soms een stukje huidweefsel afgenomen om nader te onderzoeken. Patienten met EDS maken onder meer gebruik van huidartsen, reumatologen, orthopeden, klinische genetici en plastisch chirurgen.

De verloop van de aandoening is niet voorspelbaar.
 

Polymyalgia Rheumatica
De medische naam voor spierreuma luidt: Polymyalgia Rheumatica.
- Poly = veel
- myo = spier
- algia = pijn.

PMR is een aandoening die pijn en stijfheid veroorzaakt in bepaalde groepen spieren. Meestal doet de ziekte zich voor in de nek, de schouders en / of het bekken.

Het ziektebeeld is al meer dan een eeuw bekend, maar pas in 1957 kreeg het de naam PMR. Het komt vrijwel uitsluitend voor bij mensen boven de 50 jaar, bij vrouwen twee keer zo vaak als bij mannen. Ook al doet de ziekte zich voornamelijk voor bij oudere mensen, dat wil niet zeggen dat het gaat om een natuurlijk verouderingsproces of om klachten waar niets aan te doen is. Spierreuma is een syndroom, dat wil zeggen een ziektebeeld met een aantal klachten dat met elkaar samenhangt. Eind jaren zeventig zijn deze klachten als volgt omschreven:

- pijn, die zich in beide zijden van het lichaam tegelijkertijd voordoet
- pijn in bepaalde spiergroepen, meestal die van de nek en schouders, bovenarmen, en/of het bekkengebied
- klachten bij mensen van boven de 65 jaar
- ochtendstijfheid die langer dan een uur duurt
- een snelle ontwikkeling van het ziektebeeld
- een hoge bezinking
- depressiviteit, een gebrek aan eetlust en energie, vermagering

Als iemand tegelijkertijd last heeft van meer dan drie van deze symptomen, is er sprake van PMR.

Om de diagnose te kunnen stellen, zal een arts de patiënt vragen stellen om zijn klachten in beeld te brengen. Deze zal iemand lichamelilk onderzoeken. In een bloedonderzoek wordt de bezinking gemeten. Bij mensen met PMR is deze waarde veel hoger dan normaal. Omdat ook bij andere ziekten de bezinking hoger kan zijn, gaat een arts niet alleen af op het bloedonderzoek. De arts combineert de bevindingen van alle onderzoeken. Er worden ook onderzoeken gedaan om andere ziekten uit te kunnen sluiten. Vaak hebben mensen een hele zoektocht achter de rug, voordat de diagnose PMR wordt gesteld. De ziekte komt niet zo vaak voor. Wanneer iemand met spierpijnachtige klachten naar de huisarts gaat, is PMR vaak niet het eerste waar hij aan denkt.



Paget
De botziekte van Paget is een chronische botaandoening. De ziekte is vernoemd naar de arts die het ziektebeeld voor het eerst beschreven heeft, sir James Paget. De ziekte van Paget is:een ontstekingsachtige aandoening van het bot, die leidt tot vervorming van het bot. In het bot dat door de ziekte is aangedaan, is het evenwicht tussen de botaanmaak en de botafbraak verstoord. Het bot wordt abnormaal snel afgebroken. Er wordt nieuw bot gemaakt, maar dat gebeurt slordig en chaotisch. Het aangetaste botdeel is ruwer en bevat compacter bot. Het nieuwe bot is minder stevig, waardoor het kan gaan vervormen en ook sneller kan breken. Ook wordt het bot iets groter dan het oorspronkelijk was. De ziekte kan leiden tot pijn en vermoeidheid.

De ziekte komt het meeste voor in het bekken. Andere veel voorkomende plekken zijn de wervelkolom, het heiligbeen, de schedel en de lange pijpbeenderen van armen en benen. Bij meer dan de helft van de patiënten komt de ziekte in meerdere botten tegelijkertijd voor, maar slechts zelden is het hele skelet aangedaan. De botziekte van Paget is een zeldzame ziekte, die bij ongeveer een tot drie procent van de volwassen bevolking voorkomt, iets vaker bij mannen dan bij vrouwen. De ziekte openbaart zich meestal op middelbare leeftijd, tussen de 35 en 60 jaar.

Om de diagnose te stellen kan gebruik gemaakt worden van een röntgenonderzoek. Er is namelijk duidelijk te zien of de structuur van een bot normaal is of niet. Meestal wordt ook een botscan gemaakt, omdat die meer informatie geeft, met name over plaatsen waar de ziekte aanwezig is. Ook is de hoeveelheid alkalische fosfatase in het bloed een aanwijzing. Met een bloedonderzoek kan de waarde van deze stof worden bepaald. Als de waarde te hoog is, geeft dit een aanwijzing dat de botziekte van Paget actief is.



Ziekte van Still
In de meeste gevallen komt de ziekte van Still voor als een reumatische aandoening bij kinderen. Met de ziekte van Still wordt in deze gevallen de systemische vorm van jeugdreuma bedoeld (zie: jeugdreuma). In actieve periodes van de ziekte heeft het kind hoge, piekende koorts, rode vlekjes op de huid en voelt het zich ziek (de term systemisch staat voor: algemene ziekteverschijnselen). De ziekte van Still komt in zeldzame gevallen bij volwassenen voor. In deze gevallen spreekt men van Adult Still. Bij volwassenen ontstaat de ziekte meestal op jonge leeftijd, zo tussen het zestiende en vijfendertigste levensjaar. De ziekte van Still komt bij mannen net zo vaak voor als bij vrouwen en is niet erfelijk. Voor een vrouw met de ziekte van Still is er geen duidelijk verhoogd risico voor haar kind of haarzelf om zwanger te worden.

Bij volwassenen is de ziekte van Still een zeldzame ontstekingsziekte van onbekende oorsprong, die gekenmerkt wordt door hoge piekende koorts (39 graden en hoger), een typsiche vluchtige huiduitslag en gewrichtsontstekingen. De ziekte is op kinder- en op volwassenleeftijd vrijwel identiek. Het enige verschil is dat gewrichtsontstekingen bij kinderen groeistoornissen aan die gewrichten kunnen veroorzaken.

Wanneer naast koorts en vrij typische huiduitslag en gewrichtsontstekingen komen, wordt het voor een deskundige vrij gemakkelijk het ziektebeeld te herkennen.

De ziekte van Still wordt veelal behandeld met medicijnen, fysio- en ergotherapie. Bij medicijnen gaat het bij voorbeeld om: NSAID's, tweedelijns anti-reumatica, soms methotrexaat of prednison.


Bron: Vereniging JongWans