De zeehonden die in de
Waddenzee leven zijn gewone
zeehonden. Over de hele wereld
komen nog ongeveer 250.000
gewone zeehonden voor. In ons
Nederlands Waddengebied nog zo`n
900.
Bij de meeste zeehondensoorten
hebben de jongen als ze geboren
worden een zware, langharige,
meestal witte vacht. Deze dikke
vacht zorgt dat de jongen lekker
warm blijven. Maar als de vacht
nat wordt, droogt hij in de wind
slecht op en vat de zeehond kou.
Daarom moeten deze jonge
zeehonden 3 of 4 weken op het
droge blijven,tot zij hun
babyvacht kwijt zijn en een
gladde pels hebben.
De jongen van Waddenzeehonden
worden tijdens eb op een
drooggevallen zandbank geboren
en moeten binnen 6 uur,voor het
weer vloed wordt, kunnen
zwemmen. Daarom verliest
een wadden zeehondenbaby zijn
witte vacht al voor zijn
geboorte. Hij komt met zijn
gladde pels uit de moederbuik
tevoorschijn.
Alleen als de jongen te vroeg
geboren worden,hebben ze hun
witte vacht nog.
De zoogtijd
De jongen worden in de
periode eind juni tot eind juli
geboren. De zoogtijd duurt 4
weken, dan drinken de
zeehondenbaby's nog moedermelk.
Telkens als de zandbanken bij eb
droogvallen voedt de moeder het
jong. De zeehondenmelk is zeer
voedzaam en heel erg vet,
ongeveer 11 keer zo vet als
koeienmelk.
Als een zeehondenbaby zijn
moeder kwijtraakt, begint hij
klagend te huilen. Ze worden dan
ook "huilers" genoemd. Ook als
er een enkele keer een tweeling
wordt geboren, kan de moeder
maar voor een van de twee jongen
zorgen: de ander wordt dan een
"huiler". Als een huiler niet
snel door mensen wordt gevonden
gaat hij zeker dood.
Na 4 weken moet het jong voor
zich zelf zorgen. Hij moet dan
zelf garnalen en kleine visjes
gaan vangen. Als dit niet meteen
zo goed lukt, komt de vetlaag
die hij van de moedermelk heeft
gekregen goed van pas.
Het lichaam
van de zeehond
Als een zeehond geboren wordt
is hij ongeveer 85 centimeter
lang en weegt 11 kilo. Als hij
volwassen is, is hij ongeveer
1,5 meter en weegt 90 kilo. De
lichaamstemperatuur van een
zeehond is ongeveer 37 graden,
net als bij de mens. De
zeehonden blijven meestal zo’n 5
minuten onder water voordat ze
weer ademhalen. Maar in geval
van nood kan hij wel 40 minuten
onder water blijven. De
neusgaten zijn onder water
altijd vanzelf dicht. Als hij
boven komt om adem te halen moet
hij ze openen.
Een zeehond kan overal slapen:
op een zandbank, rechtop
dobberend, drijvend of op de
bodem. Als hij onder water
slaapt, komt hij elke 5 minuten,
al slapend, even boven om adem
te halen.
Zeehonden hebben grote, ronde,
donkerbruine ogen, maar ze
kunnen er niet erg scherp mee
zien.
De zeehond heeft in het troebele
zeewater meer aan zijn
snorharen. Daarmee voelt hij het
water bewegen als er ergens een
vis zwemt. Zo kan zelfs een
blinde zeehond vis vangen.
Zeehonden hebben geen oren die
uitsteken ,maar ze horen wel
uitstekend. Wel 3 keer zo goed
als de mensen.
Een zeehond kan niet kauwen, hij
slikt de vis in een hap door.
Een zeehond eet ongeveer 4 kilo
vis per dag.
Vijanden van
de zeehond.
De natuurlijke vijanden van
de zeehond zijn de orca en de
ijsbeer, maar deze komen in de
Waddenzee niet voor.
De grootste vijand van de
zeehond is de mens.
Ten eerste door de
jacht op zeehonden. Sinds 1962
is het in Nederland verboden om
op zeehonden te jagen, maar in
sommige andere landen mag het
nog wel.
Ten tweede door de
verstoring. De zomer is de
belangrijkste tijd voor de
zeehonden, maar dan zijn er ook
de meeste mensen op de stranden
en op zee. Deze mensen verstoren
de rust, waardoor de jongen hun
moeder kwijt kunnen raken of
niet genoeg gevoed kunnen
worden. Sinds 1981 zijn er een
aantal rustgebieden waar de
mensen in de zomer niet mogen
komen.
Ten derde de vervuiling.
De Waddenzee is een van de
vuilste zeeën op aarde. Allerlei
giftige stoffen komen met het
rivierwater en het grondwater in
zee terecht. Het gevolg is dat
er meer zeehonden ziek worden en
minder zeehonden worden geboren.
Zeehonden of
robben (Phocidae)
vormen een
familie van
zeezoogdieren.
Ze behoren tot
de roofdieren (Carnivora).
Zeehonden in
Nederland komen
het meest voor
in de Waddenzee.
Zeehonden hebben
korte stugge
haren en
nauwelijks
ondervacht. Ze
houden met een
dikke speklaag
de
lichaamswarmte
vast. Ze hebben
goed ontwikkelde
tastharen, niet
alleen in de
snor, maar ook
in de
wenkbrauwen. De
meeste soorten
hebben een
gevlekte vacht.
Bij enkele
soorten bestaat
er seksueel
dimorfisme,
waarbij de
mannetjes veel
groter zijn dan
de vrouwtjes,
een ander
vlekkenpatroon
hebben, en zelfs
een slurf (zoals
bij de
zeeolifanten).
Mannetjes hebben
ook een penisbot
of baculum.
De achtervinnen
zijn groter dan
de voorvinnen.
Met deze
achtervinnen
zwemmen de
zeehonden. De
zeehonden hebben
geen oorschelp.
Sommige soorten
worden bedreigd,
in het verleden
door de jacht en
tegenwoordig
door vervuiling
van de zee.
Zieke en
verlaten
zeehonden worden
in Nederland
opgenomen in de
opvangcentra
Zeehondencrèche
Pieterburen en
EcoMare op
Texel. Zeehonden
komen ook in de
buurt van beide
polen voor. Ze
zijn belangrijke
prooidieren voor
ijsberen en
orka's. De jacht
op zeehonden
middels
knuppelen is
over de hele
wereld verboden,
behalve in
Canada. In
Nederland is het
knuppelen van
zeehonden al
enkele decennia
verboden, voor
het verbod werd
er in Nederland
nog geknuppeld
in de Waddenzee
en de toen nog
niet afgesloten
zeearmen in
Zeeland
Geboorte van een gewone zeehond
Hieronder zie je in 4 foto's de
geboorte van een gewone zeehond.
Prachtig om te zien vind ik
zelf.
